Polak odrzucił ofertę Interu. "Trochę się przestraszyłem"

W 2024 roku Piotr Zieliński został pierwszym Polakiem, który zagrał w seniorskim zespole "Nerazzurrich". Okazuje się, że ponad dwie dekady wcześniej Inter zabiegał o Mirosława Szymkowiaka.

Pomocnik w 1995 roku przeniósł się z Olimpii Poznań do Widzewa. W dwóch kolejnych sezonach sięgnął z Łodzianami po mistrzostwo Polski. W międzyczasie dobrze radził sobie w reprezentacji młodzieżowej. Wzbudził tym samym zainteresowanie topowych ekip.

- Jak grałem w Widzewie w wieku 19, 20 lat, to miałem pełno propozycji, bo strzeliłem w Buffonowi dwa gole w młodzieżówce. Sypały się oferty z zagranicznych klubów, bardzo dużo miałem właśnie z Włoch, ale często dowiadywałem się o nich po miesiącu, dwóch. Ja nie miałem wtedy menedżera, generalnie wtedy nie było menedżerów - opowiedział Szymkowiak na kanale Foot Truck.

- Kiedyś prezes Boniek zadzwonił do mnie, czy nie poszedłbym do Interu, bo bardzo mnie chcą. Miałem wtedy około 21 lat, jeszcze w Widzewie byłem. Trochę się przestraszyłem, że mogę się odbić od tej drużyny. Bo bardzo szybko chłopaki wracali po transferach, choćby Maciek Terlecki w Anderlechie. Rok, półtora i wracali. Ja się trochę przestraszyłem - kontynuował 49-latek.

Szymkowiak opowiedział też o wyjątkowych kulisach transferu do Trabzonsporu. Wisła Kraków sprzedała go do Turcji w 2005 roku.

- Spałem między treningami i prezes do mnie zadzwonił, że mam zejść. Zszedłem i przekazali, że mnie sprzedali do Trabzonu i tu jest mój menedżer, Grzesiu Bednarz. O 19:00 miałem samolot do Stambułu. Tam czekało na mnie dwa tysiące osób na lotnisku, podrzucali mnie z 45 minut - przyznał Szymkowiak.

Polak rozegrał w Trabzonsporze 66 spotkań. Zanotował w nich 15 bramek i 19 asyst. Swego czasu był idolem tamtejszych kibiców.

- Bardzo dużo ludzi chodziło w koszulkach z "siódemką" na plecach. Nieskromnie powiem, że może trzy czwarte kibiców miały moje koszulki. Ja szedłem po ulicy, ludzie się zatrzymywali i mnie podrzucali, zatrzymywały się samochody, jak mnie ktoś poznał, tłum się robił. Po takich dwóch, trzech razach powiedziałem, że już nie wychodzę. Nie byłem przyzwyczajony do czegoś takiego - dodał.