Afera z Ronaldo nie milknie. "Boją się narażać, bo wiedzą"

Nie lubię wybrzydzać, więc nie ma sensu kilka godzin po rozgromieniu Rumunów narzekać, bo rywale byli słabi, grali bez sensu (koncepcji), a Gheorge Hagi – kiedyś ,,Maradona Karpat”, okazał się… takim sobie, bezradnym selekcjonerem. W Rumunii od pewnego czasu głośno się mówi, że nie jest to robota dla idola rumuńskich kibiców. Co prawda idola sprzed 40 lat, ale zawsze idola i symbolu wspaniałych czasów rumuńskiej piłki. No bo niewielu piłkarzy może o sobie powiedzieć, że grali kiedyś i w Realu, i w Barcelonie, i w Galatasaray… Nasz Jan Urban (trzy lata starszy od "Maradony Karpat") nie grał w tak renomowanych firmach jak Hagi, ale po raz kolejny udowadnia, że nawet wybitny piłkarz nie musi być po zakończeniu kariery wybitnym trenerem, a nawet selekcjonerem.

Czy Urban w spotkaniu z Rumunią rzeczywiście grał o głowę? Nawet czego by nie powiedział sam zainteresowany, czego by nie deklarował prezes Cezary Kulesza, to wiadomo, że gdyby nie poszło naszej reprezentacji w piątkowy wieczór na Narodowym, dyskusje o odejściu Urbana wróciłyby ze zdwojona mocą. Czekamy jeszcze na poniedziałkowy wyjazd do Bośni i Hercegowiny, i można spokojnie podsumować ostatni okres (od przegranego barażu w Sztokholmie) pracy selekcjonera Urbana. Więc ciesząc się z tak wysokiej wygranej, warto dodać, że Rumuni byli przerażająco naiwni i słabi, poza tym grali przez większość meczu w osłabieniu. Dlatego też poradziwszy sobie w końcu z “jet lagiem” Robert Lewandowski zanotował hat-tricka.

Zawsze jednak warto chwalić zespół, który potrafił wykorzystać słabość i nieporadność rywala, i nastrzelał mu pół tuzina goli. Czy to się komuś podoba czy nie – Polacy rozgromili Rumunów, najsłabszego naszego rywala w Lidze Narodów. Jak to kiedyś mówił stary i zasłużony trener: “Masz frajera, to go duś…”. I już nie pamiętam, czy to dotyczyło zapasów czy futbolu. Nieważne w sumie. Nawet to, że ten mecz był punktem zwrotnym ekipy Urbana, przyjmuję z wielką ostrożnością. Niech powtórzą rozmach i skuteczność w poniedziałek wieczorem. Choć już bez Roberta Lewandowskiego, który zdaje się obejrzy w TV mecz kolegów w czasie chicagowskiego lunchu.

Jedna ze starych zasad dotyczących pracy PZPN każe wierzyć, że jak idzie reprezentacji narodowej, wygrywającej, awansującej i kochanej przez Polaków drużynie, to mało kto interesuje się, co dzieje się za kulisami piłkarskiej centrali. Ostatnio jednak (wyłączmy Rumunię) “repra” jakoś nie pomaga… Bo prokurator zajmuje się współpracą PZPN z agencją Publicon, nie milkną też echa i spekulacje dotyczące nagrywania zmęczonego życiem i kolacją prezesa przez Sekretarza Generalnego. Część zarządu ma pretensje do SG za zachowanie, ale Prezes wybacza młodszemu koledze i najbliższemu współpracownikowi za frywolne zabawy z kamerką w smartfonie. Wybacza, bo nie ma wyjścia. To jego oczy i uszy, a czasami język, zwłaszcza za granicą…

Do nowych wyborów w PZPN jeszcze ponad trzy lata, więc chyba nie ma sensu podgrzewać atmosfery w gabinetach i salonach, choć niektórzy uważają, że w tej sytuacji Łukasz Wachowski ma trochę mniejsze szanse, by zostać kolejnym Prezesem. Nie założyłbym się o wielkie (a nawet średnie) pieniądze o to, że Łukasz stracił wszelkie szanse. Nie takie cuda, a nawet zwroty akcji w związkowej telenoweli zdarzały się, zdarzają i będą zdarzać. I tylko nadzieja, że reprezentacja przykryje wszystkie ciemne i jasne sprawki federacji, może pozostać płonna.

Król abdykował. Król Portugalii. Cristiano Ronaldo w atmosferze małego skandalu opuścił zgrupowanie reprezentacji, angażując w swoją decyzję nie tylko kibiców, ale i selekcjonera Jorge Jesusa, a także prezesa federacji Pedro Proencę. Mają z nim kłopot Portugalczycy. Nie tylko zakochani w nim i bardzo szanujący Cristiano kibice, ale i trener Jesus, który może i powinien mieć swoje pomysły personalne w prowadzeniu kadry narodowej. Sam prezes dobrze wie, kto jest symbolem portugalskiego futbolu, kto napędza do federacji sponsorów i reklamodawców… Dobrze jest prowadzić politykę związku i ogrzewać się w blasku sławy i globalnej popularności CR7. To pomaga, to wiele tłumaczy i jednocześnie może rozgrzeszać błędy czy pewne porażki, skoro “zabrakło w tym meczu samego Cristiano”.

Tak czy owak od lat Portugalczycy stali się zakładnikami wielkiej osobistości piłkarskiej. Co z tego, że ma 41 lat i nie zawsze nadąża za Leao, Ramosem, Vitinhą, Bernardo Silvą i innymi. Jest wielki i zawsze musi grać w pierwszej jedenastce. Co z tego, że dobrze się czuje, uważa siebie za niezniszczalnego, nie przyjmuje nie tylko krytyk dziennikarzy, ale nawet decyzji personalnych selekcjonera. No bo kim jest selekcjoner Jesus przy geniuszu z Madery? Dla wielu ludzi w Portugalii i gdzie indziej, odpowiedź jest jednoznaczna. Sami kadrowicze, koledzy z reprezentacji, raczej milczą, bo boją się narazić opinii publicznej zakochanej do szaleństwa w Cristiano. Bo wiedzą, że jeśli Portugalia nie da rady, to będzie to przez nich, a jeśli wygra, to zasługa CR7. Może po cichu szepną zaufanym dziennikarzom, że ktoś jest “wielkim hamulcowym” jedenastki narodowej.

Nie wszystko w tej sprawie sprowadza się do słów piosenki Perfectu: “Trzeba wiedzieć kiedy ze sceny zejść niepokonanym…”. Bo i CR7, i nawet nasz RL9 wiedzą swoje, nie widząc, że ich koniec w kadrze staje się bardzo realny, a nawet konieczny. Ale miłość ludu piłkarskiego do idola, strach przed nim selekcjonera czy prezesa federacji, robią swoje. Liczenie na to, że Bóg wie kiedy zejść z piedestału i stałego miejsca w reprezentacji, staje się złudną iluzją. Bóg nie lubi bowiem ruszać się z pomnika. Bo jest przecież Bogiem. Nawet Bogiem futbolu.

Jak pisali kiedyś autorzy science fiction, bracia Strugaccy: “Trudno być Bogiem”.