To on zastąpi Urbana w kadrze? Mocny kandydat, ale jest jeden problem. "Brutalna prawda"

Jan Urban prawdopodobnie zaraz straci posadę selekcjonera reprezentacji Polski. Kto może go zastąpić? Na myśl nasuwa się kilku oczywistych kandydatów, w tym jeden bardzo mocny - nasz faworyt. Pytanie, kto byłby skory do współpracy z obecnymi władzami PZPN.
Zanosi się na koniec nieudanej kadencji Jana Urbana. Były trener Lecha, Legii czy Górnika Zabrze zaczął obiecująco na boisku i poza nim, lecz potem kadra spadała coraz niżej w otchłań. Po przegranych barażach o wyjazd na MŚ to już równia pochyła - seria słabych lub koszmarnych wyników i wypowiedzi, z wypadkiem przy pracy, jakim było znokautowanie u siebie Rumunii. Nie ma pół argumentu, by selekcjoner kontynuował swoją misję - zdroworozsądkowo nie broni go właściwie nic. To gorsza kadencja niż poprzednika, w erze post-Nawałki tylko beznadziejny i mający wszystko w nosie Fernando Santos wypadł gorzej, a i w rankingu za cały XXI w. Urban znajduje się niestety blisko dna. Wystarczy, dziękujemy - będziemy w szoku, jeśli Cezary Kulesza dokona innego wyboru niż zwolnienie. Nawet kwestie ekonomiczne nie powinny przykryć tej mizerii.
“Cezary Kulesza dokona innego wyboru” - pięć słów, które powodują, że z dystansem należy podejść do tematu następcy Jana Urbana. To będzie szósty selekcjoner obecnego prezesa PZPN, za którego kadencji nikt nie zbudował nic trwałego. Ponadto wiele osób może nie być chętnych do współpracy z Kuleszą i jego świtą. Doskonale zdajemy sobie z tego sprawę. Sprawdźmy jednak, jacy kandydaci są lub mogliby być dostępni na rynku - zarówno polscy, jak i zagraniczni. Nie rzucamy oczywiście nazwiskami z kosmosu, typu Gareth Southgate czy Julian Nagelsmann, niczego też nie przesądzamy. Spekulujemy, analizujemy i także Wam zostawiamy do oceny, kto realnie mógłby przejąć kontrolę nad tym biało-czerwonym pobojowiskiem.
Opcja polska
Realia są takie, że niezorientowany w świecie języków obcych Cezary Kulesza, sparzony dodatkowo Fernando Santosem, może być sceptyczny co do innego wyboru niż ten lokalny. Stąd polskie kandydatury wydają się mieć największe szanse. Oto kilka nazwisk.
Jerzy Brzęczek
Kandydatura pewnie najbezpieczniejsza i najprostsza do zrealizowania, bo mówimy o pracowniku Polskiego Związku Piłki Nożnej, który prowadzi kadrę U-21. Cezary Kulesza mógłby bezboleśnie przesunąć do “jedynki” Brzęczka, kilka lat temu sensacyjnie wyrzuconego z pracy przez Zbigniewa Bońka, co daje dodatkowy smaczek. Opiekun młodzieżówki to dziś inny trener i człowiek niż w latach 2018-2020, jak sam podkreśla, nauczony na błędach, bardziej świadomy, z lepszym warsztatem. Trzeba mu oddać, że zrobił sporo, by w przyszłości zapracować na jeszcze jedną szansę, na dokończenie niedokończonego. Pytanie, czy akurat teraz, gdy z jego strony na horyzoncie są mistrzostwa Europy U-21 i potencjalne igrzyska, a z perspektywy kadry powiew świeżego powietrza, ale i wyniki “na już” połączone z realną przebudową zespołu. Jak sądzicie?
Maciej Skorża
“Wieczny” kandydat i faworyt wielu kibiców, niczym przed laty znakomity Henryk Kasperczak, który nigdy reprezentacji nie poprowadził. Skorża pozostaje na bezrobociu po zakończeniu pracy w Japonii i w normalnych okolicznościach pewnie byłby murowanym numerem jeden do objęcia selekcjonerskiego fotela. Normalnych, czyli przy innych władzach federacji, bo tym obecnym już raz odmówił. Może teraz da się skusić? Nie mamy wątpliwości, że składając wszystkie za i przeciw w całość, to najlepsza opcja wśród tych polskich. Bylibyśmy niestety natomiast mocno zdziwieni, gdyby Maciej Skorża zmienił zdanie.
Marek Papszun
Jeśli w reprezentacji Polski brakuje szeroko rozumianej organizacji, dyscypliny i charakteru (a brakuje!), to jesteśmy przekonani, że Marek Papszun szybko by to zmienił. Jego praca broniła się w Rakowie i broni teraz w dość marnej kadrowo Legii, choć specyfika zarządzania kadrą jest inna niż codzienna robota klubowa - to jasne. Niemniej, Papszuna szanse moglibyśmy oceniać wysoko, gdyby nie fakt, jak został on wcześniej potraktowany przez Cezarego Kuleszę i spółkę, przy wyborze następcy Fernando Santosa.
- To nie była rywalizacja. Brałem udział w czymś, co de facto nie istniało, dlatego nie czuję się przegrany. Prezes podjął decyzję już przed spotkaniem ze mną, że selekcjonerem zostanie Michał Probierz - opowiadał Papszun na łamach Piłki Nożnej. Z drugiej strony, dodał: - Na reprezentację Polski nigdy się nie obrażę. Do pana Kuleszy też nic nie mam, nic mi nie zrobił, nie wykonał żadnego niedozwolonego ruchu.
To może teraz wykona ruch dozwolony i zrozumiały? Ciekawy byłby to wybór.
Adrian Siemieniec
Podupadł właściwie nieskazitelny wizerunek Adriana Siemieńca po wybuchu “afery SMS-owej”, natomiast czysto trenersko opiekun Jagiellonii to jedno z najciekawszych nazwisk na rynku. Być może, a nawet z dużym prawdopodobieństwem możemy założyć, że mówimy o przyszłym selekcjonerze kadry. Przyszłym, ale w dalszej przyszłości, choć w Białymstoku utalentowany szkoleniowiec ewidentnie zbliża się do ściany. Trzeba też wziąć pod uwagę niespecjalne relacje na linii “Jaga” - były jej prezes. Raczej jeszcze nie teraz, panie Adrianie.
Eugen Polanski
Niemiecko-polska myśl szkoleniowa i były reprezentant biało-czerwonych, który zbierał solidne recenzje, debiutując jako trener Borussii Moenchengladbach w Bundeslidze. Pracę finalnie stracił, a ostatnio trafił na radary klubów PKO BP Ekstraklasy. Jak dotąd nigdzie nie został zatrudniony, zaś jego angaż przez Cezarego Kuleszę byłby wręcz szokujący, ale… nieco właśnie w stylu prezesa PZPN. Na własnych, osobliwych zasadach. A Polanski z pewnością wyraziłby chęć pracy.
Opcja zagraniczna
- W miejsce Jana Urbana widziałbym, przepraszam wszystkich polskich trenerów, zagranicznego selekcjonera z doświadczeniem w pracy z reprezentacją, a najlepiej z dwiema. Potrzebujemy kogoś, kto spojrzy na to z zewnątrz, z dystansem do tego, co dzieje się wokół kadry, i kogo będziemy mogli rzetelnie ocenić. Niektórych trenerów bardziej lubimy i przez to traktujemy ich inaczej. Mówię też o sobie. To powinien być ktoś, kto będzie w kontakcie z ludźmi ze związku i zachowa niezależność - apelował na kanale Meczyki Bożydar Iwanow.
Dwa nazwiska z naszej listy spełniają te warunki.
Kosta Runjaic
Nie ma w tej dwójce natomiast Kosty Runjaica, którego znamy z pracy w Pogoni Szczecin i Legii Warszawa. Niemiec nie pracował w żadnej reprezentacji, natomiast jest świeżo po - choć zakończonej zwolnieniem - udanym czasie w Udinese. Na plus działałaby jego znajomość polskiej piłki i realiów, a jednocześnie spełniający kryterium o “spojrzeniu z zewnątrz” i niezależności. Z drugiej strony, właśnie wyrobił sobie nazwisko na mocno rotacyjnym włoskim rynku, zaś drzwi Serie A wydają się stać dla niego otworem. Poza tym według Piotra Dumanowskiego raz już odrzucił zaloty obecnych władz PZPN-u. Czy federacji uda się nakłonić Runjaica do zmiany zdania? Czujemy, że próba zostanie podjęta. Brutalna prawda jest jednak taka, że nie widzimy specjalnego powodu, by ten miał spojrzeć na tę propozycję jakkolwiek przychylnie.
Kasper Hjulmand
Hjulmand może pochwalić się doświadczeniem selekcjonerskim, wszak znamy go przede wszystkim z udanego okresu pracy w reprezentacji Danii. Wie on, z czym to się je, jest człowiekiem z zewnątrz, na pewno wniósłby świeże spojrzenie do kadry i wokół niej. Na karku ma niespełna 55 lat, sporo też do udowodnienia, więc nie byłby to ruch podobny do zatrudnienia Santosa. Owszem, Hjulmand nie poradził sobie w piłce klubowej jako opiekun Bayeru Leverkusen, ale jego kandydatura na biurku PZPN-u powinna być co najmniej poważnie rozważona.
Vladimir Petković
Ikona reprezentacji Szwajcarii, w której spędził siedem lat. Potem dołożył do tego dwa lata pracy w kadrze Algierii, gdzie niedawno zakończył misję. 63 lata, doświadczenie selekcjonerskie i dobre wyniki - to na pewno atuty Petkovicia, który według różnych źródeł był o włos od nominacji na początku 2023 roku. Wówczas PZPN wybrał Santosa. Może teraz wróci stary, wtedy rozsądny, a i dziś mający swoje argumenty pomysł?
***
Gdyby Cezary Kulesza istotnie zwolnił Jana Urbana, na pewno PZPN otrzymałby więcej zgłoszeń zagranicznych. Wśród wolnych trenerów-byłych selekcjonerów są m.in. Roberto Martinez (i on w przeszłości odmówił), Vincenzo Montella, Rudi Garcia, Walid Regragui. Możemy być pewni, że giełda nazwisk ruszy jak z kopyta, chociaż większość z nich będzie od ręki do kosza. Czy warto się łudzić, by byłby to przede wszystkim wybór skonsultowany w szerszym gronie, na chłodno, po analizie, określeniu kierunku, w jakim ta reprezentacja ma zmierzać? Zawsze jest cień nadziei, natomiast dotychczasowe decyzje obecnego szefa polskiej piłki każą w to wątpić. Jakieś pocieszenie? Gorzej chyba być nie może.
Chyba.