Jeśli on zagra ze Szwecją, to będzie sabotaż. "Po co Urban to robi?"

Jeśli on zagra ze Szwecją, to będzie sabotaż. "Po co Urban to robi?"
Pawel Andrachiewicz / pressfocus
Dominik - Budziński
Dominik BudzińskiDzisiaj · 06:50
We wtorkowy wieczór reprezentacja Polski rozegra swój ostatni mecz w fazie grupowej Ligi Narodów. Czy ostatni w tej edycji rozgrywek? Niekoniecznie, bo przecież w oczy biało-czerwonym zagląda widmo gry w barażach o utrzymanie. Tak czy owak, można poczuć ulgę, że do marca odpoczniemy od oglądania zmagań z udziałem biało-czerwonych.
Trudno eskcytować się tym, że kolejny mecz polskiej kadry nadchodzi wielkimi krokami. Atmosfera gęsta już od przynajmniej kilku miesięcy po porażce z Rumunią (1:2) zrobiła się niemalże grobowa. Znamienne, że reprezentacja Szwecji, która nieco ponad pół roku temu toczyła z nami wyrównany bój w barażach o mundial, teraz przylatuje do Polski praktycznie w klapkach, pewna wygrania grupy, podczas gdy my drżymy o to, czy za moment nie przyjdzie nam stanąć w jednym szeregu z… San Marino.
Dalsza część tekstu pod wideo

Gdzie Szwecja, a gdzie Polska

Rzeczywistość obu reprezentacji rozjechała się niesamowicie. Graham Potter buduje coraz silniejszy zespół, przywracając Szwedom dumę z reprezentacji po bardzo trudnym dla niej okresie (dwa punkty w sześciu meczach el. MŚ 2026), a my szykujemy się powoli na kolejną rewolucję i zmianę selekcjonera. Jan Urban nie siedzi już nawet na gorącym krześle. On w zasadzie z niego spadł. Wtorkowe spotkanie powinno być jego pożegnaniem z kadrą. A potem panujący Cezary Kulesza wybierze dla reprezentacji szóstego sternika podczas swojej kadencji. Szóstego!
Z jednej strony przykład ekipy “Trzech Koron” pokazuje, że zmiana na tym stanowisku może przynieść bardzo szybkie i pokaźne efekty. Potter uzdrowił Szwecję praktycznie z miejsca. Wysoko przegrał co prawda w debiucie (1:4 ze Szwajcarią), ale niedługo później wygrał kluczowe baraże, na mundialu awansował do fazy pucharowej, a teraz poprowadził swoich podopiecznych do pierwszej lokaty w Lidze Narodów, co za tym idzie - awansu szczebel wyżej, do dywizji A. Chapeau bas.
W tym samym czasie jego vis-a-vis znad Wisły zepsuł w zasadzie wszystko, co mógł zepsuć. Najpierw przegrał baraże do mundialu, potem zmarnował majowo-czerwcowe mecze towarzyskie, które mogły być idealnym poligonem doświadczalnym, by ostatecznie taki poligon urządzić sobie w Lidze Narodów. Z efektem marnym. Nie udało się niczego zbudować, a fatalne wyniki mogą za moment na dłużej zepchnąć nas na peryferia poważnej piłki.
Doszło już do tego, że przed meczem ze Szwecją optymizmu szukamy głównie w podejściu rywala, który w sumie niczego już nie musi i zagra pewnie w przemeblowanym składzie. Nikt jednak nie da biało-czerwonym zwycięstwa za darmo, a nawet remis może okazać się bardzo bolesny w skutkach. Wystarczy wtedy, że Rumunia pokona Bośnię, co nie jest przecież niemożliwe, by Polska spadła na ostatnie miejsce w grupie, które oznacza grę w barażach o utrzymanie w dywizji B. Tam co prawda czekałby ktoś z kwartetu Cypr/Białoruś/Estonia/Wyspy Owcze, ale na ten moment nawet rywal tej klasy może sprawić nam problemy.

Dwa kroki od katastrofy

Robienie takich analiz na kolejkę przed końcem rozgrywek pokazuje, gdzie jest dziś reprezentacja Polski. Przypomnijmy, że w dywizji C, która póki co jeszcze dość nieśmiało zagląda biało-czerwonym w oczy, grają choćby… San Marino i Mołdawia. Już za moment, gdy zlikwidowana zostanie dywizja D, nasza kadra może wylądować na najniższym możliwym szczeblu. I nie będzie to tylko wtopa wizerunkowa - pójdzie za tym przede wszystkim gigantyczne skomplikowanie sobie walki o awans na najbliższy mundial. Drużyny z dywizji C po zmianie formatu najprawdopodobniej nie będą miały nawet szansy na bezpośrednie wywalczenie przepustki na mistrzostwa świata. Zostaną im jedynie baraże.
Plamy biało-czerwoni już nie zmażą, ale mogą chociaż uniknąć kompletnej katastrofy. Znów czekają nas przemeblowania w składzie, poniekąd też wymuszone, bo za kartki pauzował będzie Jakub Kiwior, a z powodu kontuzji nie zagra Matty Cash. Defensywa, będąca od dłuższego czas naszą kulą u nogi, kolejny raz zostanie zatem mocno zmieniona. Do składu wróci ostatnio pauzujący Jan Bednarek, na prawej stronie obrony wobec nieobecności Casha i Frankowskiego zagrać będzie musiał ten, który pierwotnie nie był nawet powołany, czyli Arkadiusz Pyrka. A kto wie, czy miejsce w składzie utrzymają Oskar Kubiak i Bartłomiej Drągowski.
Zmiany powinniśmy też zobaczyć w innych formacjach, bo według informacji Mateusza Borka najprawdopodobniej gotowy do gry będzie już Piotr Zieliński, który z Rumunią zagrać nie mógł. Powrót pomocnika Interu byłby oczywiście świetną wiadomością i powiewem choćby minimalnego optymizmu. Miejsce w jedenastce powinni utrzymać Marcel Reguła, Wiktor Nowak i Nicola Zalewski, natomiast kolejna szansa (która to już?) dla Karola Świderskiego zakrawałaby już na sabotaż. W kolejce czeka ten, który dał dobrą zmianę w Bukareszcie, a więc Adrian Benedyczak, choć jeśli kogoś zastąpi, to pewnie prędzej Roberta Lewandowskiego. Znaki zapytania można postawić przy takich postaciach jak Sebastian Szymański i Bartosz Mazurek.
Niezależnie od tego, kto ostatecznie wyjdzie na murawę, wygrać ze Szwecją po prostu trzeba. W innym przypadku rozpocznie się istny armagedon.

Dyskusja

Przeczytaj również