"Inter mi się przyglądał". Odchodził z Ekstraklasy za duże pieniądze, teraz wraca

Przebojem wdarł się do składu Górnika Zabrze i zagrał świetną rundę. Jeszcze przed 18. urodzinami został drugim najdrożej sprzedanym zawodnikiem “Górników”, przywdziewając barwy renomowanej Kopenhagi, która specjalizuje się w promowaniu talentów. Tam, mimo sporych oczekiwań, Dominik Sarapata nie dostawał wielu szans. Zimą odszedł na wypożyczenie do Wisły Płock, gdzie ma się ograć, by latem wrócić do Danii i zawalczyć o pierwszy skład.

DOMINIK SARAPATA, WISŁA PŁOCK: Odezwał się do mnie trener z dyrektorem i wiedziałem już po tym, że to będzie dla mnie dobry wybór. Powiedzieli mi, jaki mają na mnie plan. Uzgadniałem to też z tatą, bo zawsze staram się z nim przedyskutować różne decyzje i uznaliśmy, że to będzie dobry wybór.

Parę dni. Jeszcze toczyły się negocjacje między klubami, ale ja już wiedziałem, że chcę trafić do Wisły.

Wiadomo, że lepiej być na obozie już z nowym zespołem, chyba każdy wolałby, żeby tak to wyglądało. Niestety to się nie udało, bo Kopenhaga chciała jeszcze, żebym pojechał z nimi na przygotowania i dopiero po nich dali mi wolną rękę w poszukiwaniu klubu.

Jestem młody, perspektywiczny, potrzebuję gry, więc sam chciałem odejść na wypożyczenie. Rozmawialiśmy z klubem, oni też wiedzieli, że będę szukał klubu. Chcieli tylko, żebym pojechał z nimi na obóz, przepracował go i dopiero po nim odszedł.

Druga liga.

Na pewno nie będzie łatwo. W każdym klubie trzeba walczyć o skład i pokazywać się z dobrej strony, więc nie bałem i nie boję się rywalizacji - to stały element sportu. Ufam też swoim umiejętnościom, wiem na co mnie stać i myślę, że jestem w stanie zagwarantować taką jakość, jakiej tutaj się ode mnie oczekuje.

Na pierwszym treningu ćwiczyłem z pierwszą jedenastką, trochę się zmienialiśmy, ale czułem, że trener mi zaufał, i że mogę liczyć na wyjście w pierwszym składzie.

Wiadomo, nie w każdym klubie zawodnik, który przychodzi dosłownie parę dni przed pierwszym meczem, dostaje szansę, ale po rozmowach z trenerem i dyrektorem sportowym wiedziałem, że możemy sobie wzajemnie pomóc. Wisła potrzebowała pomocnika, który nie będzie tylko uzupełnieniem składu, ale wzmocnieniem, a ja potrzebowałem minut. Mam nadzieję, że dostanę wiele okazji do grania i będę gwarantował drużynie odpowiedni poziom.

Starałem się, walczyłem na treningach. Sparingów niestety nie zagrałem dużo, bo już właściwie w pierwszym meczu na obozie pechowo podkręciłem kostkę i to trochę się przeciągało. Uważam, że w treningach wyglądałem dobrze, jednak trener nie dawał mi szans. Trochę tego nie rozumiem, bo nie wchodziłem nawet w końcówkach, kiedy prowadziliśmy np. 3:0. Nie wiem, z czego to wynikało, bo ja uważam, że byłem gotowy w stu procentach na ligę duńską.

Ciężko mi powiedzieć. Wiadomo, że jeden trening jest lepszy, a inny wychodzi gorzej, ale ja bym powiedział, że na tle innych pomocników na pewno nie odstawałem, a nawet zdarzało mi się wyróżniać. Nie wiem, czy to kwestia tego, że jestem młody i w Ekstraklasie zagrałem tylko 16 meczów, a poszedłem do tak mocnego klubu. Być może chodziło o brak doświadczenia.

Oczywiście, jak idziesz do takiego klubu, to oczekujesz gry i chcesz wchodzić na boisko jak najszybciej. Jest to rozczarowanie, bo przez pół roku nie grałem. Na pewno nie jest jednak tak, że nic mi to nie dało, bo sporo się nauczyłem piłkarsko, ale też życiowo. Ogólnie oceniam ten okres na plus.

Dużo szybciej trzeba podejmować decyzje. Często zanim piłka w ogóle do mnie trafi, bo jest bardzo duża intensywność. Graliśmy wiele małych gier, więc w małych przestrzeniach na pewno czuję się dużo lepiej, niż przed wyjazdem.

Rozmawiałem z trenerem czy dyrektorem sportowym, no i będą na mnie czekać. Chcą, żebym wrócił za te pół roku ograny i wtedy powalczył o miejsce w składzie.

Tak, nawet już stworzyliśmy sobie grupę na Whatsappie. Ja plus dwóch trenerów, rozmawiamy, piszemy ze sobą i oni będą monitorować mój rozwój w Wiśle, doradzać, pokazywać rzeczy, które muszę poprawić.

Wisła dzisiaj jest pierwsza w tabeli i bardzo bym chciał dołożyć się do tego, żeby tak też było na koniec sezonu. Nie będzie to proste, ale będziemy walczyć i mam nadzieję, że uda nam się to osiągnąć. Mistrzostwo Polski to byłoby coś niesamowitego.

Będzie na pewno niedosyt, bo teraz jestem w Płocku. Pglądam mecze Górnika, stamtąd się wywodzę i też cieszy mnie to, jak teraz wygląda drużyna. Chociaż oczywiście wolałbym, żebyśmy na koniec sezonu skończyli wyżej w tabeli.

Uważam, że podjąłem dobrą decyzję. Nie powinno się zwlekać, bo wiadomo, jak jest. Zagra się dwa-trzy dobre mecze, a potem, odpukać, przychodzi kontuzja i nici z transferu. Nie wyszło tak, jakbym chciał i dzisiaj znowu jestem w Polsce, ale oceniam te pół roku na plus. Kontrakt z Kopenhagą mam ważny jeszcze trzy i pół roku, więc to, że teraz nie grałem, niewiele znaczy.

Były jakieś odzewy, ale uznaliśmy z tatą, że Kopenhaga to będzie lepszy wybór. Duńczycy nas przekonali, wiedziałem, że mają na mnie plan.

Nie było jeszcze oferty, ale już rozmawialiśmy z dyrektorem Slavii. Zdecydowaliśmy jednak, że Kopenhaga będzie lepszym wyborem i wtedy temat Slavii upadł.

Inter mi się przyglądał, ale nie było tutaj konkretów, żadnych rozmów ze mną. Chyba to już wszystko. Szybko zdecydowałem się na przejście do Kopenhagi, stąd zapewne brak kolejnych propozycji.

Niezapomniane. Wszedłem w dorosłą piłkę, zdążyłem w Ekstraklasie strzelić gola i zaliczyłem asystę, mogłem grać z Lukasem Podolskim. Nigdy nie zapomnę tych chwil.

Tak, szalony, zwariowany. Pewnie też gdybyśmy rozmawiali rok temu, nie przewidziałbym tego. Krążyłem od dłuższego czasu między pierwszym zespołem a rezerwami, byłem na obozach u trenera Urbana i udało mi się zadebiutować. Myślę też, że dobrze wykorzystałem okazję, jaka się nadarzyła po odejściu Damiana Rasaka, bo zwyczajnie zrobiła się pewna luka w środku pola. Wyglądałem dobrze na sparingach, ale nie spodziewałem się, że dostanę szansę od razu. Jestem za to wdzięczny trenerowi Urbanowi, bo między innymi dzięki niemu mogłem trafić do Kopenhagi i dzisiaj jestem w miejscu, w którym jestem.

Nie. Ja patrzę na tę kwotę tak, że skoro dają za mnie cztery miliony, to znaczy, że coś we mnie widzą. Bardziej odbieram to w ten sposób. Wiadomo, z takimi pieniędzmi wiążą się też oczekiwania, ale to też idzie w obie strony. Spodziewałem się, że przez to szybciej będą chcieli mnie wprowadzić do pierwszego składu, jednak tak się nie stało

Nie, bardzo mało. Czasami mi się coś przewinie, ale staram się skupiać na piłce, nie czytać o sobie. Po to jestem. Nie interesuje mnie, co kto o mnie napisze. Czy dziennikarze, czy internauci.

Staram się nie brać tego do siebie. Wiadomo, ludzie mogą pisać, że za wcześnie, że się nie przebił i tak dalej, ale nikt nie wie tego, jak to wszystko wygląda od środka. Nie miałem dużo okazji do pokazania się, ale wierzę, że kiedyś je dostanę.

No tak. Podchodzę do tego na luzie i takie komentarze nie robią na mnie wrażenia.