Polska kadra tkwi w beznadziei. Brutalne wnioski z analizy selekcjonerów i podejścia PZPN

Polska kadra tkwi w beznadziei. Brutalne wnioski z analizy selekcjonerów i podejścia PZPN
Mateusz Porzucek / pressfocus
Szymon - Janczyk
Szymon JanczykDzisiaj · 17:05
Polska piłka reprezentacyjna znalazła się w sytuacji beznadziejnej, w której - w dodatku - tylko się pogrąża. Odzwierciedleniem naszego położenia jest kwestia selekcjonera. Prezes PZPN tak szafował losem trenerów, że gdy zatapia kolejnego z nich, za plecami musi trzymać koło ratunkowe: gdyby jednak okazało się, że poza tonącym nikt nie chce z nim współpracować. Jan Urban osiągnął najgorszy wynik od lat i zostawił nas bez nadziei na poprawę, ale jeśli alternatywą jest kolejny wybór Cezarego Kuleszy, to znaczy, że alternatywy nie ma.
Gdy Cezary Kulesza za pośrednictwem portalu Meczyki.pl oznajmił, że w sprawie selekcjonera „daje sobie kilka dni na przemyślenia” i „będzie chciał uzyskać konkretny raport z prac sztabu - wnioski z ostatnich miesięcy”, środowisko zareagowało zrozumiałą szyderą. Wnioski z lektury tegoż raportu mogą dorównać tym z anegdoty o Franciszku Smudzie, który obszerną analizę Greków na Euro przekartkował, odłożył i rzucił: ch*ja grają, opier... ich.
Dalsza część tekstu pod wideo
Jan Urban w rewanżu za wypływające z PZPN od miesięcy sygnały podszczypującego go, kwestionujące jego pozycję, mógłby nawet zdobyć się na eksperyment, który niegdyś zastosował Jacek Magiera. Pytając zawodnika o wnioski z przekazanego mu materiału do analizy wiedział, że jeśli rozmówca zacznie perorować na ten temat, będzie ściemniał, bo na płycie w rzeczywistości znajduje się bajka. Ignoranci, którzy nawet nie zajrzeli do pliku, wpadali w pułapkę.
Sprowadzenie oceny pracy selekcjonera przez piłkarskich dygnitarzy do takiej dykteryjki byłoby zabawne w swoim absurdzie, gdyby jednak nie było częściowo prawdziwe. Nie dziw, że na myśl o Cezarym Kuleszy poważnie analizującym wszelkie raporty od sztabu, zostaje się uśmiechnąć, skoro pięć lat kadencji prezesa PZPN to wielki triumf dyletanctwa i tymczasowości nad merytoryką i strategicznym planowaniem.

Cezary Kulesza i selekcjonerzy - kiwanie samego siebie

Dowodów na to nam pod dostatek - od ogłoszonej niedawno dziury budżetowej przez odwrót sponsorów po brak projektów, z których polski futbol czerpałby w kolejnych latach. Wystarczy jednak skupić się na wyborach selekcjonerów, które jak w soczewce skupiają sposób postępowania i myślenia Cezarego Kuleszy wraz z jego świtą. W krótkim czasie przy przerobiliśmy:
  • niemożność współpracy z zagranicznymi trenerami z powodu braku znajomości języków obcych przez prezesa związku;
  • wystawienie do wiatru w nieelegancki sposób jednego z kandydatów, żeby stworzyć pozory rywalizacji przed wyborem lubianego przez siebie trenera;
  • rozgrywanie kandydatów zakończone wysłaniem kontraktu z błędnymi danymi: wybrany selekcjoner dostał umowę z danymi swojego konkurenta;
  • wycieczkę na klubowy mundial, żeby w przerwie między meczami drużyny wymarzonego kandydata wychodzić u niego rozmowę o pracę;
  • przekonanie się do zagranicznych opcji tylko po to, żeby wybrać najgorszą z nich: z największym nazwiskiem i najmniejszym zapałem do pracy;
  • próbę wciśnięcia do sztabu obcokrajowca polskiego asystenta: fachowca, który wykształci się na jego następcę, co skończyło się zatrudnieniem w sztabie jedynie eksperta telewizyjnego, znajomego wybranego trenera.
W pewnym momencie zaczęła funkcjonować teoria o tym, że Cezary Kulesza to wytrawny gracz, który lubuje się w zmyłkach czy wypustkach, bawiąc się z mediami. Patrząc na powyższą listę, można w to szczerze wątpić. Wyłania się z tego obraz zagubionego, niezdecydowanego prezesa, który wykiwał co najwyżej samego siebie.
xG reprezentacji Polski
xG reprezentacji Polski
Swoimi decyzjami doprowadził przecież do tego, że spora część ciekawych kandydatur odpada tylko z tego powodu, że nie chce mieć z nim nic wspólnego. Wybór Jana Urbana sprzedawany jest często jako „wybór ludu”, wsłuchanie się w oczekiwania środowiska. Nieprawda. Po pierwsze: gdyby Kulesza faktycznie słuchał tego głosu, ustąpiłby ze stanowiska - to podstawowy postulat głoszony przez piłkarską społeczność.
Po drugie: Urban nie był faworytem ani nawet pierwszym wyborem. Pamiętamy umizgi Cezarego Kuleszy do Macieja Skorży, za którym latał po USA, osiągając efekt odwrotny do zamierzonego. Skorża jeszcze bardziej zniechęcił się do prezesa, przez którego musiał świecić oczami przed japońskim klubem, który miał do niego pretensje o negocjacje z federacją w trakcie trwania najważniejszego dla ówczesnego pracodawcy turnieju - mimo że nie były to żadne negocjacje, lecz platoniczne uczucie prezesa PZPN.
Kulesza wysłał do mediów sygnał, że Jan Urban jest za miękki, żeby zostać selekcjonerem. Mimo to trenerem go mianował, lecz tylko dlatego, że skończyły mu się opcje. Może i zwrócił uwagę na sympatie społeczne, jednak tylko w tym kontekście, że alternatywą był Jerzy Brzęczek, ale jeszcze przed odbudową w młodzieżówce, czyli, nie owijając, trener przegrany, wzgardzony przez kibiców, bezrobotny od czasu spektakularnego spuszczenia Wisły Kraków z Ekstraklasy.
Już wtedy prezes PZPN nie miał do kogo się zwrócić, lecz z każdym selekcjonerem liczba spalonych mostów rośnie. Do listy trenerów powątpiewających w sens współpracy z Cezarym Kuleszą trzeba dopisać Marka Papszuna, Kostę Runjaicia czy Czesława Michniewicza. Znamienne, że ten ostatni na telefon, próbę wybadania opcji ponownej współpracy odparł „nie”, po czym… udał się na Litwę, negocjować kontrakt z tamtejszym związkiem.
Polski futbol jest w znacznie lepszym miejscu niż litewski, jednak Michniewicz nadal ma żal do związku, który wystawił go na pożarcie przy okazji afery premiowej. Zasłanianie się niewiedzą o tym, co też trener ustalał z politykami, było iście absurdalne w sytuacji, w której PZPN zaangażował MSZ i Ambasadę RP w transport alkoholu oraz kabanosów do Kataru, gdzie związkowa wierchuszka bawiła z okazji mundialu.
Lista niechętnych na stanowisko selekcjonera jest więc dłuższa niż grupa wyczekujących telefonu ze związku. Klubowa piłka też stoi w opozycji do Cezarego Kuleszy, odnoszący sukcesy trenerzy ani myślą zamieniać lokalne projekty na kojarzony z aferami i chaosem związek.
Zagraniczni kandydaci zapewne zalewają związkową skrzynkę, lecz w tym przypadku na przeszkodzie staje fakt, że efektem wizerunku utrwalanego przez prezesa i jego zauszników jest masowy odpływ sponsorów, więc nawet nieświadom folkloru naszej codzienności zachodni fachura zderzy się z niemożnością spełnienia jego oczekiwań finansowych.
Trzydziestomilionowa dziura budżetowa trzyma za gardło, ukróca możliwości zatrudnienia topowego trenera i sztabu tak samo jak warunki na miejscu. Roberto Martinez przed laty wytknął brak ośrodka treningowego, po czym zakończył rozmowy. Po czasie zmieniło się tyle, że kadra nie tylko nadal nie ma własnych czterech kątów, ale krąży po okolicach Warszawy, utraciwszy nawet stałe miejsce treningów.
Selekcjonerzy reprezentacji Polski - wyniki vs oczekiwania
Selekcjonerzy reprezentacji Polski - wyniki vs oczekiwania

Trzech dyrektorów i brak strategii

Polska federacja uczyniła reprezentację kraju miejscem pracy tak nieatrakcyjnym, jak tylko się da. Kolejni trenerzy są świadomi, że nie tylko nie mogą liczyć na wsparcie swoich przełożonych: zostaną otoczeni grupą zupełnie im zbytecznych konfratrów prezesa, po czym rzuceni na pożarcie w obliczu niepowodzenia bez większego żalu. Za naiwność płaci obecnie Jan Urban, któremu we wpisie z lipca poprzedniego roku wróżyłem, że cała sympatia, którą był darzony, zniknie wraz z brakiem wyników oraz postępów.
Nieskromnie dodam, że w momencie zatrudnienia Urbana, wskazywałem, że wikłamy się w dobrze znaną nam historię: selekcjonerem ponownie został trener, który podobnie jak poprzednicy (Brzęczek czy Probierz) dawno/wcale nie odniósł sukcesu w ligowej piłce, w dodatku bardzo głośno mówiło się o tym, że żaden z niego szczególarz i taktyk, bardziej człowiek od atmosfery i zabawy piłką.
Jeśli więc poprzednie tego typu wybory zawiodły, czemu ten miał być inny? Jan Urban był właściwym rozwiązaniem doraźnym pod jednym względem: stylem bycia załagodził sytuację po toksycznej pod tym względem kadencji Michała Probierza. Nie zgadzało się jednak nic poza tym, że uśmiechnięty i pogodny trener winien być następcą kłótnika, paliwody. Reprezentacja Polski zatrudnia trzech „dyrektorów sportowych”: Adriana Mierzejewskiego, Radosława Michalskiego oraz Marcina Dornę. Okazuje się, że to za mało, żeby wybór selekcjonera był chociaż w minimalnym stopniu wypadkową strategii, szerszego planu, merytorycznej dyskusji, kontynuacji wcześniej zaczętego wątku.
PZPN nie zadbał jednak o nic, zostawiając ogromne pole do niedomówień i spekulacji. Gdy Jan Urban zaczynał pracę w kadrze, nie znaliśmy nawet długości jego kontraktu. Samego zainteresowanego ewidentnie poinstruowano, żeby trzymał to w tajemnicy, bo zapytany o to migał się od odpowiedzi. Nie wiedzieliśmy też, kto za co odpowiada w sztabie. Nie mówiąc już o tym, że znając specyfikę pracy Urbana związek nie wpadł na pomysł, żeby obudować go merytorycznymi współpracownikami.
Federacja nie chce konkretnych rozmów o futbolu, bo boi się, że zostanie przyłapana na niewiedzy. Jakby wciąż chowała się za hasłem „znacie mnie”, którym Cezary Kulesza triumfalnie rzucił ze sceny, poprzedzając wyborczy sukces. Niestety, znamy, wiemy więc, że działalność Kuleszy w piłce wyglądała dokładnie tak, jak wygląda za czasów PZPN.
Częste, chaotyczne zmiany trenerów. Pozorne prowadzenie klubu do sukcesów - pozorne, bo raz, że prawdziwe sukcesy przyszły, gdy zniknął Kulesza ze swoimi pomysłami; dwa, że jego dokonania nie były owocem skrupulatnego planu. Wreszcie: pogarszająca się sytuacja finansowa wskutek kolejnych, nietrafionych decyzji. Skoro jednak z władzami polskiej piłki merytorycznych rozmów nie będzie, postanowiłem, że i ja sięgnę po raport z pracy trenera.

Analiza trenerów reprezentacji Polski. Wnioski są brutalne

Trenerów, w zasadzie, bo dotyczy przeszło dekady, całego okresu objętego danymi WyScout. Topowy analityk danych w Polsce zebrał to, co liczby mówią o naszej kadrze i podzielił się ze mną alarmującymi wnioskami. Za nami trzecia kadencja selekcjonera naznaczona regresem reprezentacji Polski. W tym okresie straciliśmy łącznie 137 punktów w rankingu Elo, osuwając się do najniższego stanu w badanej historii - mamy o 208 punktów mniej niż w szczytowym dla nas czerwcu 2017 roku.
Ranking Elo reprezentacji Polski na przestrzeni lat
Ranking Elo reprezentacji Polski na przestrzeni lat
Miniony rok był dla nas najgorszy nie tylko jeśli chodzi o wyniki: przy 1,57 przewidywanych punktów/mecz faktycznie zgarnęliśmy ich tylko 0,9. Oznacza to, że często wyniki były gorsze niż gra, ale w dłuższym trendzie widać przede wszystkim to, że od 2021 roku - a już zwłaszcza po mundialu w Katarze - znika atut, z którego czerpali Adam Nawałka, Jerzy Brzęczek czy nawet Paulo Sousa: ponadprzeciętna skuteczność drużyny względem xG (+0,37 gola na mecz, czyli „bramka ekstra” w co trzecim występie, co zamienia spotkania na styku w sukcesy: wygrane z remisów, remisy z porażek).
Najlepszy okres naszej kadry nieprzypadkowo pokrywa się przede wszystkim z najlepszą produktywnością Roberta Lewandowskiego. Owszem, cały zespół był wtedy w nieporównywalnie lepszym miejscu, szatnię wypełniali piłkarze z topowych lig. Efekt najlepszej dziewiątki naszych czasów był jednak widoczny aż nadto: Lewandowski został wtedy dwukrotnie najlepszym strzelcem eliminacji, ustanawiając rekordy bramkowe zarówno dla kwalifikacji Euro, jak i mundialu. W dodatku nawet, gdy nie strzelał, jego obecność i wpływ na grę ułatwiały zadanie kolegom.
Gasnąca kariera i zmieniający się profil samego Lewandowskiego stopniowo pozbawiały selekcjonerów tego atutu, co bardzo dobrze widać obecnie. Jan Urban jest selekcjonerem, za którego kadencji zaliczamy najwięcej kontaktów z piłką w polu karnym rywala (20,8), jednak skuteczność jest rozczarowująca. Tymczasem z analizy jasno wynika, że największy wpływ na jakość gry Polski mają: gra w polu karnym rywala oraz obrona własnej szesnastki. Posiadanie, pressing czy formacja nie mają na to mierzalnego wpływu.
Wpływ na jakość gry reprezentacji Polski
Wpływ na jakość gry reprezentacji Polski
Brak mierzalnego wpływu na grę i wyniki nie oznacza jednak, że można przymknąć oko na brak spójności we wspomnianych aspektach. To właśnie różnice w pomyśle na piłkę kolejnych selekcjonerów najdobitniej świadczą o braku długofalowej strategii PZPN. W zasadzie każdy następny trener był „z innej parafii”:
  • Nawałka dążył do gry czwórką obrońców i dwoma napastnikami, ale kończył kadencję zmianą ustawienia;
  • Brzęczek wrócił do gry czwórką, ale grał znacznie ostrożniej i mniej ryzykownie niż poprzednik;
  • Sousa ponownie postawił na trzech obrońców, wysoki pressing znacząco zwiększył ryzyko, do tego w przeciwieństwie do Brzęczka przywiązywał dużą uwagę do gry piłką;
  • Michniewicz znacznie rzadziej grał trójką z tyłu, zupełnym przeciwieństwem do Sousy było oddanie piłki rywalowi i ustawienie w niskim bloku;
  • Santos nie zdążył wykreować ani konkretnego ustawienia, ani stylu: dużo posiadania, mało okazji;
  • Probierz znów postawił na trójkę z tyłu, grę krótkimi podaniami, miał najwięcej kontaktów w polu karnym, ale też zdecydowanie ponad oczekiwania odsłonił defensywę, zwłaszcza w kontratakach;
  • Urban zaczął odchodzić od trójki stoperów, postawił na piłkę bardzo fizyczną (wygrywa najwięcej pojedynków) i średni blok w pressingu, co nie pasuje do siły rywali.
Reprezentanci Polski zwłaszcza ostatnio doświadczają więc kompletnej huśtawki oczekiwań. Od dominacji z piłką przy nodze po grę w niskim bloku i na powrót: próbę gry piłką. Najlepiej zorganizowane federacje dążą do własnej tożsamości gry, wspólnych zasad w fazie posiadania i tej bez piłki oraz określonych profilach na poszczególnych pozycjach. Nasi selekcjonerzy nieustannie zasłaniają się budową, ale ciężko stwierdzić, co my w zasadzie budujemy. Kolejni architekci przejmują ten sam projekt i realizują go wedle swojej wizji, dlatego rośnie nam niespójny potworek.
Drastyczne różnice w profilach gry wpływają nie tylko na grę kadry, lecz też na wprowadzanie do niej nowych zawodników. Wymyślane im są nie tyle nowe pozycje na boisku, ile zupełnie nowe role. Tempo zmian jest ogromne, rośnie liczba debiutantów, ale selekcjoner wyliczając niedawno najlepszych piłkarzy na poszczególnych pozycjach nie mylił się, każdorazowo wskazując na tych, którzy są w kadrze od dawna. Nic jednak dziwnego, że młodzież daje co najwyżej przebłyski, skoro ciągle zmienia się kontekst, w którym się znajdują oraz zadania, które są im powierzane.
Dane dowodzą, że na końcu nie ma znaczenia to, czy Polska gra w ustawieniu z trójką/piątką obrońców, czy też z czwórką. Jeśli nasz zespół rozczarowuje, to najczęściej w meczach z lepszymi od siebie. Mimo pojedynczych wpadek z ostatnich lat, to różnica punktów w stosunku do punktów przewidywanych z wielkich turniejów oraz spotkań z najsilniejszymi rywalami w Lidze Narodów, stanowi największą anomalię in minus: zdobywamy średnio 0,2-0,25 punktu mniej niż wynikałoby z gry.
W dłuższym okresie nasze wyniki nie stanowią negatywnego trendu i odchyłu: nie przegrywamy częściej niż niż wynika z rachunku prawdopodobieństwa. Kłopotem staje się jednak to, że coraz rzadziej jesteśmy faworytem, bo od czterech lat konsekwentnie spada nasz rating Elo, co wiąże się z coraz słabszą grą, brakiem nadwyżki bramkowej i w konsekwencji: coraz słabszymi rezultatami.
Wyniki reprezentacji Polski vs Elo rywali
Wyniki reprezentacji Polski vs Elo rywali

Cezary Kulesza uwstecznił polską piłkę

Najprostszym sposobem na naprawienie tej sytuacji byłoby powzięcie działań opartych na konkrecie. Opracowanie spójnego modelu gry na kolejne lata, dobranie do niego odpowiednich ludzi. Jest to o tyle problematyczne, że musimy budować kompletnie od zera, w sytuacji, gdy zniknęła górka finansowa w budżecie PZPN. W momencie, gdy w innowacje inwestowali inni - swoje działy data science mają Finowie czy Węgrzy - nasza federacja nie kiwnęła palcem, żeby nadążać za trendami.
Bardzo łatwo przychodziło tłumaczenie sukcesów innych wyjątkową generacją piłkarzy (Norwegia) czy wręcz umniejszanie ich dokonaniom w zestawieniu z nami (Węgrzy nie jeździli na turnieje częściej od nas, więc co to za sukces?). Mało kto dostrzegał w tym czasie, że Norwegowie zatrudnili trenera-eksperta, który pracował w systemie zbliżonym do pracy z kadrą (gra co trzy dni), obudowała go fachowcami od poszczególnych faz gry i jeszcze rozesłała po świecie ludzi, którzy szukają inspiracji czy rozwiązań.
Nie tak dawno w Lechu Poznań na stażu był norweski trener, który po odbyciu takiego szkolenia ma za zadanie raportowanie wszelkich ciekawostek, które zanotował, ludziom w tamtejszym związku piłkarskim oraz władzom ligi. W ten sposób federacja realizuje wymianę korzyści: wspiera wyjazdy trenerów na staże, niskim kosztem pozyskując wiedzę o tym, co dzieje się w świecie. PZPN niby lata temu stworzył bank informacji, ale wynika z niego tyle, że przed Euro do sztabu trzeba było włączyć dodatkowych analityków, żeby selekcjoner otrzymał merytoryczne wsparcie. Po czym bez żalu pozwolono im się rozejść, wbrew zasadzie, że najlepsi powinni zostać w federacji.
Takich luk systemowych jest wiele. Federacja w żaden sposób nie sprawdza, kto i dlaczego włączany jest do sztabu szkoleniowego reprezentacji Polski. Jeśli trener chce współpracować z daną osobą, zazwyczaj otrzymuje zgodę na to bez dociekania czy oceny fachowości każdego z nich. Ba, bywa odwrotnie: gdy Czesławowi Michniewiczowi PZPN wrzucił do sztabu Andrzeja Dawidziuka, delegując go do pracy nad stałymi fragmentami gry, okazało się, że Dawidziuka trener mógł co najwyżej najpierw samemu wyszkolić, bo nie miał większego pojęcia o tej odnodze pracy szkoleniowej.
Możemy więc mówić o wielkich projektach, śladem Jarosława Królewskiego, który apelował o stworzenie działu naukowego przy reprezentacji Polski i zatrudnienie w nim najlepszych ekspertów w dziedzinie. Żeby nie okazało się to domkiem na piasku, trzeba jednak w pierwszej kolejności wyeliminować fuszerkę i prowizorkę na niższych szczeblach. Skoro federacja nie potrafi nawet w należyty sposób wynagrodzić trenerów w sztabach reprezentacji Polski - tylko część z nich może liczyć na kontrakt, w dodatku na poziomie niższym od umów w Ekstraklasie - to nie zbuduje struktur we właściwy sposób.
Albo zbuduje, ale będą one pustym stanowiskiem, bez realnego przełożenia na rzeczywistość. Zlikwidowanym zapewne szybko, gdy okaże się, że znów trzeba szukać oszczędności.
Profil gry reprezentacji Polski
Profil gry reprezentacji Polski
Cezary Kulesza uwstecznił polską piłkę o wiele lat. To nie puste hasło, to wniosek ze wszystkich zebranych i przedstawionych informacji, poparty konkretnymi dowodami bylejakości w PZPN. Jeśli prezes chce analizować raporty z pracy sztabu, musi znać globalne trendy, być świadomy choćby podstawowych założeń rekrutacji selekcjonera: potrzeba kogoś, kto jest w stanie wprowadzać system w małych grupach, w deficycie czasu - jak w klubach, które łączą kilka frontów.
Jan Urban nieustannie narzeka na brak czasu, ale nie zrobił nic, żeby dać go sobie choć nieco więcej. Przykładowy Michniewicz był sprawnym organizatorem, potrafił wyłuskać ze zgrupowania dodatkowe dwa, trzy treningi w prosty sposób: wcześniejsza zbiórka pierwszego dnia i wieczorne zajęcia dla obecnych; większa liczba zawodników i treningi taktyczne zamiast zajęć wyrównawczych i rozruchów, obserwowane przez tych, którzy muszą odpocząć.
Od Urbana usłyszeliśmy tylko, że inni mieli dodatkowy miesiąc, bo pojechali na mundial. Na mundial, na który i on mógł się dostać, ale zawalił. Tylko czy możemy mieć pewność, że przyniosłoby to jakikolwiek efekt? Czy w obliczu organizacyjnego wyzwania związanego z dużymi odległościami, trudnymi warunkami atmosferycznymi, i wtedy okazałoby się, że brakło doby na trenowanie?
Jan Urban po raz ostatni spotkał się z natłokiem meczów dekadę temu w Lechu Poznań. Od tamtej pory europejski futbol drastycznie się zmienił, więc nie możemy mówić o doświadczeniu gry i pracy w deficycie czasu na trening, regenerację. To jednak i tak lepiej niż jego poprzednik. Michał Probierz pucharów nie doświadczył nigdy, więc tym bardziej nie mógł mieć o tym pojęcia. Poza tym, chcąc odkleić od siebie pewną łatkę, postawił na kompletnie inny styl gry niż ten, który cechował jego klubową karierę, więc nie dziwi, że nie umiał sobie poradzić z jego wypadkową, która go zaskoczyła: negatywnym wpływem na grę w obronie.
Style gry trenerów reprezentacji Polski
Style gry trenerów reprezentacji Polski

Władze PZPN nie nadążają za tym, co robi świat

Jeśli Kulesza i PZPN wyciągają z tego jakieś wnioski, to wciąż mogą przynajmniej częściowo naprawić wyrządzone szkody. Lekcje, które dały nam porażki kolejnych selekcjonerów w połączeniu z konkretną analizą danych i spojrzeniem na zasoby (pulę piłkarzy) powinny zaowocować stworzeniem szczegółowego profilu oczekiwanego selekcjonera. Z takim właśnie profilem do najbardziej znanej firmy profilującej i dobierającej trenerów zwróciła się dawno temu jedna z federacji. Przedstawiciele związku nakreślili sytuację - problemy z równorzędnymi rywalami, brak nawiązania rywalizacji z mocniejszymi, wypisz, wymaluj: Polska - określili oczekiwania, wreszcie dostali swojego selekcjonera, zaliczając progres.
W artykule „Front Office Sport” dyrektorzy zagranicznych związków - David Adams, Walia oraz Marc Canham, Irlandia - zwracają uwagę na to, że wśród priorytetów powinny znaleźć się również „wyjątkowe zdolności komunikacyjne, żeby krótkim czasie przekazać informacje graczom z różnych środowisk i kultur” oraz „elastyczność w korzystaniu z narzędzi coachingowych i wydajnościowych”. Którą z tych rzeczy możemy przypisać Urbanowi, skoro nawet chwalona wcześniej komunikacja została obnażona przez samych piłkarzy ujawniających, że nie wiedzą, co robić w konkretnych sytuacjach na boisku i kierują się własnymi doświadczeniami?
Trudno jednak oczekiwać właściwej komunikacji w środowisku, które samo nie potrafi się właściwie komunikować. W trakcie powstawania tego artykułu o ocenę pracy trenera pokusił się jeden ze wspomnianych dyrektorów, Radosław Michalski. Z rozmowy z „WP Sportowymi Faktami” dowiadujemy się, że PZPN „nie stawiał selekcjonerowi wprost celu”, ale „jest rozczarowany” osiągniętym rezultatem, bo „z tym potencjałem piłkarskim drugie miejsce było w zasięgu”.
Dyskusja o ostatnich spotkaniach skupia się na indywidualnych błędach i niewykorzystanych szansach. Pada nawet stwierdzenie, że dyrektor „trochę tęskni za czasami, w których graliśmy może brzydziej, ale na zero z tyłu, na dobry wynik” (czyli kompletnym przeciwieństwem obecnego trenera - przed nami kolejna radykalna zmiana?) oraz trącące nostalgią odwołanie do gry z kontrataku oraz to, w którym Michalski oznajmia, że „system z czwórką daje większe bezpieczeństwo”, co zdążyli obalić operujący na danych, nie subiektywnych odczuciach, analitycy.
Audyt reprezentacji Polski - formacje
Audyt reprezentacji Polski - formacje
Wreszcie też pojawia się nieśmiertelne „nie stać nas na brak awansu na duży turniej”. To chyba wyczerpuje temat podejścia PZPN i profesjonalizmu federacji. Przez lata przecież na turnieje jeździliśmy i dopóki tak było, to każdemu w związku jakoś umykał fakt, że coraz bardziej się na te imprezy wczołgujemy, korzystając z furtek zostawionych przez poprzedników, które dziś są zamknięte. Nie ma więc refleksji, jest jedna stała - władze polskiej piłki nie nadążają za tym, co robi świat i nadal nie są tego świadome.

Dyskusja

Przeczytaj również