Najwięksi przegrani meczu z Rumunią. "On regularnie się kompromituje, ile można?!"

To miał być standardowy po meczu reprezentacji tekst z największymi wygranymi i przegranymi, ale powiedzmy sobie wprost: jacy tu są wygrani? Poza tymi, którzy tego wyrobu piłkarskopodobnego, kolejnego beznadziejnego występu polskiej kadry, oglądać nie musieli - dla nich wszystkich, dla Was wszystkich plusik.

Personalnie? Oczywiście, możemy chwalić choć nierówny, okraszony błędami, to całościowo niezły mecz nastoletniego Kacpra Potulskiego, który przy swoim partnerze ze środka obrony wyglądał jak stary wyjadacz. Postawimy plusik przy najlepszym u Polaków Nicoli Zalewskim, tyle że to żadna nowość, bo w ostatnich latach pozytywne zrywy biało-czerwonych zwykle mają twarz właśnie tego piłkarza. Docenimy debiut Adriana Benedyczaka czy momenty Oskara Kubiaka lub Marcela Reguły... Ale to za mało, by na siłę szukać wygranych, gdy kadra nie tyle się nie rozwija, ile brutalnie zwija, z każdym zgrupowaniem, niemal każdym meczem, robiąc kolejne kroki w tył. Było źle, jest źle.

A oto najwięksi przegrani tego, co wydarzyło się w Bukareszcie. Wskazujemy trzy nazwiska.

Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że był to przedostatni mecz Jana Urbana w roli selekcjonera reprezentacji Polski. Fatalna kadencja dobiega końca, a porażka w Bukareszcie to kolejny rozdział tej smutnej, rozczarowującej historii. Trenera nie bronią wyniki, nie broni też gra - w tyłach dziura goni dziurę, z przodu głowa boli, że na celny (!) strzał przeciwko Rumunii (!!) czekaliśmy godzinę (!!!). Biało-czerwoni niezmiennie wyglądają bardzo słabo jako zespół mimo różnych zmian personalnych, notorycznie robią te same błędy, a selekcjoner niczego trwałego nie zbudował.

- To jest ten sam mecz za kadencji Jana Urbana - czas nam ucieka przez palce! Nie robimy NIC. Paskudne. Co my robimy przez tydzień zgrupowania? Rozmawiamy w programach: ten czy ten, trójka czy czwórka. Co my trenujemy? Co było w pierwszej połowie?! - słusznie pieklił się Radosław Przybysz w studiu pomeczowym na kanale Meczyki.

Polakom wychodzi niewiele; źle grają w obronie i źle w ataku. Panuje wieczny chaos, uwagę zwraca kiepskie zarządzanie meczami, do tego dziwna selekcja, brak konsekwencji, kuriozalne wypowiedzi (włączcie sobie konferencję po Rumunii!). Jan Urban już sam chyba też rozumie, że jego czas na obecnym stanowisku, wyraźnie gorszy niż poprzednika, Michała Probierza, właśnie się kończy. We wtorek przeciwko Szwecji ostatni występ. Jednym słowem: dramat. Tęsknić nie będziemy.

Mam do Kiwiora duży sentyment za to, jak wyglądał jego pobyt w Arsenalu, gdzie kibice do dziś go cenią. Szanuję kolejne udane występy w FC Porto i rozumiem perspektywę portugalskiego kibica, który ogląda Polaka - to klucz! - w drużynie chcącej atakować, z piłką przy nodze. Ale fakty są takie, że Kiwior w reprezentacji Polski ostatnio regularnie się kompromituje. Jakby to był inny zawodnik niż w piłce klubowej. Wiecznie nerwowy, pogubiony, ze skłonnością do prostych błędów, non stop zamieszany w to, co złe dla biało-czerwonych. W Bukareszcie było podobnie - gracz Porto tracił piłkę w łatwych sytuacjach, dawał się ogrywać, tu faulował, tam nie nadążał. Pechowy rykoszet smutno podsumował ten słaby mecz 26-latka.

Nie wyjątkowo słaby, bo niestety nie był to wyjątek, a ostatnio stały obraz Kiwiora z orzełkiem na piersi. Nikt nie oczekuje, że zostanie liderem defensywy, nie każdy ma do tego predyspozycje, ale wymagania są jasne. Tymczasem ile można oglądać ten sam film? Jest Kacper Potulski, są kolejni piłkarze, naprawdę nie widać dziś argumentów, poza CV i talentem (a czasem elegancką piłką za linię obrony), by Jakub Kiwior grał w podstawowym składzie reprezentacji. Piszę to z przykrością, ale pełną szczerością i przekonaniem. Kiwior był w Rumunii najsłabszym punktem Polaków i jego wykartkowanie się na Szwecję nie jest żadną złą wiadomością.

Mocno się ostatnio obrywało Świderskiemu od kibiców, niekiedy mocno na wyrost, bo Karol Świderski - notabene w lidze całkiem ostatnio niezły - głównym problemem tej kadry na pewno nie jest. Na pewno też jednak nie broni się piłkarsko w ostatnim czasie, nie prezentuje reprezentacyjnego poziomu, nie na pierwszy skład! A Jan Urban mocno mu ufa i pośrednio wyrządza wręcz krzywdę kolejnymi szansami. "Świder" tym razem nie zagrał ani z przodu, ani na skrzydle, a jako "dziesiątka" i nie wniósł absolutnie nic pożytecznego do gry biało-czerwonych. Nic. Zaczął aktywnie, nigdy nie odmówimy mu chęci i determinacji, ale tonął w chaosie, był niedokładny. Na pewno sobie tym meczem nie pomógł, znów rozczarował. Inna sprawa, że istotnie sam się na boisko nie wystawił - trudno zrozumieć upór selekcjonera. Możliwości "Świdra" znamy, dlaczego, na litość boską, w większym wymiarze czasowym nie zagrał ktoś inny? Ile razy trzeba sparzyć się zgranymi kartami, by odłożyć je poza stół?