Bohater Polaków pominięty! Szok przy nominacjach w plebiscycie na sportowca roku

Najwyraźniej pozazdrościliśmy kontrowersji związanych z plebiscytem Złotej Piłki. Część nominacji do nagrody dla Najlepszego Sportowca Roku, tradycyjnie wręczanej przez Przegląd Sportowy, to nieporozumienie. Gdzie Krzysztof Ratajski, gdzie Kamil Semeniuk? I co tu robią Jeremy Sochan z Robertem Lewandowskim?
Nie ma w polskim sporcie ważniejszej nagrody indywidualnej. Inne plebiscyty również bywają interdyscyplinarne, ale Najlepszy Sportowiec Roku zawsze znaczył więcej. Choćby ze względu na swoją długowieczność, nadchodząca gala będzie przecież już 92. Ale też ze względu na to, że chociaż przez moment przedstawiciele innych dyscyplin grzali się w blasku przeznaczonym zazwyczaj dla piłkarzy, może siatkarzy.
Jasne, kontrowersje się zdarzały, to rzecz nie do uniknięcia, skoro zaczynasz w 1926 roku. Jednak dawno nie zdarzyło się, aby wstępne wybory kapituły wywoływały tak gigantyczne poruszenie. A właściwie sprzeciw, bo łatwo odnieść wrażenie, że ktoś zakłada klapki na oczy i podąża wytyczoną ścieżką. Chyba nie taki jest cel tej zabawy.
W gronie 25 nominowanych znalazło się miejsce między innymi dla Roberta Lewandowskiego. To absurd. Genialny piłkarz najlepsze lata ma za sobą, zdobycie mistrzostwa Hiszpanii nie może zmienić tej perspektywy. Tym bardziej, że od stycznia Lewandowski strzelił sześć goli dla Barcelony, a wejście do MLS miał co najwyżej niezłe. Zdarzyła mu się w Ameryce seria ośmiu meczów bez zdobytej bramki, to najgorszy wynik od czasu gry dla Borussii Dortmund.
Jeśli zaś oceniać Lewandowskiego pod kątem reprezentacji, to lepiej nie robić tego wcale. Brak awansu na mundial, fatalne wyniki w Lidze Narodów, trafienia jedynie z Litwą, Maltą, Albanią i Rumunią. Lewandowskiego, trzykrotnego triumfatora plebiscytu, wepchnięto na siłę i z przyzwyczajenia. Wątpliwe, aby jakikolwiek z polskich zawodników zasługiwał na walkę o statuetkę.
Podobnie sprawa ma się z Jeremym Sochanem. Reprezentant Polski - w tym roku teoretyczny, bo w kadrze nie pojawił się ani razu - zdobył mistrzostwo NBA, ale obecnie powodów do świętowania u niego niewiele, bo musi walczyć o powrót do koszykarskiej elity. Sochan wylądował w G League, gdzie wygląda świetnie, lecz należy się bardziej zastanawiać, co poszło nie tak, że został zepchnięty ze szczytu.
Jego wkład w triumf NY Knicks był marginalny, w samym finale spędził na parkiecie 10 sekund. W play-offach grał średnio trzy minuty w meczu, rzucał dwa i pół punktu. Z całej drużyny jedynie trzech zawodników schowano głębiej. Żaden z nich nie jest teraz związany z Knicks.
Mistrzostwo Sochana to wynik historyczny, ale tylko pod względem samego wpisu w kartotekę. Poza tym, w 2008 roku Tomasz Kuszczak nie dostał nominacji, chociaż zdobył Ligę Mistrzów z Manchesterem United (bronił w aż pięciu meczach). Marcina Wasilewskiego również nie doceniono za nieprawdopodobny triumf z Leicester City w Premier League.
Wśród nominowanych jest też Adrian Meronk - golfista wygrał Alfred Dunhill Links Championship, czyli turniej pokroju WTA 500, w najlepszym razie słabszego WTA 1000. To wszystko nie raziłoby aż tak mocno, gdyby nie oczywiste braki. A niechęć kapituły do pewnej dyscypliny wydaje się kuriozalna.
Trzeba się było naprawdę postarać, żeby nie nominować Krzysztofa Ratajskiego. To najlepszy dowód na niezauważenie gigantycznego rozwoju darta nad Wisłą (i na całym świecie). Czołowi zawodnicy, wśród nich Ratajski, zarabiają miliony. Ćwierćfinałowy mecz Polaka oglądało na kanałach TVP blisko milion osób. Bilety na przyszłoroczny turniej w Krakowie zostały wyprzedane, a pierwsza edycja cieszyła się takim wzięciem, że PDC nie miało wątpliwości w sprawie organizacji kolejnego. "Rataj" to wciąż najlepszy z naszych darterów i w 2026 roku miał konkretne sukcesy.
Ćwierćfinał mistrzostw świata, półfinał mistrzostw Europy, pokonanie dobrze dysponowanego Luke'a Littlera, zwyciężenie w zawodach European Tour w Leverkusen. Ostatni turniej jest zbliżony do wspomnianej wygranej Meronka, chociaż, rzecz oczywista, golfista zainkasował nieporównywalnie większe pieniądze. Doprawdy, skoro Meronk znalazł się w zestawieniu, nie było pół powodu, aby pominąć Ratajskiego.
Jeśli ktoś dalej uważa, że dart to nie sport, to plecie kompletne bzdury. Dyscyplina uległa znacznej profesjonalizacji w ostatnich latach, przyciąga tłumy kibiców, jest sportem według każdej dostępnej definicji. A skoro tak, Ratajski musiał zostać przez Przegląd wyróżniony. W obecnej sytuacji skandal to odpowiednie słowo.
A może po prostu obawiano się, że Ratajski wygra główną nagrodę. Gigantyczny wpływ na wyniki mają przecież kibice, a fani darta cechują się wyjątkową mobilizacją. Przekonuje się o tym Interia, w której plebiscycie poparcie dla "Rataja" skoczyło z 1% do 4% w raptem kilkanaście godzin - to obecnie czwarty wynik wśród wszystkich nominowanych.
Nie będę udawał znawcy siatkówki, ale, oddając głos mądrzejszym, trudno mi wytłumaczyć brak Kamila Semeniuka, który zniszczył konkurencję pod względem osiągnięć. Mistrzostwo Europy, Liga Narodów, Liga Mistrzów, Klubowe Mistrzostwa Świata, Superpuchar Włoch i mistrzostwo Włoch. I nic. Z siatkarzy nominowani są jedynie Wilfredo Leon do spółki z Tomaszem Fornalem. Ale przynajmniej jest Damian Knyba, który pobił skrzypiącego już Andy'ego Ruiza. No i Hubert Hurkacz.
Do tego wszystkiego brakuje tylko, aby na szczycie nie stanął Kacper Tomasiak. Ech.