Niebywałe, co wyprawia klub Ekstraklasy. Ile razy można?

W poniedziałkowy wieczór Lechia Gdańsk zmierzyła się na wyjeździe z Radomiakiem. Ciężar gatunkowy spotkania był naprawdę duży, wszak obie drużyny, jeszcze przed startem spotkania, nie mogły czuć się bezpiecznie w kwestii utrzymania na poziomie Ekstraklasy. Teraz wiemy już, że ekipa z Mazowsza nie spadnie. Czarne chmury zawisły natomiast nad stolicą Pomorza.

Radomiak wygrał z Lechią 3:1. Wygrał, i to całkiem pewnie, choć od 36. minuty grał bez jednego piłkarza, bo czerwoną kartkę otrzymał Jeremy Blasco. W tamtym momencie gospodarze prowadzili 1:0. Mieli więc mały handicap, ale w perspektywie mniej więcej godzinę gry w osłabieniu. W teorii scenariusz powinien więc wyglądać dość jasno - prowadzący Radomiak cofa się i próbuje utrzymać wynik, a Lechia - dysponująca przecież najbardziej skuteczną ofensywą w lidze - tłamsi przeciwnika.

Co jednak zrobili goście z Gdańska? Najpierw stracili gola na 0:2, a potem na 0:3. Jednocześnie bili głową w mur. Owszem, stworzyli sobie kilka okazji, natomiast w grze byli wyjątkowo nieporadni. Kompletnie nie wiedzieli, jak dobrać się do grającego w dziesiątkę rywala. Jedynego gola, ostatecznie tylko honorowego, strzelili z rzutu karnego.

Można pomyśleć - zdarza się. Nie zawsze przecież przewaga liczebna oznacza z automatu dobry wynik. Czasami osłabiony zespół potrafi skutecznie się postawić. Słowo klucz brzmi jednak “czasami”. W rzeczywistości, w większej skali, to wyjątki od reguły. Zazwyczaj jednak czerwona kartka diametralnie wpływa na obraz spotkania, a w rezultacie także wynik. Szczególnie taka pokazana w pierwszej połowie. Trudno jest postawić się komuś, kto na placu gry ma większą liczbę piłkarzy. Zwłaszcza, jeśli nie jest to starcie hegemona z kopciuszkiem, a dwóch jakościowo podobnych drużyn.

Tymczasem Lechia w tym sezonie notorycznie nie wykorzystuje liczebnej przewagi. To nie tylko przypadek z meczu przeciwko Radomiakowi, ale też:

W tym spotkaniu Lechia była nawet w lepszej sytuacji. Gdy bowiem w 37. minucie czerwoną kartkę otrzymał Karol Struski z Rakowa, na tablicy wyników widniał wynik 1:1. Biało-Zieloni nie musieli więc nawet gonić. Mieli przed sobą ponad 50 minut gry w liczebnej przewadze. Co natomiast zrobili? W 78. minucie stracili kolejnego gola i ostatecznie przegrali 1:2. W drugiej połowie tamtego meczu wykreowali sobie mizerne xG (współczynnik goli oczekiwanych) na poziomie 0,26. Nie byli więc nawet blisko tego, by skarcić osłabionego przeciwnika.

W tym przypadku piłkarze z Gdańska poszli o krok dalej. Gdy tuż przed przerwą z murawy wylatywał Karol Knap, Lechia prowadziła 1:0. Miała więc nie tylko przewagę jednego piłkarza na całą drugą część spotkania, ale i już wypracowaną, przy grze 11 na 11, przewagę jednego gola. Nawet taki scenariusz nie wystarczył natomiast podopiecznym Johna Carvera do zwycięstwa. Po przerwie jedynego gola strzeliły “Pasy”, które w 63. minucie, za sprawą Ajdina Hasicia, doprowadziły do remisu po skutecznie egzekwowanym rzucie karnym. Lechia wypuściła z rąk prowadzenie, a potem przez kolejne pół godziny nie potrafiła już na nie wrócić. W domowym meczu, którego była faworytem.

W teorii wyjątek od reguły, ale… nie do końca. Jasne, Lechia wygrała, nie zmarnowała liczebnej przewagi, nawet ją powiększyła. Trzeba jednak pamiętać, że gola na 2:0 strzeliła z rzutu karnego tuż po wyrzuceniu z murawy piłkarza Korony, czyli Konstandinosa Sotiriou, który ową jedenastkę sprokurował. Potem, w czystej grze 11 na 10, było już 2:2. W pewnym momencie “Złocisto-Krwiści” byli naprawdę blisko tego, by doprowadzić do remisu. Jeżeli dokonaliby takiej sztuki, zamieniając 0:3 na 3:3, mówilibyśmy o rzeczy absolutnie niebywałej. W doliczonym czasie gry to jednak Lechia zadała ostatni cios i ostatecznie wygrała 4:2. Urwała się więc ze stryczka, ale znów pokazała, że kiepsko radzi sobie, gdy ma na placu gry większą liczbę piłkarzy niż rywal.

Lechia podchodziła do tego meczu jako wyraźny faworyt. Piast przyjeżdżał do Gdańska po porażkach z ostatnim w tabeli Bruk-Betem i walczącą o utrzymanie Pogonią. I już od 24. minuty musiał grać w osłabieniu, bo czerwoną kartkę za brutalny faul otrzymał Ema Twumasi. Znów wydawało się, że wszystko układa się pod pewne zwycięstwo gospodarzy z Gdańska. Potem co prawda bili trochę głową w mur, ale skruszyli go w 63. minucie za sprawą kapitalnego strzału Iwana Żelizki. I tu powtórzył się niejako scenariusz ze spotkania przeciwko Cracovii. Lechia prowadziła 1:0, grała w przewadze jednego piłkarza, po czym sprokurowała rzut karny i po straconym z niego golu dopisała do swojego dorobku zaledwie jeden punkt.

We wszystkich wspomnianych przypadkach, a było ich pięć, rywale Lechii czerwone kartki otrzymywali jeszcze w pierwszej połowie. Czasami “Biało-Zieloni” mimo gry w przewadze nie potrafili utrzymać prowadzenia, w innych przypadkach przerastało ich zamienienie remisu w zwycięstwo czy odrobienie minimalnej straty. Za każdym razem rywal grający w 10 strzelał im przynajmniej jednego gola, czasami nawet dwa.

Trzeba nazwać to po prostu kompromitacją Lechii. A nabierze ona na sile, jeśli ostatecznie punktów straconych w taki sposób zabraknie do utrzymania. Bo choć Tomas Bobcek i spółka jeszcze niedawno uchodzili za rewelację ligi, która mimo pięciu minusowych punktów może włączyć się do gry o europejskie puchary, to dziś znaleźli się w trudnej sytuacji. Mają tylko dwa punkty przewagi nad strefą spadkową, a za kilka dni zagrają na wyjeździe z otwierającym ją Widzewem. Jeśli przegrają, a to naprawdę realne, na dwie kolejki przed końcem sezonu wylądują pod kreską. Potem zagrają jeszcze z Legią (u siebie) i Bruk-Betem (na wyjeździe).