Niewiarygodne, kto krytykuje Mazurka i Abramowicza. Sam załatwiał "panienki" podczas zgrupowania

Mamy to szczęście, że nowe pokolenie polskich piłkarzy zrywa ze słusznie przyklejoną łatką zawodnika potrafiącego wyłącznie kopać napompowany balon, w najlepszym razie grać w karty albo na konsoli. Coraz więcej chłopaków otwiera się na inne rzeczy, poszerza horyzonty. Kończą studia, rozwijają się artystycznie.

Bartosz Mazurek radzi sobie z akordeonem, Sławomir Abramowicz ze skrzypcami, ale też gitarą. Abramowicz w swojej pasji do muzyki - odziedziczonej po rodzicach - poszedł zresztą o krok dalej. Studiuje pedagogikę ze specjalizacją muzykoterapia.

Swoim talentem muzycznym, podobnie jak wcześniej Mazurek, podzielił się w Hotelu Kadra, naszym nowym programie. Krótka scenka, wycinek, bo rozmowa oscylowała głównie wokół tematów piłkarskich. Nawet gdyby była jednak poświęcona wyłącznie muzyce, nie miałbym z tym żadnego problemu. Wręcz przeciwnie, im dalej piłkarze uciekają od swojego zawodu, tym wydają mi się ciekawsi.

Nie wszystkim to jednak odpowiadało. Święte oburzenie wyraził Marek Jóźwiak, co szczerze mnie rozbawiło. Bo rozumiem wiele, ale Marek "Beret" Jóźwiak?

- Tworzy nam się jakaś Filharmonia Narodowa, ja tego nie rozumiem. Mazurek na akordeonie, Sławek Abramowicz na skrzypcach i gitarze. Czasami trzeba przystopować, a dzieją się rzeczy, które moim zdaniem nie powinny się dziać. Fajnie, że chłopaki mają talent, ale to nie jest ten czas. Pamiętajmy, że to jest hotel reprezentacji, jakieś zasady powinny przecież obowiązywać. Miałem wrażenie, że my już na koncie mamy 12 punktów! Pierwszy koszyk, awans do Dywizji A, a nie jesteśmy zagrożeni spadkiem do Dywizji C. To wszystko się wymknęło spod kontroli. Może to wynika z tego, że wszyscy mówią, że Janek Urban nie będzie już trenerem i jest takie rozluźnienie od lasa do Sasa, że robimy sobie, co chcemy. To mi trochę nie pasuje. Bo w sobotę przyjdzie pełna weryfikacja i to nie z gry na akordeonie - narzekał w Kanale Sportowym.

Można więc odnieść wrażenie, że za czasów Jóźwiaka takie ekscesy by nie przeszły. Jeśli się nad tym zastanowić, to całkiem prawdopodobne. Gitarę by pewnie rozbito, skrzypce może by się udało sprzedać, przehandlować na bardziej chodliwy towar. Może na szejka dla debiutantów - zrobionego w wiadrze mieszanką wszystkich alkoholi.

Weźmy na przykład pierwsze zgrupowanie Jóźwiaka. 1992, niespodziewane powołanie na tourne po Ameryce Południowej. Jóźwiak gra pół godziny z potęgą, z Gwatemalą (2:2). Do domu wraca jednak spełniony, a na pewno bogatszy. Zarobił 1500 dolarów na załatwianiu prostytutek. Panie brały po 50 dolarów, kolejne 50 lądowało w kieszeni Jóźwiaka. On, "prosty chłop z Raciąża", taki był obrotny. Tylko piłkę miał w głowie.

Z niewyjaśnionych powodów Jóźwiak zniknął z kadry niemal na cztery lata (w 1995 był powołany, ale nie grał). Nie stawiał na niego między innymi Andrzej Strejlau. Może jednak dlatego, że, co Jóźwiak sam przyznał, kiedyś przyszedł na trening Legii "wczorajszy" i zwyzywał Strejlaua?

Z tym wywiadem dla Piłki Nożnej, skąd pochodzi wspomniana anegdota, bardzo ciekawa sprawa. Na Weszło czytamy, że w trakcie rozmowy Jóźwiak i Paweł Zarzeczny wypili cztery butelki whisky. Język reprezentanta został rozwiązany, a Zarzeczny był bezwzględny. Co tam padło? A to, że trenerem kadry jest Kosecki, a nie Henryk Apostel. Że Jóźwiak rywalowi nogi połamie. Że kadrę powinien przejąć "Wójt" albo Władysław Stachurski. Że pijany wypadł z legijnego autobusu. Że sędziowie pchają Widzew. Że młodzi za dużo zarabiają. No, pierdoły takie.

Pokolenie Jóźwiaka było inne, lepsze, wiadomo. Chowane na polskich pomidorach, ziemniakach, schabowym. Patrząc na opowieści zawodników z tamtych czasów naprawdę trudno zrozumieć, dlaczego w latach 90. nie pojechaliśmy na żaden duży turniej. Czyżby nie pomogła gra w telewizor?

Stwierdzenie, że nasi reprezentanci wyłącznie łoili w karty byłoby przecież kłamstwem! Jóźwiak w Onecie sam przyznał, że wziął telewizor i rzucił nim do Krzysztofa Ratajczyka, ale "baran nie złapał". Innym razem "Beret" pokazał talent gastronomiczny. Pakował sernik do ust, mieszał i wypychał przez brakującą dwójkę. Smacznego. Jak to fantastycznie musiało scalać drużynę!

Tego zęba Jóźwiak też stracił po męsku rzecz jasna. Nie w trakcie gry w piłkę, ale poza boiskiem. "Kulisy były podobne do walki Mateusza Gamrota" słyszeliśmy w Kanale Sportowym. Więcej wzór cnót wszelakich zdradzić nie chciał.

Ech, dobrze, że się wtedy reprezentanci pilnowali, trzymali fason, a na zgrupowaniach chodzili spać z kursami, ubrani oczywiście w alby i z krzyżykiem zaplecionym w dłonie. Przecież tak musiało być! W innym przypadku Marek Jóźwiak nie wygrałby dopiero w swoim siódmym meczu w kadrze. Biało-czerwoni pokonali wtedy Mołdawię (2:1). Wcześniej było blisko z potężną Słowenią i zawsze groźną Białorusią.

Ekscesy naszego superbohatera zostały opisane w książkach "Stan Futbol" i "Szamo. Wszystko, co wiedziałbyś o piłce nożnej, gdyby cię nie oszukano", programach Kanału Sportowego, artykule Damiana Smyka dla Weszło.com, czacie z Onetem i wywiadzie dla Piłki Nożnej.