Najgorszy plan dla reprezentacji Polski. Kulesza i Urban na świeczniku. "Co to jest za argument?!"
Co to jest za argument, by nie zmieniać selekcjonera reprezentacji Polski, bo następcę wybierze regularnie się mylący w tej kwestii Cezary Kulesza? Okej, dystans, pół żartem, pół serio, jednak bądźmy poważni. Dalej można dokonać lepszego wyboru niż Jan Urban, którego kadencja to nie tylko słabe wyniki naznaczone dziwną selekcją, ale i seria kompromitujących wypowiedzi.
Chwilę się pewnie pomęczymy z marnej jakości spektaklem fundowanym nam kolejny raz przez prezesa PZPN. Serial pt. “Może zwolnię, może nie” potrwa pewnie kilka, kilkanaście dni - dobra nasza, że już 6 grudnia losowanie el. EURO 2028. Natomiast z politowaniem przeczytałem wypowiedź Cezarego Kuleszy o “raporcie” i “analizie”, po których to podejmie decyzję dot. przyszłości Jana Urbana. Piękna PR-owa papka. Niemniej, pozostawienie obecnego trenera kadry na stanowisku byłoby wręcz sensacją, patrząc na to, jak zwykle działa szef polskiej piłki. A z drugiej strony, ruchem absurdalnym, bo próżno szukać argumentów za dalszą pracą aktualnego sztabu.
Lepiej nie pytać
Nie chcę rzucać głupich haseł o “najgorszej reprezentacji od 30 lat”, bo na to pytanie po meczu ze Szwecją selekcjoner akurat słusznie się oburzył. Nie chodzi stricte o średnią punktową, o ten zatrważający bilans, o statystyki. Odpowiedzmy sobie najpierw na jedno pytanie: czy w 2026 roku reprezentacja Polski wykonała jakikolwiek postęp, progres, rozwój? Nie. Za kadencji Jana Urbana cały czas zdaje się grać ten sam mecz. Znaki rozpoznawcze: totalny brak organizacji w grze obronnej, wielki chaos, koszmarne defensywne stałe fragmenty gry oraz pojedyncze zrywy w ofensywie, z których czasem rodzi się coś dobrego, ale zwykle nie. To smutna rzeczywistość.
Biało-czerwoni nie tyle nie poszli do przodu i stanęli w miejscu, co wykonali odwrót w stronę mrocznych czasów polskiego futbolu reprezentacyjnego. Pytanie drugie: czy selekcjonera bronią wyniki? Nie, od przegranego barażu ze Szwecją są fatalne, a Liga Narodów pokazała, że Polskę może ograć absolutnie każdy, nawet nijacy i po prostu słabi Rumuni. Pytanie trzecie: czy selekcjonera broni styl, sposób gry, który być może przy kiepskich wynikach dawałby zastrzyk optymizmu na przyszłość? Nie, patrz hasło “znaki rozpoznawcze” powyżej. Pytanie czwarte: czy brak wyników i właściwego poziomu gry mogą przykryć nagłe hasła o przebudowie kadry i jej odmłodzeniu? Nie, Jan Urban sięgnął po te argumenty dopiero, gdy jego stołek rozgrzał się do czerwoności, a w dużej mierze zmusiły go do tego okoliczności, jak kontuzje, kartki czy problemy klubowe.
Dorzućmy do tego serię dziwnych wyborów na zasadzie “ja wam pokażę, wiem lepiej”, z których właściwie żaden nie okazał się trafny, może poza Oskarem Kubiakiem rzutem na taśmę. Dorzućmy kształt i kompetencje sztabu (kumple i “sami swoi”, nie fachowcy), dorzućmy absurdalne strzały w wypowiedziach w kierunku potencjalnych kadrowiczów (pamiętacie, co mówił w marcu o Kacprze Potulskim), dorzućmy nielogiczną (bo obowiązującą, gdy pasuje do narracji) niechęć do Ekstraklasy, dorzućmy szokującą argumentację o braku czasu jako odpowiedzi na kompromitującą obronę stałych fragmentów… Dramat.
Młodzież nie, ale tak, gdy się pali
Tu naprawdę nie ma czego zbierać, obraz pracy Jana Urbana jest bardzo ponury. Podkreślę, byśmy nie dali się omamić temu, co pisałem po klęsce w Rumunii, czyli tworzeniu bzdurnej legendy o budowaniu młodych piłkarzy jako usprawiedliwienia słabych wyników. To, że selekcjoner nagle zmienił zdanie, wykonał zwrot o 180 stopni, to żaden argument, by dać mu więcej czasu. Prędzej potwierdzenie działania po omacku, w chaosie, bez planu, myśli przewodniej. Przypomnijmy wypowiedź z końcówki maja, która słusznie zatacza kolejny krąg - ewidentnie nastąpił tutaj tzw. złoty odkop:
- Nie zależy mi, aby odmładzać kadrę. Nie gra średnia wieku, nie gra młodzież, grają piłkarze, którzy są najlepsi i zasługują na to. A nie na siłę robienie eksperymentów i prób. Reprezentacja nie jest od tego - mówił dla Kanału Sportowego Urban.
Po drodze dostawało się wspomnianemu Potulskiemu, wcześniej Pietuszewskiemu, także Gurgulowi, Mazurkowi (pamiętacie wrześniowe “no wszystkich młodych powołać nie możemy”?. Wybuchł kryzys, trener zmienił narrację - złe wyniki, bo testy, bo młodzież, bo przebudowa, bo przyszłość, bo ważne el. EURO, a nie Liga Narodów. Selekcjonerskie granie pod siebie - okej, zrozumiałe, ale nie ma powodów, by się na to nabierać. Świetnie podsumował to mój kolega redakcyjny Mateusz Rokuszewski:
- Zadajmy sobie jedno pytanie: czy kosztem wyników chcieliśmy wypracować sobie coś, co da rezultat w przyszłym roku? Moim zdaniem nie. Jan Urban próbuje przekonywać nas, że właśnie tak było, ale składając sobie do kupy jego wypowiedzi z ostatniego półrocza, to prędzej stwierdziłbym, że to jest rodzaj reakcji obronnej na to, że dziś jego posada jest bardzo mocno zagrożona. Tarcza, którą próbuje się zasłonić w obliczu tego, że jego misja może zostać zakończona.
Kompromitująca wymówka
Nie wiem, czy bardziej irytuje i zdumiewa mnie ta “sprytna” taktyka tarczy trenera Urbana, czy jednak wieczna wymówka “nie ma czasu”. Za nią powinna być z miejsca czerwona kartka dla każdego selekcjonera. Na litość boską, to futbol reprezentacyjny! Oznaczający specyficzny, określony styl pracy, gdzie czas jest walutą wyjątkowo cenną. I ten czas trzeba maksymalnie, optymalnie i efektywnie wykorzystać, a nie lamentować. Inni jakoś potrafią - i wcale nie dlatego, a co próbuje nam wmówić Jan Urban, że jeden czy drugi rywal pojechał na mistrzostwa świata, gdzie mógł w spokoju wytrenować różne schematy. Polska też by mogła, gdyby nie przegrała w barażach. Ludzie, przecież nawet letnie zgrupowanie zostało koncertowo zmarnowane - zarówno pod kątem gry na wynik w sparingach i kuriozalnym zarządzaniem kadrą, jak i właśnie ograniczonego czasu (szybkie dwa mecze i na wakacje).
Nie trwać, zmieniać
Czas na zmianę. Pal licho, że kolejną - można przyznać się do błędu i zweryfikować oczekiwania (wszak wybór Urbana w ub. roku wydawał się “najlepszy z najgorszych”). To lepsze niż trwać w obecnej sytuacji. W żadnym stopniu nie przekonuje mnie sugestia, by selekcjoner kontynuował pracę, bo… jego następcę wybierze Cezary Kulesza. Mam jak najgorsze zdanie o rządach obecnego prezesa PZPN, ale co to jest za pomysł? Bądźmy poważni. Czyli lepiej nie zmieniać selekcjonera reprezentacji Polski, bo następcę wybierze regularnie się mylący w tej kwestii prezes CK? Albo nie zmieniać, bo “pewnie nikogo lepszego pewnie się nie uda wybrać”? Dziwne, obojętne podejście. Dla mnie niezrozumiałe.
Nie przekonamy się, jeśli to nie nastąpi. Dalej można dokonać lepszego wyboru, zatrudnić kogoś bardziej kompetentnego. W mojej ocenie obecny selekcjoner, jakkolwiek sympatycznym, serdecznym i kulturalnym gościem by nie był, to swoją szansę koncertowo zaprzepaścił i niestety nie wykazuje symptomów, by nastąpił jakikolwiek zwrot w pozytywnym kierunku. Dajmy tej kadrze szansę się rozwinąć - tu naprawdę jest potencjał na przyszłość. Mamy dawno niewidziany młody, obiecujący napływ talentów z perspektywami na ciekawe, europejskie granie. Szkoda dalej marnować czas. Naprawdę.