Kuriozalne kulisy meczu Radomiak - Wisła. Tak walczono o wejście kibiców. "Wzięli to na klatę"
Po wielogodzinnej walce - najpierw z drzwiami, potem z decyzją wojewody - mecz Radomiak - Wisła Kraków odbył się zgodnie z planem: może z opóźnieniem, ale z kibicami obu drużyn. I z obiema drużynami w ogóle, bo goście w pewnym momencie zagrozili, że nie wyjdą na boisko. Do rozegrania tego spotkania doprowadziła determinacja Radomiaka, Wisły i Ekstraklasy. Pozostaje jednak pytanie: gdzie byli pozostali, dlaczego odpowiedzialnością znów obarczone są kluby, które muszą walczyć nawet z władzami administracyjnymi?
Ekstraklasa SA ma takie hasło-wytrych do wielu tematów. „Integralność rozgrywek”, co ni mniej, ni więcej znaczy, że robimy wszystko, żeby wszystkie mecze odbyły się zgodnie z planem. Dlatego gdy spotkanie w Radomiu stanęło pod znakiem zapytania, każdy został postawiony na nogi, żeby Radomiak jednak z Wisłą zagrał. Żeby tak się stało, kibice z Krakowa musieli wejść na obiekt. To warunek gości, który poparli gospodarze, potem także władze ligi. Tylko dzięki temu misja zakończyła się powodzeniem.
Droga do sukcesu nie była jednak łatwa. Gdy w nocy poprzedzającej mecz Radomiaka z Wisłą Kraków dwóch nieznanych sprawców wślizgnęło się na stadion w Radomiu w środku nocy i wycięło drzwi ewakuacyjne na sektorze gości, sytuacja była naprawdę trudna. Uszkodzenie akurat tego elementu rodzi poważne konsekwencje, bo wyjście bezpieczeństwa musi spełniać konkretne wymogi, więc potrzebna jest nie tylko pilna naprawa, ale też zgoda służb czy instytucji państwowych.
Tak walczono o rozegranie meczu Radomiak - Wisła Kraków. Odsłaniamy kulisy
Gdy rano odwiedziliśmy stadion w Radomiu, żeby udokumentować zniszczenia w sektorze gości, trwało już pospolite ruszenie. Naprawa zniszczeń i doprowadzenie do meczu z udziałem kibiców obu zespołów było priorytetem działaczy Radomiaka, co trzeba najzwyczajniej w świecie docenić. Nietrudno sobie wyobrazić, że przedstawiciele klubu chowają się za papierkiem, rozkładają ręce i mówią: siła wyższa. Nietrudno, bo to już się wydarzyło.
- Remigiusz Jezierski, prezes Śląska Wrocław, wolał kompromitować się w kolejnych wystąpieniach i zagwarantować swoimi działaniami milionową karę dla swojego klubu, niż powalczyć o rozegranie spotkania;
- Legia Warszawa do ostatniej chwili załatwiała nie pozwolenie na wejście kibiców gości, lecz dokumenty na podkładkę tego, żeby przyjezdnych nie przyjąć, również mając pełną świadomość kary, która uszczupli budżet klubu.
Radomiak mógł zachować się podobnie, ale tego nie zrobił. Cały czas pozostawał w kontakcie z Wisłą Kraków, z którą wspólnie komunikował: chcemy grać z kibicami gości na stadionie, pozwólcie nam. Miał na skrzynce mailowej decyzję administracyjną, którą mógłby bronić się przed Komisją Ligi, pokazując, że zrobił wszystko, co się dało, ale inni się nie zgodzili.
- Jako jedyni od wielu miesięcy wzięli to na klatę. Nikt nawet nie chciał rozmawiać. Ogromny szacunek dla Radomiaka, pełna profeska - mówi portalowi Meczyki.pl Jarosław Królewski, właściciel Wisły Kraków.
Oczywiste, że Radomiak nie zrobił tego tylko i wyłącznie dla aprobaty Królewskiego i Wisły. Nad gospodarzami wisiało widmo surowej kary ze strony Komisji Ligi. Decyzja wojewody grała jednak na ich korzyść: takowa stanowi jedyną zgodną z regulaminem sytuację, w której klub faktycznie może nie przyjąć kibiców gości i uniknąć konsekwencji. Zamiast tego właściciele osobiście pilnowali prac na obiekcie, wykonali dziesiątki telefonów, utworzyli wspólny front z Wisłą, przekonując wojewodę do zmiany zdania.
Radomiak: Dążyliśmy do wpuszczenia kibiców Wisły Kraków
Decyzja władz administracyjnych od początku była kuriozalna. W momencie jej wydania sektor gości był już wyposażony w nowe, bezpieczne drzwi. Niektórzy mogli się uśmiechać, widząc w oświadczeniu Radomiaka fragment o tym, że naprawa „odbyła się zgodnie ze sztuką budowlaną”, ale to wbrew pozorom kluczowe: klub ściągnął biegłego, który wydał taką opinię, potwierdzając spełnienie norm bezpieczeństwa.
Wszystko odbyło się z dbałością, bo gdyby zmieniono jakiekolwiek parametry wyjścia ewakuacyjnego, sprawa byłaby nie do obrony. Tu jednak po prostu zastąpiono szkło metalem. Nie było to takie łatwe: poruszono pół miasta, żeby znaleźć materiał, który spełni normy; który będzie można dociąć i wstawić w miejsce rozbitego szkła. Ostatecznie znalazł się gdzieś w garażu, na składzie.
Jednego ze spawaczy ściągnął na miejsce sam prezydent Radomia, Radosław Witkowski. Dokooptowano do niego drugiego fachowca, żeby szybciej uporać się z problemem: jeden zajął się zawiasami, drugi docinał drzwi. Klub i spółki miejskie wspólnie uporały się z problemem i absolutnie nikt nie rozumiał, dlaczego wojewoda mimo dokonanej już naprawy, wydał decyzję o zamknięciu sektora gości.
Wtedy zaczęła się druga walka: o zmianę decyzji wojewody. Zaangażowano w nią nie tylko działaczy jednej i drugiej strony, ale także przedstawicieli Ekstraklasy. Marcin Animucki, prezes Ekstraklasa SA, rozmawiał z odpowiednimi osobami, nakłaniając do zmiany zdania. Chcąc dać odpowiednim osobom czas na reakcję, przesunięto start meczu o pół godziny.
W tym samym czasie Jarosław Królewski w kolejnych apelach walczył o to samo, przestrzegając, że piłkarze są gotowi nie wyjść na boisko. Grzegorz Gilewski, współwłaściciel Radomiaka, dzwonił do kolejnych przedstawicieli służb i władz administracyjnych, tłumacząc, że obecna sytuacja nie ma sensu. Rozmawiano z Komendą Główną i Wojewódzką Policji, wojewodą, nawet z Ministerstwem Sportu i Turystyki.
- Nasze stanowisko od początku było proste. Nasi kibice byli na stadionie. Kibice Wisły Kraków byli pod stadionem. Żadne przekładanie, odwoływanie meczu nie miało sensu. Najprostszym i najlepszym rozwiązaniem było wpuszczenie kibiców Wisły na sektor gości, do tego dążyliśmy - mówi Gilewski w rozmowie z portalem Meczyki.pl.
Po drodze pokonano kilka mniej lub bardziej absurdalnych przeszkód. Na bieżąco spływały różne informacje. W pewnym momencie policja oczekiwała pozytywnej opinii straży pożarnej. Strażacy oznajmili jednak, że nie są do niczego potrzebni. Ich opinia jest wymagana tylko w sytuacji, w której mówimy o zagrożeniu pożarowym. Takowe nie wystąpiło, więc zgoda leżała po stronie policji, która miała wysłać opinię wojewodzie.
PZPN biernie patrzy na problem. Czas na reakcję
Gdy to wreszcie dogadano, nastąpił wyczekiwany przełom. Władze Radomiaka obiecały Wiśle Kraków, że kibice wejdą na mecz po jego rozpoczęciu. Władze Wisły przekazały im, że tak się stanie, żeby byli cierpliwi, bo wpuszczenie takiej grupy chwilę potrwa, ale sprawa została załatwiona. Faktyczna decyzja wojewody pojawiła się już po rozpoczęciu gry. To dlatego Królewski zapowiadał, że jeśli zostanie wystawiony, zespół opuści murawę.
Nie opuścił. Wisła zagrała z Radomiakiem, mecz oglądali z trybun kibice obu drużyn. Na wysokości zadania stanęli niemal wszyscy. Niemal, bo chociaż w rozmowy zaangażowano nawet przedstawicieli rządu, to właśnie politycy, władze administracyjne, porwały się na najbardziej niezrozumiałe ruchy. Zamiast zawierzyć ludziom, którzy od samego początku zapewniali, że są gotowi do gry z kibicami obu zespołów, sprawdzić, w jaki sposób uporano się z problemem, wybrano łatwe wyjście: umycie rąk.
To samo od dawna robi PZPN. Bo to, że ten mecz się odbył, pozostaje sukcesem Ekstraklasy, Radomiaka i Wisły, ale nie polskiej federacji. Związek, który od dawna jest świadomy problemów z wyjazdami kibiców z Krakowa, nadal nie zrobił nic, żeby realnie wypracować porozumienie, wyjście z sytuacji. Państwo oraz PZPN zostawiły kluby i ligę same sobie, przesunęły na nich problem sięgający daleko poza ich możliwości, co generuje kolejne niebezpieczne sytuacje.
Cezary Kulesza przez cały dzień milczał. Znowu czegoś nie wiedział, znowu coś działo się poza nim, klasyk. Jego pracownicy, którzy ostatnio aktywnie zajmują się tweetowaniem o tym, z którym trenerem się kontaktowano, też zapomnieli haseł do kont. Gdy wszyscy walczyli o to, żeby mecz Ekstraklasy odbył się w zgodzie z przepisami i regulaminem PZPN, PZPN przypatrywał się temu z boku, wygodnie.
Co jeszcze musi się wydarzyć, żeby władze polskiej piłki oraz państwa podjęły konkretne kroki w tej sprawie? Ile razy musimy przerabiać podobny scenariusz? Ostatni dzwonek dźwięczał nam w uszach dawno temu. Teraz alarm po prostu wyje i huczy. Radomiak, Wisła i Ekstraklasa pokazały, że niemożliwe jednak jest możliwe, gdy bardzo się chce. Przykład z Radomia wytrąci argumenty potencjalnym biernym w przyszłości, ale nie o to przecież chodzi.
Chodzi o to, żeby ci, którzy mają do tego narzędzia, uporali się z problemem, który mają pod nosem, przed oczami, który nie znika, lecz rośnie. Dłużej ignorować się tego nie da.