Niewiarygodne, co wymyślił Flick. Mówi o tym cała Hiszpania

Niedzielny hit na Metropolitano trzeba podzielić na dwie części. Pierwsza połowa stanowiła prawdziwy popis “bandy Simeone”. Atletico grało intensywnie, wertykalnie, co rusz stwarzało zagrożenie pod bramką Barcelony. “Los Colchoneros” mogli, a nawet musieli być wkurzeni na to, że po tak znakomitych trzech kwadransach schodzili na przerwę zaledwie z wynikiem 1:1. Ten rezultat zupełnie nie odzwierciedlał przebiegu rywalizacji. Ale już druga odsłona jasno potwierdziła, kto zasłużył na komplet punktów.

“Blaugrana” wreszcie pokazała, że potrafi wygrywać ważne mecze. Trudno oczywiście porównywać poszczególne starcia z Atletico, PSG i Realem, ponieważ każda z drużyn prezentuje całkowicie odmienny styl. Jednak po raz pierwszy w tym sezonie podopieczni Hansiego Flicka zdołali dźwignąć się w trudnym momencie i wyciągnąć wnioski jeszcze w obrębie jednego spotkania. Dzięki temu dokonali skutecznej remontady.

Atletico zasłużyło na wszelkie słowa pochwały za postawę w pierwszej połowie. Od początku murawa na Metropolitano wręcz paliła się po kolejnych atakach gospodarzy. Tylko w pierwszych dziesięciu minutach mieliśmy niecelny strzał Alexa Baeny, zmarnowaną setkę Juliana Alvareza, uderzenie w poprzeczkę Marca Pubilla i wreszcie bramkę Giuliano Simeone. “Barca” tańczyła na linach, aż w końcu zaczęła być liczona.

W kolejnym fragmencie Madrytczycy nadal przeważali, żwawiej kreowali grę, byli niezwykle konkretni w swoich poczynaniach. Przez połowę spotkania Atletico potrzebowało piłki do ataku, a Barcelona dla posiadania samego w sobie. Wiele akcji gości było jałowych i nieskładnych. Raphinha chował się za obrońcami, Gordon psuł wszystko, czego dotknął, Yamal starał się brać na siebie grę, ale często też brakowało mu precyzji i chłodnej głowy. To wszystko potwierdzały statystyki - po pierwszej połowie “Rojiblancos” prowadzili pod względem oczekiwanych goli (1,38 do 0,58), strzałów celnych (cztery do dwóch), dużych okazji (trzy do jednego) i wygranych pojedynków (29 do 21). Nie zgadzał się tylko wynik.

Sukcesem Barcelony była umiejętność strzelenia gola do szatni. Przy czym nawet akcja bramkowa uwidoczniła problemy drużyny na tym etapie meczu. Pedri musiał zdecydować się na samotną szarżę między trzema rywalami, bo nikt nie pokazywał się do podania. Fermin też nie miał z kim rozegrać piłki, więc nieco przypadkowo wyszła mu klepka z Pubillem. Mistrzowie Hiszpanii złapali oddech, a kiedy już po przerwie wyszli na powierzchnię, to zmietli z niej "Los Colchoneros".

W Barcelonie wszystko zmieniło się po tym, jak w 46. minucie Frenkie de Jong zajął miejsce Briana Farinasa. W niedawnym starciu z Alaves 29-latek testowany jako stoper, a na Metropolitano pierwszy raz zagrał na prawej obronie. I na kompletnie nowej dla siebie pozycji przerósł najśmielsze oczekiwania. Wprowadził spokój, stronił od błędów, sprawdzał się zarówno na etapie rozegrania, jak i bronienia. O ile Farinas miał ogromne problemy z Baeną, o tyle Holender właściwie wyłączył go z gry. Kiedy Alvarez wędrował bliżej linii bocznej, też był momentalnie “kasowany”.

Frenkie posłał w tym meczu 65 celnych podań (jedynie Pau Cubarsi i Pedri zanotowali więcej) przy 74 kontaktach z piłką, co pokazuje, że prawie cały czas grał na jeden kontakt. Szybko, dokładnie i w tempie, którego gospodarze po prostu nie wytrzymali. To Barcelona przetrwała trudniejszy okres, a w drugiej połowie odebrała rywalom praktycznie wszystkie narzędzia. “Rojiblancos” nie mieli już ani okazji, ani piłki, ani nawet siły, żeby biegać za drużyną, którą odmienił jeden zawodnik.

- W pierwszej połowie nie graliśmy dobrze, mieliśmy problemy w pressingu, po przerwie było już znacznie lepiej. Frenkie? Rozmawiałem z nim, żeby sprawdzić, czy jest dostępny do gry na prawej obronie i powiedział, że zagra wszędzie, gdzie go potrzebujemy. Jestem z niego bardzo zadowolony - przyznał Flick.

- Świetny mecz Holendra, w każdej akcji poświęcał się dla drużyny. Wywiązał się ze swojej roli na prawej obronie, skutecznie powstrzymywał Baenę. Później wrócił do środka pola, gdzie wciąż prezentował dużą pewność siebie - ocenił dziennik AS. - Frenkie był dziką kartą Barcelony. Sprawdził się na boku obrony i w drugiej linii. Pomógł przejąć kontrolę nad piłką, wypełnił wszystkie powierzone mu zadania - wtórował Ferran Martinez z Mundo Deportivo. - Masterclass De Jonga. Zaprezentował wirtuozerię z piłką przy nodze, ułatwiając zdominowanie "Atleti" - dodał David Bernabeu z katalońskiego Sportu.

Przesunięcie De Jonga oczywiście wynikało z prawdziwej plagi kontuzji. Eric Garcia i Andreas Christensen dopiero wrócili do gry, a Jules Kounde oraz Xavi Espart wciąż pauzują. Przy w pełni zdrowej defensywie Flick raczej nie będzie musiał powtarzać manewru z Holendrem w roli stopera lub prawego obrońcy. Trener już wie jednak, że w razie kolejnych absencji ma w zanadrzu prawdziwego asa.

Frenkie zagrał bezbłędnie, ale nie byłoby tego zwycięstwa bez znakomitego Fermina Lopeza. To prawdziwy magnes na udziały przy bramkach, w tym sezonie wykręcił już osiem goli i siedem asyst w 15 spotkaniach. Musi imponować łatwość, z jaką dochodzi do kolejnych sytuacji. W jednej chwili wymienia krótkie podania w drugiej linii, żeby za chwilę z prędkością światła popędzić pod bramkę i wykończyć akcję. W niedzielnym hicie Hiszpan perfekcyjnie przykrył niedyspozycję Raphinhi, który rozegrał najsłabszy mecz od wielu tygodni. Taki zawodnik to skarb.

W Barcelonie najlepiej obsadzona jest właśnie pozycja numer 10. Tylko tam Flick ma dwóch tak dobrych, a jednocześnie tak różnych piłkarzy. Fermin to wulkan energii, maszyna w pressingu oraz gwarant goli i asyst. Z kolei Dani Olmo jest lepszy pod względem techniki, przyjęć kierunkowych, gry na małej przestrzeni. Kiedy starszy z pomocników wróci do zdrowia, Niemiec znów będzie mógł swobodnie żonglować między nimi, nie obawiając się o utratę jakości. Takiego komfortu brakuje w pozostałych sektorach. Marc Bernal nie jest Rodrim, Gabriel Jesus i Raphinha to napastnicy niemal z innej planety pod kątem skali umiejętności, a Cubarsi czy Yamal w ogóle nie mają zmienników.

Kadra “Blaugrany” nie imponuje szerokością, natomiast na razie wystarcza. Katalończycy pozostają na szczycie tabeli z trzypunktową przewagą nad Realem Madryt. Atletico stara się dotrzymywać tempa, jednak wiele wskazuje na to, że tytuł rozstrzygnie się między dwoma najgrubszymi rybami w hiszpańskim stawie. “Rojiblancos” mieli w niedzielę idealną okazję, aby potwierdzić mistrzowskie ambicje. I koncertowo ją zmarnowali.