Jak można było zrobić to w reprezentacji Polski? "Jedna wielka szydera"

Kroniki Piłkarskie Janusza Basałaja to zbiór felietonów, w których doświadczony dziennikarz Meczyki.pl komentuje bieżące wydarzenia ze świata futbolu.

I proszę, wybrańcy Jana Urbana na mecze z Rumunią i Szwecją pograli całkiem dobrze w ostatnich ligowych dniach. Strzelali gole i Robert Lewandowski, i Karol Świderski, i Marcel Reguła, przy okazji Mateusz Żukowski. Dobrze bronili Mateusz Kochalski, Sławek Abramowicz, Bartłomiej Drągowski, grali obrońcy na czele z Kacprem Potulskim, nieźle spisali się pomocnicy z Piotrem Zielińskim i tak dalej, i tak dalej. Jeden Bartosz Nowak z GKS-u Katowice nie dał kolejnego pretekstu, by nadal dyskutować o jego przydatności do kadry narodowej…

Można na tym opierać nadzieje na mecze z Rumunami i Szwedami? Nie bardzo… Bo dobra indywidualna forma kadrowiczów może dawać nadzieję na fajne wyniki reprezentacji, ale czy zobaczymy jedenastkę narodową wiedzącą jak grać? Czy zauważymy wreszcie pomysłowo rozgrywane stałe fragmenty gry, jakieś schematy taktyczne i walkę do ostatnich sekund? Zbyt wiele razy reprezentacja prowadzona przez Jana Urbana zawodziła i wbrew talentom piłkarskim, jakie prezentowali kadrowicze na co dzień, w dniu reprezentacyjnym stawali się drużyną “pod formą”, niewiedzącą jak swoje przewagi piłkarskie zamienić w wygraną.

Ktoś powie, że niżej podpisany kracze i wieszczy kolejne klęski, ale skąd brać optymizm i dobry nastrój? Każdy kibic siada do oglądania zespołu narodowego z wiarą, że zobaczy silnie pobudzony team, walczący jak o życie. Każdy fan biało-czerwonych chciałby wierzyć w genialny plan selekcjonera, w jego zwycięski plan… Pozostają złudzenia i jednocześnie wyłączenie optymizmu, jaki powinien niemal zawsze towarzyszyć, kiedy do meczu stają zdolni ludzie z poważnych klubów, piłkarze zjednoczonych grą w narodowej drużynie. Trudno się potem dziwić, że coraz mniej ludzi chce oglądać “reprę” w telewizji czy też walczyć o bilety na Stadionie Narodowym. A słowa, o tym, że “być może mija moda na reprezentację” staną się prawdziwym przekleństwem.

Jak można w ciągu 10 lat (pamiętacie Euro 2016?) przejść od stanu euforii i zachwytów nad jedenastką biało-czerwonych do jednej wielkiej szydery i powszechnego zawodu. Zapracowali na to i piłkarze, i selekcjonerzy, i szefowie PZPN, których “selekcja selekcjonerów” w ostatnich latach była co najmniej nieprzemyślana. Jak wyjść z tego chocholego tańca? Sam nie wiem… Czekać z obłąkaną i dziecinną nadzieją, że nadchodzi oto kolejny mecz prawdy, który wreszcie popchnie kadrę w odpowiednim kierunku? No pewnie, że to myślenie życzeniowe, a nawet naiwne. Siąść i płakać mogą tylko kibice, dziennikarze, nawet eksperci. Działać i wychodzić z kryzysu reprezentacji to zadanie przede wszystkim i dla ludzi z PZPN-u, i dla piłkarzy, i samych trenerów-selekcjonerów. Zawsze można się pocieszać naszą atrakcyjną i pięknie pokazaną ekstraklasą, bo już naszymi klubami w europejskich pucharach nie sposób się cieszyć.

Na początek warto zaproponować, by ograć Rumunów na wyjeździe, a Szwedów u siebie i nie spaść do Dywizji C w Lidze Narodów. Trzeba od czegoś zacząć naprawiać reprezentację Polski.

Odszedł Bogusław Łobacz, wieloletni kibic Legii, były kierownik pierwszej drużyny tego klubu, po prostu człowiek Legii. Ciepły, rozumny fan, który jako dziecko zostawił serce na Łazienkowskiej i był temu do końca wierny. Lubiłem z nim gadać o jego ukochanym klubie, bo nie zwykł namawiać ludzi wcale niesympatyzujących ze swym klubem do tego, by nagle zapałali sympatią do “L”. Raczej tłumaczył porażki, wpadki piłkarzy, pomyłki trenerów niż polerował wcale nie cudowną legijną rzeczywistość. Zatroskany, życzliwy, raczej jak stroskany ojciec o losy swej rodziny niż fanatyk wrzeszczący “Legia to Ja (albo My)”. Jego warsztat samochodowy (Boguś był mechanikiem z zawodu…) przypominał małą filię muzeum Legii. Kto tam zajrzał przypadkiem, dobrze wiedział, jaki klub jest w sercu właściciela warsztatu. Jeśli ktoś ma jako takie wyobrażenie o prawdziwym, “honornym” Warszawiaku, to spokojnie widział takiego mieszkańca stolicy w osobie kierownika Bogusia. Kiedyś zdarzyło mi się zrobić Mu małą przysługę. Wparował później do biura z paczką pączków z cukierni na Woli wołając od progu: “Janusz, najlepsze pączki w stolicy…”. Była w tym duma obywatela stolicy, życzliwość, wdzięczność i taka ,,honorność” niepokornego Warszawiaka.

Na ławce Legii podczas półfinału Pucharu Zdobywców Pucharów (mecze z Manchesterem United) w 1991 roku zasiadali m.in. trenerzy Władysław Stachurski, Ryszard Kosiński, był z nimi też “kiero” Bogusław Łobacz. Nie ma ich już z nami… Razem z legendarnym Lucjanem Brychczym i wydawcą Naszej Legii, panem Wiesiem Gillerem patrzą z troską z “Sektora Niebo” na swój klub. Życzliwie, z troską i nadzieją, że Legia znowu zacznie rządzić w polskiej piłce.

Boguś, Spoczywaj w Pokoju!