Koszmarny zjazd gwiazdy. Niedawno nominacja do Złotej Piłki, teraz ławka u średniaka

Latem ten ruch przeszedł bez większego echa. AS Roma nie potrzebowała już Artema Dowbyka, natomiast nie ustawiła się za nim zbyt długa kolejka chętnych. Żaden klub z wyższej półki nie zgłosił się po napastnika, który poprzedni sezon mógł właściwie wyrzucić do kosza. Z braku laku Ukrainiec odszedł na wypożyczenie do Bolonii, gdzie radzi sobie jeszcze gorzej niż na Stadio Olimpico.

W bieżących rozgrywkach Dowbyk spędził na murawie tylko 105 minut. Trzy z ostatnich czterech meczów przesiedział w całości na ławce rezerwowych. Trener Raffaele Palladino przyznał wprost, że wyżej ceni inne opcje w ofensywie “Rossoblu”. Ukrainiec już w styczniu może zostać odesłany z powrotem do Wiecznego Miasta, gdzie też nie ma dla niego miejsca. Aż trudno uwierzyć, że mówimy o kimś, kto dwa lata temu znalazł się w gronie 30 najlepszych piłkarzy świata.

Sztuką jest być w odpowiednim miejscu i czasie. W 2023 roku Dowbykowi ta sztuka się udała. Trafił do Girony, która była wręcz skrojona pod niego. Michel stworzył układankę zdolną przeciwstawić się nawet Barcelonie czy Atletico, przez ponad połowę sezonu 2023/24 ekipa z Estadi Montilivi utrzymywała się w realnej grze o mistrzostwo. Każdy członek tamtego zespołu dokładnie wiedział, co ma robić. Eric Garcia i Daley Blind zabezpieczali obronę, Aleix Garcia z Yangelem Herrerą zarządzali środkiem pola, a w bocznych strefach szaleli Savinho, Yan Couto oraz Wiktor Cyhankow. Dowbyk miał korzystać z tego, co wykreują mu koledzy i nie przejmować się prawie niczym innym. W tej roli sprawdzał się wprost perfekcyjnie.

Dwa lata temu Ukrainiec został królem strzelców La Liga z dorobkiem 24 trafień. Miał najwyższy wskaźnik oczekiwanych goli (24,3 xG), zatem wykończył niemal dokładnie tyle, ile powinien. Co ciekawe, w tamtym sezonie zajmował dopiero 22. miejsce w lidze pod względem średniej liczby strzałów na 90 minut. Nie oddawał zbyt wielu uderzeń, ale kiedy już to robił - zwykle z bardzo dogodnych pozycji. Couto, Savinho i inni dbali o to, aby regularnie “karmić” napastnika otwierającymi podaniami. Dzięki temu Dowbyk został pierwszym triumfatorem Trofeo Pichichi spoza Realu i Barcelony od czasu Diego Forlana, który dokonał tego w 2009 roku.

- Na początku sezonu nawet nie wyobrażałem sobie, że mogę zostać królem strzelców. Kiedy w dziesiątej kolejce zdobyłem dublet z Almerią, Cristhian Stuani zaczął nazywać mnie “Pichichi”. Mówił tak na mnie do końca sezonu, więc chyba wiedział coś więcej. Ten przydomek stanowił dodatkową motywację, wiedziałem, że drużyna chce mi w tym pomóc i udało się - opowiedział dziennikowi Marca.

Po spektakularnym sezonie Dowbyk został nominowany w plebiscycie Złotej Piłki, gdzie finalnie zajął 29. miejsce. Latem 2024 roku stał się zaś niezwykle łakomym kąskiem na rynku. Według doniesień katalońskich mediów Xavi był orędownikiem sprowadzenia Ukraińca do Barcelony. Widział go w roli następcy Roberta Lewandowskiego, natomiast Katalończycy mieli inne plany. To hiszpański trener pożegnał się z posadą, a Polak pozostał w klubie na kolejne dwa lata. O ówczesnego lidera Girony zabiegało też Atletico, które osiągnęło nawet wstępne porozumienie. W ostatniej chwili do akcji wkroczyła Roma, wykładając na stół 41 mln euro. Transfer został sfinalizowany i w tamtym momencie niewielu mogło przewidywać, jak fatalnie się to wszystko potoczy.

Dowbyk nie ukrywał, że do wyboru oferty “Giallorossich” ostatecznie przekonała go szczera rozmowa z Daniele De Rossim. Legenda Romy widziała w nim materiał na lidera ofensywy. Problem w tym, że były pomocnik stracił pracę po czterech meczach w sezonie 2024/25. Zastąpił go Ivan Jurić, który okazał się absolutnie kompromitującym wyborem działaczy. Drużynę awaryjnie musiał ratować Claudio Ranieri, na czym Ukrainiec nie wyszedł najgorzej. Pod jego wodzą rozegrał 30 meczów, notując 11 goli i trzy asysty. Był to oczywiście regres względem liczb osiąganych w Gironie, przy czym najgorsze miało dopiero nadejść.

Przed startem poprzednich rozgrywek Romę przejął Gian Piero Gasperini, który nie toleruje półśrodków. Po kilku dniach pracy w Trigorii stwierdził, że nie chce Dowbyka, bo nie masuje mu do koncepcji. Klub próbował dopiąć wymianę za Santiago Gimeneza z Milanu, jednak ostatecznie nie udało się dojść do porozumienia. Niechciany napastnik pozostał na Stadio Olimpico, gdzie nie cieszył się ani zaufaniem szkoleniowca, ani przede wszystkim zdrowiem. W minionym sezonie stracił łącznie pięć miesięcy z powodu kontuzji uda. Kiedy już grał, to najczęściej zawodził. W 18 występach u Gasperiniego tylko trzy razy wpisał się na listę strzelców. Przypominał ciało obce, nie potrafił wykorzystać siły i warunków fizycznych w takim stopniu, jak wcześniej w Katalonii.

W grudniu Gasperini otwarcie przyznał, że Dowbyk i Evan Ferguson go nie przekonują, więc oczekuje wzmocnień. Kilka tygodni później do drużyny dołączył Donyell Malen, który od tej pory jest najskuteczniejszym piłkarzem na Półwyspie Apenińskim. Dawny triumfator Trofeo Pichichi spadł na szary koniec w ofensywnej hierarchii.

- Ten sezon był porażką, z powodu kontuzji, ale nie tylko. Kiedy ludzie w ciebie wierzą, wszystko się zmienia. A po kilku pierwszych treningach usłyszałem od trenera, żebym poszukał minut gdzie indziej. Nie było jednak zbyt wiele czasu, nie udało się dopiąć transferu do Milanu. W Romie albo jesteś królem, albo błyskawicznie upadasz - opisał na łamach La Repubblica.

W poprzednim okienku Roma ubiła ciekawy interes z Bologną. Do stolicy przeniósł się Santiago Castro, za którego zapłacono 36 mln euro. W przeciwną stronę powędrował Dowbyk na zasadzie wypożyczenia z opcją wykupu za 15 mln. Ukrainiec podkreślił, że wybrał “Rossoblu”, ponieważ chciał pracować z Domenico Tedesco. Okoliczności były bardzo podobne, jak przy przenosinach do Rzymu.

- Trener Tedesco odegrał kluczową rolę. Zadał mi tylko jedno pytanie: “Czy chcesz grać w Bolonii?”. Odpowiedziałem, że tak, po czym dokładniej przedstawił mi cały projekt, ambicje i cele klubu. Uznałem, że to odpowiednie miejsce dla mnie. Moje pierwsze wrażenia tutaj są bardzo dobre. Bologna jest jak rodzina, dzięki czemu będę mógł odzyskać radość z gry - mówił na początku września.

Bologna rozpoczęła sezon od trzech porażek i remisu. Jedyny punkt w pierwszych czterech kolejkach zapewnił właśnie Dowbyk, trafiając do siatki w doliczonym czasie rywalizacji z Sassuolo. Tydzień później “Rossoblu” przegrali z Napoli, co doprowadziło do zwolnienia Tedesco. Jak w przypadku De Rossiego, napastnik szybko stracił trenera, dzięki któremu wcześniej zaakceptował ofertę od Bolonii.

Ekipę ze Stadio Renato Dall’Ara przejął Raffaele Palladino, który praktycznie nie uwzględnia Dowbyka w swojej wizji. Pod wodzą Włocha 29-latek spędził na murawie zaledwie 21 minut w sześciu kolejkach. W ostatnich tygodniach rolę “dziewiątki” przejął Jens Odgaard, nominalny pomocnik, którego głównymi atutami są technika i umiejętność rozegrania piłki. Kiedy Jay Enem wyleczy kontuzję, prawdopodobnie on będzie głównym konkurentem Duńczyka.

- Artem musi ciężej pracować, aby dostać więcej szans. Nie jest jeszcze gotów, aby grać pełne 90 minut, ale może być przydatny w pewnych fazach meczów. Dobrze, że mamy różne typy napastników. Ci, którzy przekonają mnie na treningach, będą grali. Wewnętrzna rywalizacja tylko pomoże całej drużynie - tłumaczył kilka tygodni temu Palladino, cytowany przez TuttoBologna.web.

Sytuacja Dowbyka nie jest godna pozazdroszczenia. La Gazzetta dello Sport podała, że Bologna rozważa przerwanie wypożyczenia już w styczniu. Ukraiński napastnik miałby zwolnić miejsce w kadrze, ponieważ nic nie wskazuje na to, aby przekonał do siebie Palladino. Jeśli wróciłby do Romy, to oczywiście tylko na moment. Malen pozostaje liderem ofensywy, a Gasperini ufa Santiago Castro w roli zmiennika. “Giallorossi” prędzej czy później będą musieli znaleźć Ukraińcowi nowy klub, wiedząc już, że odzyskają co najwyżej drobny procent z zainwestowanych 41 mln euro.

Dowbyk nie jest złym napastnikiem, nie zatracił nagle wszystkich umiejętności. To po prostu bardzo określony typ “dziewiątki”, która musi grać w zespole skrojonym pod swoją charakterystykę. De Rossi i Tedesco chcieli zbudować drużynę wokół Ukraińca, jednak po kilku tygodniach lądowali na bezrobociu. Dla jednych trenerów miał on być rozwiązaniem, dla kolejnych okazywał się problemem.

Dwa i pół roku temu nikt nie uwierzyłby, że Girona wyląduje w drugiej lidze, a Dowbyk będzie wiecznym rezerwowym w średniaku Serie A. Czasami cena sukcesu potrafi być bardzo wysoka.