Co za nazwisko w Ekstraklasie! Kosztował 25 mln euro, Messi wróżył mu wielką karierę

W angielskich mediach czasami dalej można natknąć się na jego nazwisko. Tekst pt. “Co stało się z gwiazdami namaszczonymi przez Messiego” jest dobry na każdą okazję, bo z dziesiątki talentów wytypowanych przez Argentyńczyka tylko Timo Werner jako tako poradził sobie w wielkiej piłce. Reszta, w tym Rony Lopes, miała krótkie wystrzały, a potem zgasła. Leo Messi typował największe talenty w 2015 roku w ramach kampanii adidasa. To pokazuje, ile zmiennych jest w piłce i że nikt nie ma szklanej kuli przepowiadającej przyszłość.

Lopes oczywiście dalej może zbierać punkty za CV. Nikt nie zabierze mu transferu do Sevilli za 25 mln euro, jedenastek kolejki Ligue 1 u boku Kyliana Mbappe albo tego, że w Manchesterze City grał z Carlosem Tevezem i Edinem Dżeko. Już w debiucie zresztą strzelił gola, dwie minuty po wejściu. Miał wtedy 17 lat i dziewięć dni, więc do dziś jest najmłodszym strzelcem w historii “The Citizens”. Patrick Vieira, który trenował go w akademii Manchesteru, zawsze był pod wrażeniem jego talentu. Z drugiej strony - to przykra sytuacja, że facet, który przez lata funkcjonował w tak doborowym towarzystwie, nagle od 2022 roku bardziej przypomina turystę niż piłkarza.

Historia Rony’ego jest nietypowa, bo urodził się w Brazylii, ale piłkarsko dorastał w Portugalii. Ronym został tylko dlatego, że jako chłopak nie rozstawał się z koszulką brazylijskiego Ronaldo. Jako 11-latka wypatrzyła go Benfica. Cztery lata później sieci zarzucił Manchester City, a dla biednej rodziny był to los na loterii. Ojciec, pracujący jako kierowca ciężarówki, przeprowadził się do Anglii, stawiając wszystko na karierę syna. Lopes potem kilka razy otarł się o skład Manchesteru, dostając szansę od Roberto Manciniego. Asystował przy golach Sergio Aguero. Był zawodnikiem świetnie wyszkolonym technicznie, którego styl gry od razu rzucał się w oczy.

Kiedy w 2015 roku przechodził do Monaco, we Francji miał łatkę wonderkida. Być może za szybko uwierzył w swoją wielkość, bo Leonardo Jardim w debiucie ściągnął go już po 37 minutach. W jego miejsce wszedł Bernardo Silva, który dzisiaj jest w Realu Madryt. To znowu pokazuje, jak przewrotna jest piłka i że talent to dopiero początek.

- Kiedy Jardim ściągnął mnie z boiska, pomyślałem sobie: “To niemożliwe”. Potem byłem przekonany, że mnie nie lubi - opowiadał Lopes w L’Equipe. Wyjaśnili to sobie z trenerem, kiedy wrócił z wypożyczenia w Lille. Nagle w sezonie 2017/2018 zobaczyliśmy inną wersję Portugalczyka - do dziś jest to jego najlepszy sezon w karierze.

Monaco było wtedy świeżo po mistrzostwie Francji. Leonardo Jardim miał za sobą przygodę w Lidze Mistrzów, gdzie dotarł do półfinału. Lopes wszedł do tak silnego składu i rozgościł się w jedenastce. W Ligue 1 strzelił 15 goli, zaliczył też siedem asyst. W pewnym momencie miał serię, kiedy trafiał w ośmiu spotkaniach z rzędu. W tamtym zespole grali m.in. Kamil Glik i Radamel Falcao. Lopes był lewoskrzydłowym, ale grywał też na prawej stronie. Jego kiwki i to, jak sadzał rywali na murawie, fruwały po francuskich mediach.

- Byłem uprzedzony do trenera. Ale potem zrozumiałem, że to ja się muszę zmienić, a nie on. Zmieniłem dietę, zmieniłem podejście do treningów i to, co robię po pracy. Efekt przyszedł natychmiast - opowiadał Lopes. W najlepszym okresie porównywano go do Ludovica Giuly’ego, który z Monaco grał w finale Ligi Mistrzów w 2004 roku. Zachwycał się też nim Luis Campos, który wtedy układał klocki w Monaco, a dziś odpowiada za transfery PSG. W złotym okresie Rony zadebiutował w reprezentacji Portugalii i był blisko wyjazdu na mundial rok później, w 2018 roku. Fernando Santos ostatecznie zostawił go w domu.

Tak naprawdę to był już jego zmierzch. Latem 2019 roku trafił do Sevilli za 25 mln euro i od tego momentu ta kariera leciała już tylko w dół. W Hiszpanii nie strzelił żadnego gola. Głównym problemem stały się nawracające kontuzje ścięgien udowych.

- Kontuzje zrujnowały moją karierę. Zawsze przychodziły, gdy zaczynałem wracać do formy i trwały kilka tygodni. Zawsze te same ścięgna udowe, trzy razy lewe, trzy razy prawe. Nikt nie potrafił mi powiedzieć, skąd bierze się problem. Szukałem odpowiedzi przez większość życia - opowiadał Lopes.

Do tego doszedł konflikt z Julenem Lopeteguim, który dawał mu grać w Lidze Europy, ale w weekendy wyrzucał go ze składu. Wiele razy Rony lądował w biurze trenera z wyrzutami i nigdy nie poczuł poprawy.

- Raz stałem obok kolegi z drużyny, trener zapytał go, jak się czuje, a do mnie nic nie powiedział. Zastanawiałem się: kim ja tu w ogóle jestem? - opowiadał. W tej samej rozmowie Lopes przyznał się do czegoś, do czego rzadko przyznają się zawodowi piłkarze: - Czy płakałem? Tak, w pewnych momentach. W Sevilli, w Nicei. Byłem wtedy bardziej wrażliwy niż teraz - opowiadał.

Na kolejnych etapach próbował pokazać dawnego siebie - była Nicea, gdzie spotkał znowu Patricka Vieirę. Francuski trener chwalił go nawet za pracę na treningach. W Olympiakosie Pireusu wygrał mistrzostwo, ale nie był podstawowym graczem. Znowu psioczył na trenerów. Przez chwilę nieźle wyglądał w Troyes, ale było to jedno z pięciu wypożyczeń w jego karierze. Potem nastał już okres turystyki - krótkie pobyty w klubach bez wielkiej historii. Ostatnio Lopes zakotwiczył u Goncalo Feio w Tondeli, ale spadł z ligi. Na swoją obronę może powiedzieć to, że jak na standardy zespołu nieźle wyglądał wiosną. W każdym razie - od przepowiedni Messiego był już w dziesięciu miejscach.

Jego przykład to lekcja, że talent bez zdrowia i dyscypliny jest tylko obietnicą bez pokrycia. Portugalczyk po wygaśnięciu umowy z Tondelą podpisał umowę z Motorem Lublin do 2028 roku. W grudniu skończy 31 lat - nie jest jeszcze emerytem, do tego może obsadzić kilka pozycji, bo poza dwoma skrzydłami w przeszłości grywał też jako napastnik. W Lublinie wciąż będzie miał szansę pokazać, że coś z tamtego chłopca, którego wybrał Messi, jeszcze w nim zostało.