Powrót Króla do Madrytu. Z nim układanka Realu wreszcie będzie kompletna. "Historyczne okienko"

- Fakt, że grałem w Atletico Madryt, nie przeszkadza mi w grze dla Realu. Nie możesz rezygnować z najlepszych klubów na świecie - mówił jeszcze w marcu, gdy nikt nawet nie przypuszczał, że mógłby zmienić barwy. Rodri nie ukrywał wówczas niczego: ani plotek łączących go z Realem Madryt, ani swojej chęci dołączenia do stołecznego klubu.

Kilka miesięcy później, z tytułem mistrza świata i statuetką dla najlepszego zawodnika turnieju na koncie, życzenie pomocnika zaczyna nabierać realnych kształtów. Bliski jak nigdy dotąd podpisania kontraktu w Madrycie, Rodri stanowiłby kluczowy element udanego okna transferowego.

Ibrahima Konate, Denzel Dumfries, Marc Cucurella, Bernardo Silva. Oto dotychczasowe wzmocnienia Realu Madryt. Głośne nazwiska, choć o zmiennej formie. O ile Dumfries i Cucurella wydają się być u szczytu swoich możliwości (zwłaszcza ten drugi), o tyle Konate i Silva zaliczają odczuwalny spadek dyspozycji, żeby nie powiedzieć brutalniej - zjazd. W tym kontekście przybycie Rodriego ustabilizowałoby całą drużynę. Bo oprócz statusu najlepszego piłkarza Mistrzostw Świata 2026, pomocnik odzyskuje wigor, który uczynił go zdobywcą Złotej Piłki w 2024 roku.

Jedyne pęknięcie, które można zauważyć na krysztale, to jego zdrowie. Przez długi czas nękany kontuzjami (w tym zerwaniem więzadeł krzyżowych) Rodri miał trudności z utrzymaniem formy. Najnowsze doniesienia The Athletic mówiące o operacji pleców po turnieju tylko potwierdzają obawy. Ale to bez znaczenia.

- Rodri jest graczem klasy światowej i nikt z tym nie dyskutuje - podkreślał w październiku 2025 roku Pep Guardiola, sprawujący jeszcze wówczas funkcję menedżera Manchesteru City. - Kluczowe pytanie nie dotyczy jednak samego powrotu do zdrowia po półrocznej czy ośmiomiesięcznej przerwie. Prawdziwe pytanie brzmi: kiedy znowu ujrzymy go w szczytowej dyspozycji? Moim zdaniem nastąpi to na mundialu w 2026 roku w barwach Hiszpanii. Właśnie wtedy, a także w kolejnym sezonie, znów ujrzycie Rodriego w jego najlepszym wydaniu - prorokował.

I miał rację. Podczas Mistrzostw Świata Rodri wyrósł na postać absolutnie kluczową, a swoją wyższość udowadniał w starciach o wysoką stawkę - przeciwko Portugalii, Belgii, Francji czy Argentynie. Aby zdominować te spotkania, wcale nie potrzebował wpisywać się na listę strzelców. Jego siłą było bezbłędne dyktowanie tempa gry Hiszpanów i genialne odnajdywanie luk między formacjami rywali. To dzięki niemu również zespół zyskiwał fundament do systematycznego rozbijania nawet najbardziej skonsolidowanych defensyw.

Jednak o ile osiągnięto porozumienie między zawodnikiem a pionem sportowym z Madrytu, o tyle nadal zagadką pozostaje opinia Florentino Pereza. W ramach swojej woli “odzyskania kontroli nad klubem”, co powtarzał przez całą kampanię reelekcyjną, prezydent chciałby zapewne zachować pełny wpływ na okno transferowe. A wśród jego priorytetów transfer Rodriego raczej nigdy nie stał na pierwszym miejscu.

Dla Pereza zazwyczaj znaki zapytania stojące nad fizycznością gracza byłyby pierwszą przeszkodą, zważywszy na to, że Hiszpan z pewnością opuści start sezonu. Co więcej, na zapędy prezydenta chłodząco wpływają również zaszłości związane z pamiętnym plebiscytem Złotej Piłki sprzed dwóch lat. Warto przypomnieć, że delegacja Realu Madryt zbojkotowała ceremonię organizowaną przez France Football po tym, jak dowiedziała się, że Vinícius Junior nie został jej zwycięzcą. Nastąpiła po tym seria dziecinnych docinków między Madrytem a Manchesterem City, a nawet samymi piłkarzami. Jednak w obliczu potrzeb sportowych drużyny Mourinho trudno wyobrazić sobie, by Perez dąsał się dłużej. Zwłaszcza gdy za piłkarzem stoi szereg atutów.

Nie bez znaczenia jest jeszcze inna rzecz. “Królewscy” od lat stawiają na młodych, obiecujących zawodników (Bellingham, Camavinga, Guler). Sprowadzenie 30-latka za wysoką kwotę wyłamuje się z dotychczasowej strategii klubowej, a ewentualny transfer Rodriego musiałby oznaczać posadzenie na ławce (lub nawet sprzedaż) któregoś z dotychczasowych pewniaków z pomocy. Prasa już teraz spekuluje o zainteresowaniu ze strony chociażby klubów Premier League w kontekście Tchouameniego.

Transfer Hiszpana byłby tak czy inaczej prawdziwym błogosławieństwem dla Realu Madryt. Zmagający się z problemami w środku pola od czasu sukcesywnych odejść tercetu Kroos - Casemiro - Modrić “Los Blancos”, odzyskaliby nareszcie reżysera gry w drugiej linii.

Należy zauważyć, że choć kandydatów do gry na kilku pozycjach nie brakuje (Jude Bellingham, Aurelien Tchouameni, Arda Guler, Federico Valverde, Eduardo Camavinga, młody Thiago Pitarch i wspomniany Bernardo Silva), organizacja tego wszystkiego pozostaje placem budowy. Dla Jose Mourinho pozyskanie łącznika zdolnego dyktować tempo gry byłoby ogromną szansą, a przy okazji wypchnęłoby z klubu niektóre niepotrzebne ogniwa.

Przybycie Rodriego pozwoliłoby zyskać regulatora w linii pomocy, co byłoby idealne, aby umożliwić Jude'owi Bellinghamowi ponowne przejście pięterko wyżej i lepsze podłączanie się do ataków, czy też Gulerowi na swobodne poruszanie się w roli rozgrywającego (jak robił to za czasów Xabiego Alonso, zanim po jego odejściu znów został uwięziony na prawym skrzydle). Duet lub tercet ofensywny - z Kylianem Mbappe na czele - nie musiałby również głęboko się cofać, by powąchać piłkę, co stało się zbyt częstym obrazkiem w ostatnich miesiącach i kompletnie nie pasowało do charakterystyki napastników Realu.

Wśród piłkarzy Premier League z konkretnym przebiegiem (ponad 900 minut) nikt w sezonie 2025/26 nie dyktował tempa gry tak intensywnie, jak Rodri. Jego średnia podań na mecz nie miała sobie równych. Na boisku działa jak idealny bufor pod naciskiem rywala i główny motor napędowy każdej akcji. To po prostu gość, któremu bez wahania powierzasz piłkę, gdy trzeba uspokoić grę i narzucić własne warunki.

Latem 2014 roku “Królewscy” przeprowadzili jeden z największych ruchów w historii klubu. Wyciągnęli Toniego Kroosa, ówczesnego świeżo upieczonego mistrza świata, na którego nie było już pomysłu w Bayernie Monachium. Dalszy ciąg tej historii wszyscy znamy. Dwanaście lat później znajdujemy się w analogicznej sytuacji. Historycznie udane okienko Realu waży się właśnie teraz.