Jan Urban buduje bzdurną legendę. Nie do wiary, co opowiadał po meczu

- Jeśli selekcjonera nie bronią wyniki, patrzymy dalej: plan, styl, powtarzalność, selekcje, wybory, wypowiedzi, atmosferę. Jana Urbana natomiast nie broni dzisiaj nic. A wszystko wokół - selekcja właśnie, podejście, mental - jest chyba jeszcze gorsze od wyników. Nie porażka z Bośnią, a wygrana z Rumunią była wypadkiem przy pracy. To gorsza kadencja niż M. Probierza. Nie trafia do mnie argument przeciwko zmianie, że kolejnego selekcjonera znów wybierze grzebiący polską piłkę Cezary Kulesza. Jan Urban dostał - co rozumiałem, popierałem - szansę po barażu ze Szwecją i ją w mojej ocenie niestety brutalnie zaprzepaścił. Nie marnujmy więcej czasu.

Napisałem powyższe słowa 6 października, tuż po zakończeniu poprzedniego zgrupowania, na którym oczy nieco zamydliło nam rozbicie osłabionej Rumunii. Teraz ta sama Rumunia ośmieszyła nas w Bukareszcie. Ośmieszyła, bo około godzinę czekaliśmy na pierwszy celny strzał reprezentacji Polski. Ośmieszyła, wykorzystując tak dziecinne, szkolne, juniorskie (pasuje dowolne podobne słowo) błędy, że trudno uwierzyć w ich zaistnienie. Ośmieszyła, bo sama jest słaba, przeciętna, nijaka a jednak na Polaków wystarczyło. Bo też są dziś słabi, przeciętni i nijacy, a pomyłka goni pomyłkę. Widzimy wielkie, biało-czerwone pobojowisko, z którego nic nie wynika, zaś osoba nim zarządzająca - selekcjoner - kompletnie sobie nie radzi.

Nie chcę znęcać się nad pracą Jana Urbana. Mógłbym wkleić jeszcze więcej tekstu z ubiegłego miesiąca i generalnie byłby on aktualny. Niemniej, jest kolejne zgrupowanie, kolejny (fatalny) mecz, a nadal nie mamy na stole żadnych konkretów, jak ta drużyna ma wyglądać. Co chce grać, jak chce grać, kim chce grać. Nie wiemy, jaki to zespół, poza tym, że marny. Nie widzimy żadnego planu na boisku i poza nim. Nie idzie w ataku, nie idzie w obronie. Zero rozwoju, nawet nie stagnacja, a zwijanie żagli. Zero konsekwencji, zero logiki, zero spójności - jak słusznie zauważył Sebastian Staszewski, brak systematyczności, jeśli chodzi o decyzje. Chaos to mało powiedziane.

Będzie się bronił Jan Urban, że przecież testuje młodych piłkarzy. Już zresztą idzie w tę narrację, łapiąc się usprawiedliwienia koszmarnych wyników. Buduje bzdurną legendę. "Kiedy budujesz coś, możesz za to słono zapłacić". "Nowe nazwiska są po to, żeby je sprawdzać. Czasami płaci się za to porażką". "Wiedzieliśmy, że w którymś momencie musimy sprawdzić wielu piłkarzy. Poszliśmy w tym kierunku, żeby zobaczyć, jak prezentuje się nasza młodzież". "Nie idzie nam tak, jakbyśmy chcieli w Lidze Narodów, ale z tego powodu, że robimy zmiany i próby, będzie nam szło w eliminacjach do mistrzostw Europy".

Mam wrażenie, że odpowiedzią selekcjonera na wszystko jest głównie "a bo gramy młodymi, a bo robimy zmiany”. Odpalcie sobie konferencję po Rumunii, w wypowiedziach - część przytoczyłem powyżej - absurd gonił tam absurd. To “granie młodymi” przypomina bęben maszyny losującej Michała Probierza (którego kadencja notabene, jakkolwiek to nie brzmi, była wyraźnie lepsza). Urban nie buduje bowiem niczego trwałego, wrzuca na ruszt kolejne nazwiska (bo pali się grunt pod nogami), zaraz je ściąga, gubi się we własnej selekcji. Nie bronią się żadne jego oryginalne pomysły (np. Świderski-pomocnik-skrzydłowy, wcześniej Rózga), a upór w wielu kwestiach nie ma żadnego uzasadnienia.

Trener wiecznie narzeka też na brak czasu, podczas gdy wybitnie go marnuje - wystarczy przypomnieć oburzający przebieg czerwcowego zgrupowania. Nie mówiąc już o tym, że inni mają tego czasu tyle samo, a chociażby Graham Potter pokazuje: zobaczcie, da się, można to poukładać. Ale najwyraźniej po prostu trzeba lepszych kompetencji, warsztatu i właściwego doboru współpracowników. To też jest istotne: sztab fachowców, a nie kumpli i zgranych kart. Przy rychłej zmianie selekcjonera właśnie na to powinien być położony mocny akcent.

Czy będzie? Nie wiadomo, co będzie. Albo, rzućmy klasykiem, nie będzie niczego. Pasuje to hasło do Cezarego Kuleszy i jego rządów, nie zapominajmy bowiem, że to szef PZPN wybierze następcę Jana Urbana i prawdopodobnie przez ponad dwa i pół roku dalej będzie trzymał w garści biało-czerwoną rozpacz. A ryba rzecz jasna psuje się od głowy - choruje nie tylko reprezentacja, choruje cała polska piłka, nieudolnie zarządzana przez pana prezesa i jego anturaż.

Nie zmienia to faktu, że selekcjonera zmienić trzeba, bo nie istnieje pół argumentu za dalszą pracą Jana Urbana. Nie zgadzam się natomiast z czarnym scenariuszem wiecznej mizerii kadry w najbliższych latach. Utalentowana młodzież rozpycha się łokciami, ma wielkie możliwości i zdaje się lepszy mental niż ci, którzy w ostatnich latach wszystko przegrywają (selekcjoner nie jest jedynym winnym!). Ile można wybierać coś, co notorycznie nie działa, licząc na efekt “teraz to już musi być dobrze”? Trzeba kogoś, kto to wszystko z głową poukłada. Z odwagą i logiką. Zadba, oczywiście, o selekcję, ale też będzie w stanie wypracować JAKIEKOLWIEK automatyzmy w grze.

- Kiwior i Bednarek przyjeżdżają od Farioliego, który do detali kontroluje zachowania, zasady bronienia. Cash przyjeżdża od Emery'ego, który kontroluje wszystko, wszędzie, naraz. I trafiają do ekipy bez niczego poza strukturą. A potrzebują wiedzy - dobrze podsumował to analityk Michał Zachodny.

Ekipa bez niczego. Po ponad roku kadencji obecnego selekcjonera, u którego najlepsze dwa mecze były na początku. Wystarczy. Dziękujemy.