Polska ze Szwecją przeciętna, ale akurat on fantastyczny. "Wypaliło"
O meczu Polski ze Szwecją, przyszłości Jana Urbana, odmłodzeniu kadry i nie tylko - pisze Janusz Basałaj w kolejnym artykule ze swojego cyklu na Meczyki.pl.
Kroniki Piłkarskie Janusza Basałaja to zbiór felietonów, w których doświadczony dziennikarz Meczyki.pl komentuje bieżące wydarzenia ze świata futbolu.
To miał być sądny wtorek dla dwóch ważnych ludzi: premiera Donalda Tuska i selekcjonera reprezentacji Polski, Jana Urbana. Tusk utrzymał władzę, obronił się w Sejmie i wygrał tzw. wotum nieufności, a Urban? Zremisował ze Szwecją, pokazał, że czasami dopisuje mu szczęście i odwaga (nominacje do pierwszej jedenastki Sławomira Abramowicza i Adriana Benedyczaka, posadzenie od początku meczu Roberta Lewandowskiego na ławce rezerwowych).
Pamiętajmy, że Szwedzi przed meczem mieli zapewnione zwycięstwo w naszej grupie eliminacyjnej, że dla ich to nie było spotkanie z popularnego polskiego cyklu: “Teraz albo nigdy”. Selekcjoner Potter zdecydował, że zacznie mecz bez opoki Szwedów na środku obrony, stopera Aston Villi (kiedyś MU) Victora Lindelofa. Kiedy zobaczył, że Polacy niebezpiecznie hasają w środku pola karnego, po przerwie wprowadził do gry swego weterana. Poza tym niektóre statystyki były imponujące dla gości. Posiadanie piłki 62:38%, xG 2,25:1,81, strzały 17:10, rzutu rożny 8-2… Wszystko na korzyść finalistów ostatnich mistrzostw świata. Statystyki nie pograły jednak skutecznie, bo sprzeciwił im się jeden człowiek: bramkarz Jagiellonii, Sławomir Abramowicz. Fantastyczny debiut, dający nam remis w Lidze Narodów. Szczęście trzeba mieć w piłce, trzeba umieć mu pomóc, więc z bramkarzem Jagi wypaliło.
Co z tym Urbanem?
A po meczu zaczęło się "urbanowanie" na konferencji prasowej. Narzekanie na małą ilość treningów na zgrupowaniu, odwoływanie się do wprowadzania młodych do reprezentacji, apelowanie o cierpliwość i takie tam smętne pieśni pana Janka. Tak to już trwa od lipca ubiegłego roku. W międzyczasie brak awansów do finałów mistrzostw świata, o mały włos spadek do dywizji C Ligi Narodów, bilans selekcjonera JU wymowny: sześć zwycięstw, pięć remisów, pięć porażek, bramki 26:20. I to w 16 miesięcy?! Poza tym niekonsekwencje w selekcji, dziwne deklaracje (nabijanie się z ekstraklasy, tak jakby bohater z Wrocławia - Abramowicz - grał na co dzień w La Liga. A Marcel Reguła to nie jest gość z ekstraklasy?), senne zarządzanie meczem z poziomu ławki rezerwowych, dobór sztabu składający się raczej z szeregowych i kaprali niż ze zdolnych oficerów. Nieumiejętność czy nawet brak pracy nad stałymi fragmentami gry. Jak komuś to imponuje, to niech go chwali i apeluje o pozostawienie go w tej robocie. Perspektywy marne, nadzieje płonne… Ktoś ma z tym chyba problem w PZPN. Prezes Cezary Kulesza, znając jego charakter i sposób zarządzania drużyną, nieważne czy reprezentacyjną czy klubową, najchętniej ściąłby głowę Urbana, ale pewno poczeka… Może z kimś porozmawia, zadzwoni do kilku wpływowych dziennikarzy, poduma i zrobi to, co lubi najbardziej: rozpocznie zabawę pod tytułem “szukamy nowego szefa kadry”. Chyba że najdzie go nagła i niespodziewana refleksja, że w siódmym roku swej pracy na czele federacji postawi na szóstego selekcjonera, co będzie wynikiem wyjątkowym w historii polskiego futbolu.
Młodzi w kadrze? To nie wszystko
Proces odmładzania kadry, co lubi podkreślać i sam selekcjoner, i prezes związku, jest bardzo konieczny, choć nie może być jakimś wymyślonym modelem pracy i jedynym alibi tłumaczącym brak awansu do finałów mistrzostw świata, a poza tym marną grę i wyniki w Lidze Narodów. Wprowadzanie młodych to jedno, a drugie wykorzystanie klasowych i doświadczonych zawodników (grających w poważnych klubach) pokroju Piotra Zielińskiego, Sebastiana Szymańskiego, nawet Jana Bednarka, że o Robercie Lewandowskim nie wspomnę… Na tym właśnie polega selekcyjna robota: wymieniamy trochę zmurszałe już elementy kadry na nowych graczy, ale przede wszystkim pilnujemy punktów, zwycięstw, awansów, w konsekwencji – pieniędzy.
Czy ja zapamiętam reprezentacyjny rok 2026 jako czas debiutów Oskara Kubiaka, Wiktora Nowaka, Abramowicza, Bartosza Mazurka? Też… Ale przede wszystkim brak biało-czerwonych w finałach MŚ, beznadziejną grę z Rumunami, Szwedami czy Bośniakami, rezygnację z najbardziej doświadczonego bramkarza,(Łukasza Skorupskiego), jakiego można było mieć do swej dyspozycji i bierne przyglądanie się, jak powoli gnije drużyna narodowa.
Czas spakować walizki
Jak przystało na starego durnia dałem się omamić w lipcu ubiegłego roku młodszym kolegom, że Janek Urbana będzie dobrym kandydatem na selekcjonera. Byłem za…
Ponieważ nie znam się na piłce, stać mnie dziś na inne zdanie: “Weźcie go, spakujcie i podziękujcie mu za wszystko!”. W świecie idealnym dałbym mu do towarzystwa jeszcze kogoś… Domyślcie się sami, kogo…