Kompromitacja Urbana na konferencji. Szwedzi drwili, a my nic. "Nie będziemy szukać winnego"

Kompromitacja Urbana na konferencji. Szwedzi drwili, a my nic. "Nie będziemy szukać winnego"
Gleb Soboliev / pressfocus
Jan - Piekutowski
Jan PiekutowskiDzisiaj · 12:30
Jan Urban, odziany w dziarsko rozpiętą koszulę, stoi przed konsoletą z dwoma przyciskami. Jeden głosi "weź winę na siebie i sztab", drugi mówi "zrzuć winę na czas". Od właściwego wyboru zależą losy planety. Nasz bohater się jednak nie zastanawia, wali pięścią w drugi guzik. Trzy sekundy później Ziemi już nie ma. Nie ma ratunku, bo nawet w najbardziej oczywistych kwestiach szkoleniowiec idzie w zaparte.
Mam dość słuchania Jana Urbana i jego konferencji prasowych. Z każdą kolejną tracę resztki zaufania do jego kompetencji odnośnie prowadzenia reprezentacji i to w stopniu nie mniejszym niż podczas meczów kadry. Oburzanie się na próbę zgłębienia jednego z kilku problemów, frywolność względem liczb, analizy oraz stałych fragmentów poraża, przeraża. W dodatku w żaden sposób nie da się jej podeprzeć wynikami, bo te ogólnie są słabe, natomiast wskaźniki dotyczące SFG wręcz fatalne.
Dalsza część tekstu pod wideo
Urban ma tendencję do narzekania na poziom poszczególnych zawodników. Tego typu sugestią podzielił się nawet po ostatnim spotkaniu ze Szwecją (1:1). Stwierdził wówczas, że "mamy reprezentację, jaką mamy" oraz "żeby strzelić gola z akcji, trzeba dużo jakości". Oba wnioski są całkiem słusznie, ale nie idzie za nimi żadne działanie. To hasła puszczone w eter, próba usprawiedliwienia się, a nie motor napędowy koniecznych zmian.
W piłce klubowej stałe fragmenty gry urosły do rangi świętości, w dużej mierze dzięki Arsenalowi Mikela Artety. Ale już wcześniej tendencja była widoczna czy to w statystykach, czy w teście oka. Z rozwiązań skupionych wokół SFG korzystały i korzystają kluby zarówno bardzo majętne, jak i te znacznie uboższe. Na całym świecie zatrudniani są specjaliści do spraw wrzutów z autu, prym w tej kwestii wiedzie słynny Thomas Grønnemark (Liverpool, Wisła, Arsenal czy Pendikspor). Jeszcze wcześniej wyjątkową uwagę do SFG przykładał Sam Allardyce, dzięki czemu jego Bolton (1999-2007) święcił triumfy w Premier League. Allardyce i jego sztab uczyli zawodników, gdzie mają kopnąć piłkę, aby zmaksymalizować szansę na zdobycie bramki. Bolton był średniakiem, a awansował do Pucharu UEFA. W Polsce natomiast Tomasz Tułacz zrobił z Puszczy Niepołomice drużynę na Ekstraklasę.
Ciągły rozwój SFG w klubach przeniósł się na reprezentacje. W kolejnych drużynach zatrudnia się lub wypożycza odpowiednio przygotowane osoby. I tak specjalistów w tej materii mają Anglicy, Chorwaci, Niemcy, Norwegowie czy Finowie. U Walijczyków, Szwedów, Duńczyków, Francuzów, Szkotów, Austriaków lub Hiszpanów funkcję trenera od SFG powierzono asystentom, często ukierunkowanym na SFG (tak jest między innymi w "La Roja", urzędującym mistrzu świata). W Polsce natomiast stałych fragmentów gry pilnuje - przynajmniej w teorii - Andrzej Dawidziuk. Formalnie trener bramkarzy, co do których też są spore zastrzeżenia. Polska nie jest rodzynkiem, ale podobnych przypadków pozostaje niewiele. Na taki krok zdecydowały się Izrael oraz Szwajcaria.
Względem Dawidziuka formułuje się wiele zastrzeżeń. Trudno nie dostrzec, że w kadrze się zasiedział (pracuje od 2022 roku, wcześniej w latach 2012-13 i 2006-2009), a w SFG i ustawieniu hierarchii golkiperów nie poczyniliśmy żadnego postępu. Wręcz przeciwnie, sprawy mają się coraz gorzej.
- Osoba odpowiedzialna za stałe fragmenty jest, ale my wszyscy dyskutujemy na ten temat - w jaki sposób to zrobić. Każdy ma prawo powiedzieć swoją opinię, sugestię. Nie chodzi o to, że teraz będziemy szukać winnego. Nie tędy droga - stwierdził Urban na konferencji po starciu ze Szwecją.
Obawiam się jednak, że winnego trzeba znaleźć. Lub, co wydaje się właściwszym stwierdzeniem, naprawdę zacząć zwracać uwagę na SFG, bo każdy kolejny mecz naznaczony zostaje cierpieniem. Żeby nie być gołosłownym, spójrzmy na statystyki zebrane przez Michała Zachodnego w programie Rozrysowani. Okazuje się, że po roku pracy Urbana reprezentacja oddaje więcej strzałów po rzutach rożnych (37,5%, wzrost o 10pp), ale też w takich sytuacjach to rywale znacznie częściej uderzają w kierunku naszej bramki (36,5%, wzrost o niespełna 16pp). To odczuwalny regres, bo pozostajemy mniej efektywni.
W Lidze Narodów B byliśmy przeciętni pod względem xG i xGA po SFG, ale ze wskazaniem na problemy w defensywie. Chociaż przeciwnicy wcale nie mają bardzo dużej liczby SFG w meczach z biało-czerwonymi, tworzą zaskakująco dogodne okazje bramkowe. W drugą stronę to nie działa. Wydaje się, jakby rywale nieco celowo pozwalali Polakom na sporo rożnych czy wolnych, bo ryzyko strzelenia przez nas gola pozostaje niewielkie. Czy to zwraca uwagę obecnego selekcjonera? No niekoniecznie. Na konferencji po Szwecji usłyszeliśmy sporo wymówek, a nawet niezręczną prób bagatelizowania tematu.
- Faktycznie, było dużo problemów ze stałymi fragmentami gry, ale wszyscy mają z nimi problemy. Dlaczego? Bo widocznie poświęcili na to mnóstwo czasu. Ale nie teraz, nie w Lidze Narodów, tylko na mistrzostwach świata. (...) Szwecja i Bośnia miały czas. (...) Oni poświecili go na stałe fragmenty, bo wiedzą, że w tym aspekcie są dobrzy. Mają dużo rozwiązań, robią to dobrze, trudno się przed tym wybronić. (...) Czasami możesz liczyć tylko na sędziego, że gwizdnie ci faul. Ale czasami się tego nie robi - stwierdził.
- Mieliśmy problemy, ale nie straciliśmy bramki. Wzrostowo są mocni, wrzucają piłkę tam, gdzie chcą. Nie będę zaprzeczał, że nie mieliśmy problemów. Ale w dzisiejszej piłce ktoś, kto wie, że w tym elemencie jest dobry, stara się go wykorzystać na maksa. Żeby strzelić gola z akcji, trzeba dużo jakości. (...) Przy stałym fragmencie można wszystko bardziej ustawić - podsumował.
Okej, dlaczego zatem my nie ustawiamy? Nie dajmy sobie wmówić, że to kwestia czasu. Swoją drogą taka argumentacja to czyste kuriozum, bo na mistrzostwa świata nie pojechaliśmy właśnie po przegranych barażach ze Szwecją. Poza tym selekcjoner koncertowo zmarnował letnie zgrupowanie, nie wypracował wtedy nic. Ba, to nie tak, że przeciwko nam w SFG błyszczą jedynie uczestnicy ostatniego mundialu. Srogie zagrożenie stworzyły przecież Rumunia i Nigeria, które do USA, Meksyku i Kanady nie pojechały. Najwyraźniej czas nad Dunajem i Nigrem płynie trochę inaczej.
Część winy leży oczywiście po stronie zawodników, chociaż punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Z analizy Zachodnego wynika, że kadra ma problem z kryciem strefowym, którego za kadencji Urbana uporczywie się trzymamy. Piłkarze nie potrafią wystarczająco szybko odbudować strefy, jeśli rywale kontynuują akcje. Skupiają się na piłce lub kryciu indywidualnym, co niszczy początkowo przygotowane ustawienie. Poza tym charakteryzuje nas bierność, brak mobilności - piłka musi spaść tam, gdzie Polak stoi, żeby on tę piłkę wybił. We współczesnym futbolu liczenie na przychylność losu jest skazane na spektakularną porażkę.
Być może pomogłaby zmiana modelu gry w defensywie przy SFG, pamiętając o tym, że wiele reprezentacji góruje nad nami wzrostem, co stanowi problem choćby przy kryciu indywidualnym. Nie przekonamy się jednak o tym, jeśli nie zostaną podjęte konkretne działania, jeśli nie zwrócimy się o pomoc do ludzi naprawdę rozumiejących temat. W tym przypadku U20 zawstydziło "jedynkę". Michał Macek (Zagłębie Lubin, Korona Kielce, Arka Gdynia) był wypożyczony do młodzieżówki w 2023 roku. Wyszło fantastycznie, a jej selekcjoner Miłosz Stępiński publicznie dziękował Mackowi za pomoc. U20 rozbiło wtedy Portugalię (4:0) i zremisowało z Niemcami (1:1). Nie ma przypadku.
W "jedynce" też nie było przypadku, że Szwedzi raz za razem zaskakiwali nas centrami w pole karne, chociaż do bólu powielali schemat rozegrania SFG. Jedynie doskonała dyspozycja Sławomira Abramowicza na linii spowodowała, że nie skończyło się kolejną klęską. Jeśli to ma być argument przemawiający za dalszą pracą Jana Urbana, to przepraszam bardzo, ale mnie to nie przekonuje.

Dyskusja

Przeczytaj również