30 lat i koniec kariery! A zawstydzał gwiazdy Barcelony. "To był geniusz"

30 lat i koniec kariery! A zawstydzał gwiazdy Barcelony. "To był geniusz"
Darren Blackman / COLORSPORT / PRESSFOCUS
Mateusz - Jankowski
Mateusz JankowskiDzisiaj · 06:50
Jedno z największych “what if” w angielskiej piłce. Gdyby Jack Wilshere nie był podatny na kontuzje, może i do teraz byłby filarem Arsenalu i “Synów Albionu”. Problemy zdrowotne zdewastowały jednak karierę filigranowego wirtuoza.
Arsenal znajduje się w najlepszym okresie od dwóch dekad. Jest mistrzem Anglii, liderem Premier League, był naprawdę blisko triumfu w Lidze Mistrzów. Pod kątem wyników nie można mieć żadnych pretensji do Mikela Artety. Kibice i eksperci czasami kręcą jednak nosem na styl preferowany przez hiszpańskiego trenera, oparty w dużej mierze na defensywie. Bywały czasy, kiedy “Kanonierzy” może nie wygrywali tak często, ale zawsze cieszyli oko swoją grą.
Dalsza część tekstu pod wideo
Jednym z symboli tamtej ery stał się Jack Wilshere. Anglik był typem piłkarza, dla którego chodziło się na stadion lub włączało mecze w telewizji. Imponował techniką, kreatywnością, widział na boisku rozwiązania, które nie wpadłyby do głowy żadnemu innemu pomocnikowi. Wielka szkoda, że życiową formę prezentował jeszcze jako nastolatek. Nigdy nie dowiemy się, gdzie tak naprawdę znajdował się sufit jego piłkarskich możliwości.

Wonderkid

Wilshere dysponował naturalnym talentem, którym przerastał wszystkich rówieśników. W szkółce Arsenalu dominował tak mocno, że już jako 14-latek został zaproszony na treningi z pierwszym zespołem. Wspominał później, że Thierry Henry był jego największym idolem, ale bał się do niego odezwać. Nie do końca wierzył, że naprawdę dzieli boisko z gwiazdami, które wcześniej podziwiał z trybun na Highbury. W końcu zwalczył tremę i zaczął przemawiać nie za pomocą słów, a swoich zagrań.
- Wilshere i Fabregas byli bardzo młodzi, ale wyróżniali się na tle innych. Na Jacku nie robiło wrażenia to, że trenuje z Henrym czy Robertem Piresem, nie był zdenerwowany, po prostu grał swoje. Od razu pomyślałem sobie: “Ten chłopak wyrośnie na świetnego piłkarza” - opowiedział na antenie Talksport Ray Parlour, były pomocnik “The Gunners”.
Arsene Wenger nie tracił czasu z wprowadzeniem Wilshere’a do seniorskiej piłki. W wieku 16 lat i 256 dni został on najmłodszym piłkarzem, który zagrał w Arsenalu. Jako 18-latek zadebiutował w reprezentacji Anglii, a jeszcze przed 20. urodzinami rozegrał mecz, po którym jego nazwisko było na ustach całej piłkarskiej Europy. W sezonie 2010/11 pomógł pokonać 2:1 wielką Barcelonę Pepa Guardioli. Młokos momentami wrzucał na karuzelę Busquetsa, Xaviego i Iniestę, czyli najlepszych wówczas pomocników świata.
- Wilshere zrobił wtedy ogromne wrażenie. Wiem, że później niestety jego problemem były kontuzje. To bardzo inteligentny gracz, ma wyjątkową umiejętność robienia przewagi z piłką przy nodze. Jeśli wróci do regularnej gry, z pewnością może być jednym z najlepszych pomocników w Anglii - podkreślił w 2017 roku Guardiola na łamach The Telegraph. - Nie jest najszybszym zawodnikiem, ale potrafi minąć dowolnego rywala. Ma umiejętności, o których zwykli śmiertelnicy mogą pomarzyć. To geniusz - zachwycał się Martin Keown.
Sezon 2010/11 był bez wątpienia najlepszy w wykonaniu Wilshere’a. Grał najwięcej (55 meczów w klubie i kadrze), a zarazem najlepiej. Wenger od nazwiska nastolatka mógł rozpoczynać układanie wyjściowej jedenastki. Cała Anglia zachwycała się piłkarzem, który grał z taką lekkością i finezją, jakby zaczynał karierę w La Masii, a nie szkółce Luton.

Kruchość istnienia

Wilshere błyskawicznie osiągnął topowy poziom, co w pewien sposób okazało się jego przekleństwem. Na młody organizm nałożono zbyt duże obciążenia i niestety poskutkowało to niekończącą się spiralą kontuzji. W sezonie 2010/11 rozegrał ponad 4000 minut, a w kolejnym w ogóle nie pojawił się na murawie. Najpierw doznał złamania zmęczeniowego stopy, a później złamał kość skokową. W podcaście Bena Fostera opowiedział, że uraz był wyjątkowo nietypowy. Chirurg, który się nim zajmował, w przeszłości widział tylko jeden przypadek kości złamanej w ten sposób. Po operacji Anglik usłyszał, że może już nigdy nie wrócić do gry w piłkę, natomiast nie zamierzał tak łatwo się poddać. Zacisnął zęby, jednak nigdy nie wrócił do poziomu prezentowanego w pierwszych latach kariery.
Wszczepione w kostkę metalowe płytki wpłynęły na jego motorykę i sposób poruszania. W większym stopniu obciążał inne części nogi, co prowadziło do kolejnych kontuzji kolana i stawu skokowego. Nie mógł odzyskać regularności, ponieważ często rozgrywał trzy mecze, po czym trzy miesiące spędzał w gabinetach lekarskich. W trakcie całej kariery z powodu różnorakich urazów pauzował przez prawie 1500 dni, czyli stracił ponad cztery lata. Bezlitośni brytyjscy fani wymyślili mu przezwisko “Jack Wheelchair”.
W 2018 roku Unai Emery zastąpił Wengera w Arsenalu, co zbiegło się w czasie z wygasającym kontraktem Wilshere’a. Nowy trener zaprosił pomocnika na rozmowę, po czym otwarcie przyznał, że może dostać nową umowę, ale w jego zespole będzie rezerwowym. Wściekły Anglik tego samego dnia zadzwonił do agenta i polecił znalezienie nowego klubu. Po latach przyznał, że to był jeden z jego największych błędów. Dał się ponieść emocjom, zareagował impulsywnie i nie przemyślał konsekwencji związanych z opuszczeniem drużyny swojego życia.
Następnie dołączył do West Hamu, gdzie w ciągu dwóch lat rozegrał tylko 19 meczów. Musiał przejść kolejną operację kostki, jego koszmar zdrowotny zdawał się nie mieć końca. W październiku 2020 roku trafił na rynek wolnych agentów, przez sześć kolejnych miesięcy był bezrobotny. W końcu dostał szansę w Bournemouth, gdzie wcześniej spędził jeden sezon na wypożyczeniu. Po powrocie od razu przywitał się z kibicami na Vitality Stadium ładną bramką przeciwko Crawley Town. Miewał momenty, ale nie był już tym przebojowym magikiem, który czarował na tle najlepszych rywali.

W pośredniaku byłeś?

Latem 2021 roku Wilshere ponownie został bez klubu. Nawet rozpoznawalne nazwisko nie wystarczyło, aby przekonać jakikolwiek angielski zespół. Wszyscy obawiali się zatrudnić piłkarza, przy którym nie było ryzyka, a wręcz pewność, że prędzej niż później dozna jakiejś kontuzji.
- Nigdy nie myślałem, że znajdę się w takiej sytuacji. Sądziłem, że w wieku 28, 29 lat będę u szczytu kariery, a teraz nie mam klubu. Po odejściu z Bournemouth byłem pewien, że dostanę oferty, ale mijały dni, potem tygodnie, telefon milczał. Mój syn często pyta: “Dlaczego żaden klub cię nie chce?”. Nie wiem, jak mam mu to wytłumaczyć. Czasami słyszę: “Czemu po prostu nie podpiszesz kontraktu z jakimś słabszym angielskim klubem?”. Cóż, po prostu nikt mnie nie chce. To trudne - opowiedział w rozmowie z Davidem Ornsteinem.
W lutym 2022 roku Wilshere został bohaterem kompletnie niespodziewanego ruchu. Pomocną dłoń wyciągnęło do niego Aarhus. Trafił do drużyny, w której występowali wówczas m.in. Dawid Kurminowski czy Yann Bisseck, obecnie podstawowy gracz Interu.
- To nie jest żaden chwyt reklamowy. Jack to utalentowany piłkarz, który może wnieść ogromną jakość do naszej drużyny. Nie mamy wątpliwości, że będzie wartością dodaną - zaznaczał David Nielsen, ówczesny trener Aarhus. - Nie jestem w najlepszej formie, ponieważ od wielu miesięcy nie grałem. Będę potrzebował czasu, ale wierzę, że wraz z nabraniem rytmu meczowego wrócę na właściwy poziom. Każdy piłkarz chce przede wszystkim grać. Przyszła pora, aby wyjść ze strefy komfortu i spróbować czegoś nowego. Dania to dobry wybór - mówił Wilshere, cytowany przez Sky Sports.
Przygoda z Aarhus okazała się krótka i niezbyt udana. Rozegrał tam 15 meczów, z czego tylko dwa od pierwszej do ostatniej minuty. Lata stracone na leczeniu urazów boleśnie odbiły się na jego kondycji. Za sukces można uznać jedynie fakt, że zespół różnicą jednego punktu wywalczył utrzymanie w duńskiej ekstraklasie. Latem 2022 roku Wilshere zawiesił buty na kołku, mając zaledwie 30 lat. Nie porzucił jednak na dobre świata futbolu.

To nie koniec

Anglik już w trakcie kariery zaczął wyrabiać licencje trenerskie. Niedługo po przejściu na piłkarską emeryturę objął Arsenal U18. Początki nie należały do najłatwiejszych. W rozmowie z The Athletic zdradził, że miał trudności ze zrozumieniem, dlaczego jego podopieczni nie są w stanie wykonać zagrań, które jemu w młodości przychodziły z łatwością. Potrzebował czasu, aby przyjąć, że nie wszyscy, a konkretnie prawie nikt, nie dysponował takim talentem. Prawie, ponieważ były pomocnik potrafił wyhaczyć perełki. To on umożliwił 13-letniemu Maxowi Dowmanowi debiut w zespole do lat 18. W jego drużynie regularnie grali też Myles Lewis-Skelly, Ethan Nwaneri czy Ayden Heaven, przed którymi świetlana przyszłość.
Wilshere spędził sezon 2024/25 jako asystent w Norwich. W październiku ubiegłego roku poszedł na swoje, obejmując trzecioligowe Luton, czyli klub, w którym zaczynał juniorską karierę. Wyniki na razie bronią 34-latka. W poprzednim sezonie jego podopiecznym zabrakło punktu do strefy baraży o awans do Championship. Obecnie ekipa z Kenilworth Road jest czwarta, w sześciu ostatnich meczach wykręciła pięć zwycięstw i remis. W League One więcej goli strzela jedynie liderujące Huddersfield, zatem widać, że wychowanek Arsenalu stawia na ofensywną piłkę.
- Jestem dumny ze swojej kariery. Grałem w ukochanym klubie, zdobyłem z nim trofea, reprezentowałem Anglię. Może nie wszystko poszło po mojej myśli, ale cieszę się ze wszystkiego, co osiągnąłem. Mam 34 lata i prawdopodobnie nadal mógłbym grać, jednak cieszę się z możliwości rozwoju w roli trenera - powiedział niedawno na antenie BBC.
W 2011 roku nikt nie uwierzyłby, że Wilshere rozegra w Premier League tylko 182 spotkania, a ostatni występ w kadrze zanotuje jako 24-latek. Jak prędko rozwinęła się ta kariera, tak niestety równie szybko dobiegła końca. Sam talent, nawet najbardziej wyjątkowy, nie wystarczy. Musi iść w parze ze zdrowiem, a właśnie tego zabrakło niespełnionej gwieździe Arsenalu.

Dyskusja

Przeczytaj również