Oto najlepszy selekcjoner na świecie? "Stworzył piłkarskiego potwora"

Zdaje się, że nie ma nic łatwiejszego niż stworzenie takiego piłkarskiego potwora jak reprezentacja Francji. Zalew niezwykle utalentowanych piłkarzy, skuteczny i powszechny system szkolenia, obecność “Trójkolorowych” w najlepszych klubach świata – nic tylko powoływać, motywować i wygrywać mistrzostwa Europy, świata i nie tylko… Francja radzi sobie z tym znakomicie. Od 14 lat za wielkością “Les Bleus” stoi selekcjoner Didier Deschamps, znakomity pomocnik (m.in. Marsylii, Juventusu, Chelsea, Bordeaux), mistrz świata z 1998 roku. Dobry duch tamtej drużyny Aime Jacqueta.

Był kapitanem i każdy, kto pamięta film “Les Yeux dans Les Bleus” o kulisach mistrzów świata, musiał zapamiętać Dede, który rządził w sposób niekwestionowany. Kostyczny i dość chłodny selekcjoner Jacquet sam nie mógł rozpalić wielkiego ognia w jedenastce Francuzów. Od tego był Deschamps – w szatni, na placu gry, w hotelu. Gaskończyk (tam się urodził) to dla Francuzów nie tylko człowiek z charakterem, ale i odpowiedzialny za wspólną robotę. Tak, jak jego najsłynniejszy rodak z Gaskonii, Charles d’Artagnan – siedemnastowieczny rycerz, bohater powieści Aleksandra Dumasa “Trzej Muszkieterowie”. Z tego dzieła pochodzi też słynne zawołanie, tak dobrze oddające sytuację w futbolu: “Jeden za wszystkich – wszyscy za jednego”.

Deschamps był cudownym dzieckiem francuskiego szkolenia, bo przecież w wieku 33 lat objął renomowany klub AS Monaco, z którym po trzech latach pracy dotarł do finału Ligi Mistrzów, w którym przegrał z FC Porto prowadzonym wtedy przez Jose Mourinho. Nie został selekcjonerem reprezentacji “Trójkolorowych” przez aklamację. Gdzieś w kulisach francuskiego futbolu opowiadało się, że trzeba kadrę po kilku latach kryzysu dać albo Zinedine’owi Zidanowi albo właśnie Deschampsowi. Legenda mówi, że zdanie i mocne sugestie Michela Platiniego (sam nie był wielkim i uznanym selekcjonerem…), ówczesnego prezydenta UEFA, sprawiło, że postawiono wtedy na 44-letniego ambitnego Didiera. A Zidane rozpoczął karierę trenerską od asystowania w Realu Madryt. Deschamps ma niezłą już wizytówkę selekcjonerską: Mistrzostwo i wicemistrzostwo świata, wicemistrzostwo Europy, Liga Narodów w 2021 i nieograniczone zaufanie i od kibiców, i ludzi zarządzających francuskim futbolem.

Jako coach nie daje sobie w kasze dmuchać. Umie zarządzać tym towarzystwem – częstokroć trudnymi chłopakami z przedmieść Paryża czy Lyonu, niezwykle utalentowanymi i koszmarnie bogatymi. Wielki autorytet oparty na szczerych relacjach z drużyną, umiejętnością gaszenia w kadrze konfliktów w zarodku. Nie ma problemów z żonglowaniem składem, jeśli zachodzi taka potrzeba. Nie potrzebował na mistrzostwa świata uznanego gwiazdora z Realu Madryt, Eduardo Camavingi. Może dlatego, że ten miał - jak cały Real - bardzo przeciętny sezon, a może były inne przyczyny.

- Rozumiem, że jest rozżalony, ale mamy dużą konkurencję w reprezentacji na jego pozycji. Kiepski sezon, kontuzje – to zadecydowało, że nie powołałem go na Mundial - tak wyjaśnił to Deschamps. Szczerze i bez ogródek.

Czternasty rok pracy z “Tricolores” chciałby oczywiście zakończyć mistrzowskim tytułem dla Francji. A potem jak wieść niesie, odda kadrę Zidanowi. Mistrzowie świata z 1998 roku wiedzą, jak to się robi, czyli jak kierować zespołem naszpikowanym zdolnymi młodzieńcami, grającymi piękny, ofensywny i skuteczny futbol.