Nieprawdopodobne, co zrobiła Jagiellonia. Tak po prostu nie można. "57 razy"

Jagiellonia dość zaskakująco postanowiła oprzeć swoje nadzieje na obronie. Odważne podejście, biorąc pod uwagę, że ostatni raz nie straciła gola pod koniec sierpnia, kiedy grała z Iberią. Innymi słowy - siedem meczów temu. Dawno.

Co więcej, Jagiellonia przyzwyczaiła do tego, że lepiej czuje się z piłką przy nodze. Wyciąga przeciwnika poza przyjęte pozycje, gra szybko, stara się ominąć i boleśnie uderzyć. Gdy nie może tego zrobić, cierpi. Z Wisłą Kraków miała posiadanie znacznie wyższe niż beniaminek, ale mimo tego kompletnie poległa pod bramką przeciwnika. Nie potrafiła się przedrzeć, posyłała piłki na chaos, nie wychodziło z tego nic.

Na dobrą sprawę, Białostoczanie w tym sezonie tylko dwa razy cofnęli się z premedytacją - raz z Rangersami, raz z Iberią. Gruzini atakowali z rozmachem, ale nie potrafili ubezpieczyć tyłów, za co zapłacili wysoką cenę. Poza tym "Duma Podlasia" była wtedy już po przekonującym zwycięstwie u siebie, w rewanżu mogła spuścić nieco z tonu (momentami była aż nadto pobłażliwa dla Iberii). Tym samym jedynym spotkaniem, w którym Jagiellonia starała się głównie wyczekać, jest domowa potyczka ze Szkotami. Dzieli ją jednak przepaść względem starcia w Pireusie.

O ile bowiem z Rangersami drużyna Adriana Siemieńca zagrała na intensywności zbliżonej do rywala (nieco mniej sprintów, więcej przebiegniętych kilometrów, znacznie więcej celnych uderzeń), o tyle Olympiakosowi pozwolono na zdecydowanie za wiele. Jagiellonię zgubiły rzeczy podobne do meczu z Wisłą. Jej zawodnicy nie potrafili wskoczyć na odpowiedni poziom motoryczny, a do tego popełniali fatalne błędy, prezentowali piłkę i tak nakręconym Grekom. Efekt, przynajmniej ten liczbowy, był porażający. Olympiakos oddał ponad sześć razy więcej strzałów, zmarnował dziewięć sytuacji, miał blisko cztery razy więcej kontaktów z piłką w ostatniej tercji (sic!), zanotował 16 odbiorów więcej, miał ponad cztery razy więcej kontaktów z piłką w polu karnym przeciwnika. Był zespołem pod każdym względem lepszym, całkowicie zasłużył na zwycięstwo. Nie czarujmy rzeczywistości.

Jagiellonia zagrała wszystko na jedną kartę. Zwłaszcza w drugiej połowie, gdy już ostatecznie porzuciła plany o zagrożeniu gospodarzom i skupiła się na walce o przetrwanie. Taki plan na mecz wymaga żelaznej konsekwencji. Jej zaś Białostoczanie nie mieli - jeśli dopuszczasz drugą drużynę do oddania 19 uderzeń z "szesnastki", prosisz się o kłopoty. O jeszcze większe, gdy na własnej połowie tracisz piłkę 57 razy. A gdy do tego dorzucisz niemądrą beztroskę pod bramką - w środę utożsamianą choćby przez fatalne rozegranie Sławomira Abramowicza i Norberta Wojtuszka - musisz być pewny, że z Pireusu nie uda ci się wywieźć choćby jednego punktu. Adrian Siemieniec z obranej drogi nie zamierza jednak zawracać.

- Momentami prowadziło to do strat, ale dzięki tej drodze jesteśmy tutaj. Pewne rzeczy staramy się rozwijać, zabrakło dziś czasem lepszego wykonania, tempa czy decyzji. Ale nie zejdziemy z tej drogi, bo dzięki niej jesteśmy tutaj. Wymaga to konsekwencji i wytrwałości, czasami zdarzy się stracić bramkę, przegrać mecz, ale ta konsekwencja doprowadziła nas do tego miejsca. Tacy po prostu jesteśmy - tłumaczył ciągłe próby rozegrania od bramki (cytat Jakuba Seweryna).

Trzeba też oczywiście pamiętać o skali finansowej. Jasne, w Lidze Mistrzów gra Sabah, który, bazując na danych Transfermarkt, latem wydał na kwoty odstępnego mniej niż Jagiellonia, ale generalnie pieniądze w futbolu bardziej pomagają niż przeszkadzają. I po Olympiakosie było to widać. Z Białostoczanami od początku zagrali Armando Gonzalez, Jota Silva czy Manolis Saliakas. Każdy to reprezentant kraju, łącznie kosztowali jakieś 14 mln euro. Do tego Stefan Ortega i Remo Freuler - niby sprowadzeni na zasadzie wolnego transferu, w praktyce w poprzednim sezonie występowali w ligach TOP5 i do Pireusu nie poszli tylko ze względu na grecką pogodę.

W Jagiellonii tymczasem gołym okiem widoczne są poważne braki. Ustawiony na lewym środku Apostolos Konstantopoulos nie ma lewej nogi, wobec czego ciągle korygował i rozegranie zespołu Siemieńca cierpiało. Nie wychodziło, czego nie była w stanie przykryć spora liczba wygranych pojedynków. Zatęskniono nawet za Yukim Kobayashim, który z racji konieczności awansował z rezerwowego na podstawowego stopera. Japończyk, zmagający się obecnie z urazem, z pewnością wniósłby więcej do operowania piłką, ale istnieje uzasadniona obawa, że wciąż nie mówimy o stoperze z jakością wystarczającą na granie z potentatami Ligi Europy. Dział transferowy Jagiellonii wykonał dużo dobrej pracy podczas letniego okienka, lecz zaniedbanie środka obrony - nie przyszedł ani jeden zawodnik na tę pozycję, a Andy Pelmard wrócił do Francji - to kręcenie bicza na samych siebie.