Tego nikt by nie przewidział. Legenda objęła klub. Zaskakujący kierunek

Debiut mu nie wyszedł. Cesena prowadzona przez Ashleya Cole’a przegrała aż 0:3 z Mantovą na wyjeździe. To tylko potwierdza, jak wiele pracy przed 45-latkiem, bo jego nowy zespół jest obecnie w potężnym kryzysie formy. Na ostatnie 15 meczów przed przyjściem Anglika wygrał tylko trzy, a łącznie udało mu się zdobyć w nich zaledwie 13 na 45 możliwych punktów. Co ciekawe wystarczyło to, by na osiem kolejek przed końcem sezonu zmieścić się w strefie baraży o awans do Serie A. “Koniki Morskie” są na ten moment ósme w tabeli, a więc zajmują ostatnią pozycję premiowaną play-offami.

Cole póki co pomaga swojej nowej drużynie to korzystne położenie utrzymać. Bo o ile na start kadencji zebrał prawdziwe baty od średniaka drugiego poziomu rozgrywkowego, o tyle w tę sobotę jego podopieczni pokonali 3:1 piąte w tabeli Catanzaro. Nie dość więc, że Cesena wygrała pierwszy raz od prawie dwóch miesięcy, to jeszcze dokonała tego z silniejszym od siebie rywalem. Po 32 kolejkach wciąż jest ósma i ma cztery punkty przewagi nad dziewiątym Carrarese. Perspektywy na awans do Serie A są więc całkiem realne - szczególnie, że w trenerskim portfolio angielskiej legendy wcale nie wieje pustką.

Cofnijmy się najpierw w czasie i przypomnijmy sobie, z czego możemy Ashleya Cole’a pamiętać. Osiągnięć jako piłkarz bez dwóch zdań ma sporo - począwszy od 107 występów w reprezentacji Anglii, w której historii niewątpliwie zapisał się jako legenda. Wystąpił na trzech mundialach i na dwóch edycjach mistrzostw Europy. Był częścią angielskiego złotego pokolenia. Razem z nim w kadrze “Trzech Lwów” grali m.in. Wayne Rooney, David Beckham, Rio Ferdinand czy Michael Owen. Tę generację piłkarzy do dziś wielu uznaje za zmarnowaną, gdyż na żadnym z wielkich turniejów, w których wystąpiła, nie zaszła dalej niż ćwierćfinał. Najbliżej było w latach 2004 i 2006, jednak w obu przypadkach lepsza okazała się reprezentacja Portugalii, która za każdym razem skuteczniej egzekwowała rzuty karne.

Kariera klubowa 45-latka wcale nie była mniej bogata. Grał w dwóch największych klubach z Londynu - Chelsea i Arsenalu. Znacznie więcej udało mu się osiągnąć w barwach “The Blues”, z którymi wygrał Ligę Mistrzów, Ligę Europy, Premier League i cztery Puchary Anglii. W ekipie “Kanonierów” również nazbierał wiele trofeów, jednak tylko i wyłącznie w rozgrywkach krajowych. Prawdziwą rewelacją w jego wykonaniu był słynny sezon 2003/04, podczas którego Arsenal pod wodzą Arsene’a Wengera wygrał Premier League bez ani jednej porażki. Cole był wówczas jedną z kluczowych postaci ekipy “The Invincibles” - tworzył linię defensywy z Solem Campbellem, Kolo Toure i Laurenem, a swoimi podaniami niejednokrotnie obsługiwał Thierry’ego Henry’ego. Sam Wenger bardzo żałował odejścia Anglika do Chelsea, zdradzając po latach, że było ono efektem nieporozumienia.

- Ashley Cole? Wielki żal związany z moją karierą. Odszedł przez nieporozumienie między jego agentem a klubem. To też fantastyczny walczak. Przez dalszą część kariery pokazał, jak wielkim jest piłkarzem. Powinien zostać tutaj - wspominał swojego dawnego podopiecznego Francuz.

Kibice Chelsea w 2025 roku uznali Cole’a za najlepszego lewego obrońcę w 120-letniej historii klubu. Trudno się dziwić. Anglik przez osiem lat rozegrał w niebieskiej koszulce 338 meczów, a jego gra w defensywie stała na absolutnie rewelacyjnym poziomie. Nie brakowało mu jednak też zacięcia w ofensywie. Fani do dziś pamiętają 2010 rok i jego bramkę przeciwko Sunderlandowi, poprzedzoną prawdziwym majstersztykiem technicznym.

Po odejściu z “The Blues” Cole spędził jeszcze dwa sezony w AS Romie i trzy lata w LA Galaxy, a buty na kołek odwiesił w 2019 roku jako gracz Derby County. Następnie stwierdził, że to dobry moment, by rozpocząć karierę trenerską. Pierwsze kroki stawiał w miejscu oczywistym - młodzieżowych drużynach Chelsea. Dwa lata pracy wystarczyły, by dostał posadę asystenta selekcjonera reprezentacji Anglii U21. To właśnie w tej roli odnalazł się najlepiej, bo pełnił ją przez kolejne kilka lat.

45-latkowi udało się poniekąd złamać schemat. Cesena to dopiero pierwszy klub, w jakim otrzymał pracę trenera seniorskiej drużyny. Wcześniej aż przez siedem lat zbierał doświadczenie jako członek sztabu i prawa ręka głównego trenera. Jego portfolio samo w sobie stanowi zupełne przeciwieństwo tego, jak na rynek szkoleniowców wkraczała większość byłych angielskich piłkarzy z tego samego pokolenia. Rooney, Lampard, Gerrard - każdy z nich rzucał się na pracę w roli głównego opiekuna drużyny po maksymalnie roku doświadczenia w mniej wymagających rolach. U Cole’a mamy odwrotną sytuację - on z kolei uczył się na błędach innych. Za czasów pracy w Birmingham współpracował z Rooneyem, który został zwolniony z roli trenera zaledwie po kilku miesiącach. Nie chciał skakać od razu na głęboką wodę, co poniekąd pokazywało jego charakter. Cole-piłkarz był postrzegany jako “gość od brudnej roboty”, o którym najwięcej się nie mówi, jednak zawsze wykona swoją pracę dobrze lub bardzo dobrze. Z Cole’em-trenerem jest podobnie.

- Jego etyka pracy natychmiast udzieliła się zawodnikom. Dla graczy praca z kimś, kto wygrał tyle trofeów, a mimo to jest pokorny, pojawia się pierwszy na treningach i każdego dnia pracuje nad sobą, nakładając na siebie presję, była genialna. Ashley wysyłał drużynie jasny sygnał swoim zachowaniem - chwalił swojego dawnego kolegę z reprezentacji Frank Lampard, z którym Cole współpracował w Derby County, Evertonie i Chelsea.

Do sukcesów angielskiej kadry U21 Cole również dołożył cegiełkę. Wraz z Lee Carsleyem udało mu się zbudować zespół, który dwukrotnie sięgnął po mistrzostwo Europy. Poza tym Anglik pracował już w sztabach kilku klubów Premier League i Championship. Włoska Serie B była więc dość nieoczywistym wyborem, jeśli chodzi o faktyczne rozpoczęcie kariery na ławce trenerskiej.

Można się zastanawiać, co wspólnego ma Cesena z Cole’em, że ten właśnie tam postanowił rozpocząć kolejny etap swojej kariery. Najprostszy trop prowadzi do współwłaściciela klubu, Mike’a Melby’ego. Panowie znają się z czasów, gdy Ashley grał jeszcze dla LA Galaxy i bardzo możliwe, że to właśnie ta znajomość zaowocowała późniejszym kontraktem we Włoszech. Ciekawostką może być fakt, że jednym z obecnych podopiecznych Cole’a jest… syn Juergena Klinsmanna, Jonathan. 28-latek to podstawowy bramkarz i ważna postać w zespole, ale nie pierwsze znane nazwisko, które tam występuje - w dalekiej przeszłości biało-czarnych barw bronili m.in. Antonio Candreva, Adrian Mutu czy Vincenzo Iaquinta.

Sama Cesena to klub, który na powrót do Serie A czeka już ponad dekadę. “Koniki Morskie” po raz ostatni występowały w elicie podczas kampanii 2014/15, potem przez lata tułając się po niższych szczeblach. W 2018 roku władze klubu ogłosiły nawet bankructwo, co finalnie zakończyło się degradacją do Serie D i kosmetyczną zmianą nazwy (z AC Cesena na Cesena FC). Drużyna, już jako nowy podmiot, błyskawicznie awansowała na trzeci poziom, jednak utkwiła w nim na kilka sezonów, zanim udało jej się wrócić do Serie B. 2025/26 to drugi z rzędu sezon Ceseny na zapleczu elity - i drugi z rzędu, w którym jej celem jest do Serie A powrócić.

W poprzednim sezonie “Koniki Morskie” załapały się do baraży, jednak odpadły z nich już po pierwszej rundzie (0:1 z Catanzaro). Teraz otwiera się kolejna szansa - tym razem z legendarną postacią na ławce trenerskiej.