Nieprawdopodobne, co zrobiła Wisła Kraków. "Kosmos"

Wisła Kraków wróciła do Ekstraklasy po czterech latach banicji na jej zapleczu. I wiemy już, że zrobiła to w świetnym stylu. Jej piłkarze rozgościli się w ligowej czołówce, a kibice chodzą na mecze najliczniej w kraju.
To były długie cztery lata, ale z perspektywy czasu może nawet dobrze, że Wisła nie wydostała się z pierwszej ligi za pierwszym, drugim czy trzecim podejściem. Była wtedy zdecydowanie słabsza personalnie, klub w różnych obszarach nie funkcjonował jeszcze tak dobrze jak dziś. Po czasie zostaje jedynie wróżenie z fusów, ale wcześniejszy awans mógł zakończyć się potem błyskawicznym powrotem na zaplecze. A tak przy Reymonta krok po kroku zbudowano fundamenty, które dziś procentują i dają względny spokój.
Kadra na lata, nie lato
Wisła stała się poniekąd ewenementem, bo jeszcze jako pierwszoligowiec zbudowała kadrę godną Ekstraklasy, pewnie nawet jej górnej połowy. Trudno stwierdzić inaczej, skoro przed sezonem 2025/26 i na jego początku do zespołu grającego na drugim szczeblu zaczęła sprowadzać piłkarzy m.in. z holenderskiej Eredivisie czy czołowych austriackich i szwajcarskich klubów. To był jasny sygnał: koniec pierwszoligowej męczarni i drżenia o awans w barażach, chcemy zniszczyć ligę, odjechać wszystkim, nie pozostawić żadnych złudzeń.
No i się udało. Wisła nie tylko awansowała do Ekstraklasy, ale zrobiła to w cuglach, jednocześnie budując kadrę gotową na grę szczebel wyżej. Nie trzeba było robić latem rewolucji, jak dzieje się to często w przypadku beniaminków drżących o to, czy euforia po awansie szybko nie zamieni się w łzy po spadku. Wystarczyła lekka kosmetyka, wzmocnienie newralgicznych pozycji.
Dziś jesteśmy już mądrzejsi, bo za nami 14 kolejek ekstraklasowego sezonu. I co? Wisła punktuje znakomicie, robiąc to w zasadzie składem z poprzednich, pierwszoligowych rozgrywek. Nowe twarze w kadrze oczywiście się pojawiły, ale tak się akurat składa, że - z drobnymi wyjątkami - jak na razie nie odgrywają w zespole znaczących roli. Wyłączając Marcela Łubika, który wprowadził niezbędny spokój między słupkami, inni piłkarze pozyskani latem z różnych względów są tłem:
- Maxence Maisonneuve - zaczął w podstawowym składzie, ale szybko z niego wypadł. Prezentował się raczej przeciętnie,
- Elie Youan - miał przebłyski, strzelił gola w Szczecinie, ale potem dopadły go problemy zdrowotne. Z ostatnich pięciu spotkań ominął trzy, rozegrał w tym czasie 42 minuty,
- Jeremy Guillemenot - większość trwającego sezonu stracił przez kontuzję. Teraz powoli wraca, póki co ma na koncie cztery występy i jednego, bardzo ładnego gola strzelonego Wieczystej,
- Victor Meseguer - Przyszedł nieco później, debiut zaliczył w siódmej kolejce, regularnie dostaje szanse jako zmiennik, ale nie zachwyca. Póki co raczej nie wskoczy do jedenastki.
Wisła opiera zatem swoją grę w zasadzie na “pierwszoligowym” składzie. Na ostatni mecz z Cracovią w podstawowej jedenastce wyszło 10 piłkarzy, którzy sezon temu wywalczyli awans. Jedyny wyjątek to wspomniany już Łubik. I tak wyglądało to w większości dotychczasowych spotkań. Efekt? Świetny, choć jak na razie “Biała Gwiazda” ma dwie twarze. Jedna to ta z domowych spotkań, druga z meczów wyjazdowych.
U siebie perfekcyjni, gorzej na wyjazdach
Brzmi to wręcz nieprawdopodobne, ale podopieczni Mariusza Jopa rozegrali siedem meczów u siebie i… wygrali wszystkie. Kosmos. Jako beniaminek pokonali kolejno GKS Katowice, Wisłę Płock, Wieczystą, Jagiellonię, Śląsk Wrocław, Raków Częstochowa i Cracovię. Na rozkładzie mają więc m.in. trzech polskich pucharowiczów z tego sezonu.
Żeby nie było jednak tak kolorowo, na wyjazdach jest niemal odwrotnie. Tam “Biała Gwiazda” jeszcze nie wygrała, a po jednym punkcie przywiozła tylko ze Szczecina, Kielc i Łodzi. Nie wstyd jednak przegrać na wyjeździe z Lechem, Legią czy Górnikiem, a nawet świetnym w tym sezonie Piastem, bo to właśnie z tych czterech delegacji Krakowianie wracali na tarczy.
Wisła rozgościła się w ligowej czołówce nawet mimo tego, że w kiepskiej dyspozycji jest jej do niedawna kluczowy piłkarz. Angel Rodado nadal szuka formy po dłuższej pauzie, jaką miał z powodu operacji barku. Do siatki w tym sezonie trafił co prawda cztery razy, ale ostatnio wyraźnie się zaciął. Nie strzelił gola w żadnym z pięciu poprzednich spotkań, dwukrotnie marnował rzuty karne. Widać w nim frustrację, ale z perspektywy drużyny cenny jest fakt, że odpowiedzialność za zespół wzięli na swoje barki inni. Ostatnie siedem goli to siedmiu różnych strzelców. A chwalić można nie tylko tych, którzy zapisują się w protokole. Choćby Raoul Giger praktycznie nie notuje liczb, a gra na prawej stronie defensywy jak prawdziwy profesor.
Ważna końcówka jesieni
Teraz przed Wisłą ważny i wymagający finisz roku. Atut własnego boiska, tak potężny w przypadku “Białej Gwiazdy”, będzie można wykorzystać już tylko raz, gdy do Krakowa przyjedzie Motor. Poza tym na podopiecznych Jopa czekają trzy wyjazdy. Żeby więc postawić kropkę nad “i” w póki co bardzo udanej rundzie jesiennej, trzeba przełamać impas na obiektach rywali. Umiarkowanym optymizmem może napawać fakt, że na papierze będą to mniej wymagające delegacje niż w ostatnich tygodniach. Po Warszawie i Poznaniu przyjdzie czas na Radom, Lubin i Katowice. Zwłaszcza pierwsze po reprezentacyjnej przerwie starcie z Radomiakiem wydaje się idealną okazją na przełamanie.
Nie warto przesadnie chwalić dnia przed zachodem słońca, czyli w tym przypadku przynajmniej zakończeniem rundy, ale póki co Wisła daje radę. Za nami solidny kawał grania w postaci 14 kolejek, tymczasem “Biała Gwiazda” zajmuje w tabeli piąte miejsce, mając tyle samo punktów co trzecia Legia i czwarta Pogoń. Chyba nawet najwięksi optymiści spod Wawelu nie spodziewali się tak mocnego punktowania swoich ulubieńców.