Toksyczny klub pożre kolejnego trenera. Pociąg w przepaść właśnie wystartował

Cztery lata temu mówił w mediach, że nie wierzy w pociągi, które przyjeżdżają tylko raz. Nie zgadzał się z tym, że najlepsze ma już za sobą i twierdził, że Real Madryt albo Manchester United spokojnie mogą kiedyś po niego wrócić. Jak wyliczają niektórzy, ten ostatni robił podchody aż siedem razy. Zaczęło się już w 2016 roku na słynnym lunchu z Alexem Fergusonem, kiedy Argentyńczyk rozkręcał Tottenham. Ostatni raz rozmawiał z Manchesterem w 2024 roku. Za każdym razem coś jednak stawało na drodze.

Teraz wszystko wygląda idealnie. Problemem są tylko okoliczności. Pochettino przyjdzie do klubu, który zajmuje 18. miejsce w Premier League i wygrał tylko raz w 10 ligowych meczach. Samolot będzie reperował w locie, a pierwszy mecz nowego szkoleniowca to wyjazd na Anfield 22 listopada. Manchester w ostatnich latach stał się maszynką do mielenia trenerów. W sumie to w kółko oglądamy ten sam film. Nazwisko Pochettino nie wygląda źle, ale trzeba też pamiętać, że Argentyńczyk jest dziś w zupełnie innym miejscu, niż był dekadę temu. Spokojnie można go nazwać trenerem po przejściach. Teraz ten trener po przejściach miałby ratować klub, który sam został przeczołgany wiele razy i aktualnie wszystko stoi tam na głowie.

Pochettino w marcu skończył 54 lata. Gdyby ktoś stworzył wykres jego dotychczasowej kariery, mielibyśmy tam nieustanny wzrost od 2012 do 2019 roku, kiedy ze Spurs dotarł do finału Ligi Mistrzów. W pewnym momencie Tottenham był wicemistrzem Premier League i miał ambitne plany stania się gigantem europejskiej piłki. Pochettino umiejętnie rozwijał Harry’ego Kane’a, Dele Alliego albo Kyle’a Walkera. Drużynę wzmacniał głównie na boisku treningowym, a nie na rynku transferowym. Problem w tym, że w pewnym momencie jego reputacja zaczęła wyprzedzać osiągnięcia. Trenerski szczyt nie zakończył się żadnym trofeum. Później nigdy nie udowodnił, że potrafi ponownie zbudować zespół na podobnym poziomie.

Argentyńczyk w PSG zdobył mistrzostwo Francji i krajowe puchary, ale przegrał z kulturą gwiazd. Wypomina mu się to, że w pierwszym sezonie przegrał tytuł z Lille. Sam przyznawał potem, że w tercecie Messi - Neymar - Mbappé było za dużo wielkości, by zbudować drużynę grającą bez piłki. Ten zespół nigdy nie był odbiciem idei trenera. Najczęściej był to moloch działający na autopilocie, którego obnażała Liga Mistrzów. Następnie w Chelsea ptasiego mleka też nie brakowało, a mimo to Pochettino wytrwał tam tylko sezon. Jego zespół w lidze stracił aż 63 gole. Bywały przebłyski, znakomitą formę miał Cole Palmer, ale znowu trener przegrał walkę o wpływy. Przykładowo zarząd zatrudnił specjalistę od stałych fragmentów gry wbrew jego woli. Po roku było jasne, że ten projekt zmierza donikąd.

Jego pracę w reprezentacji USA można traktować jako formę terapii po tych burzliwych okresach. Na mundialu zespół „Pocha” grał tak, że paliła się ziemia. Z drugiej strony odpadł już w 1/8 finału, a Argentyńczyk jest jedynym selekcjonerem USA w tym stuleciu bez trofeum. Trudno zdefiniować, w jakim momencie kariery dzisiaj się znajduje - na pewno po chwili oddechu nie jest już tym wypalonym gościem z Paryża i Londynu, ale nie jest też młodym rewolwerowcem z 2016 roku. Praca z Manchesterem United to być może ostatni wielki adres, który uratuje jego narrację. Jeśli nie sprawdzi się na Old Trafford, trudno będzie mu znaleźć kolejny klub o podobnej randze.

Manchester próbował już chyba wszystkiego: był ekspert od trofeów, czyli Mourinho. Byli systemowcy, wschodzące gwiazdy, legendy klubu. Nie trzeba być fanem Manchesteru, żeby dostrzec fakt, że problem nie siedzi na ławce, tylko w gabinetach. Odpowiadają za niego Jim Ratcliffe, Omar Berrada, Jason Wilcox i rodzina Glazerów. Manchester znowu wymienia trenera w środku sezonu, płaci jak za zboże, a przecież wiadomo, że najlepsi fachowcy pracują najlepiej wtedy, kiedy od początku mają okres przygotowawczy, ocenę kadry i spokój budowania nawyków. W United szkoleniowiec zawsze dostaje odwrotność, czyli stertę gruzu i natychmiastową potrzebę zdobywania punktów.

Gdyby się dobrze zastanowić, to obecną kadrę Manchesteru kompletowało sześciu różnych trenerów. Linia obrony w dziesięciu meczach straciła 19 goli, a Gary Neville nazwał ją ostatnio najgorszą w lidze. To on zresztą doradzał Pochettino, żeby nie brał tej pracy, jeśli nie dostanie dwóch obrońców w styczniu i gwarancji budżetu na lato. Inaczej wpakuje się w ten sam chlew co jego poprzednicy. Pochettino niby zna to już z PSG i Chelsea, gdzie mierzył się z trudnymi właścicielami i frakcjami w szatni. Z drugiej strony nikt nie ma gwarancji, że wyciągnął wnioski. Gdyby poległ, byłaby to trzecia z rzędu nieudana praca w wielkim klubie. Wtedy narracja o „trenerze, który najlepsze lata ma za sobą” stałaby się faktem, a nie tezą do dyskusji.

W kolejnych tygodniach na pewno pojawią się pytania, np. o obronę, która u Pochettino musi grać wysoko, a przecież w kadrze United są ludzie tacy jak Harry Maguire, którym taki styl zupełnie nie pasuje. Dawny Tottenham Pochettino żył z szybkich przejść i intensywnego biegania, a problemem w United na ten moment jest organizacja środka pola i kontrola nad meczami. Poza tym liga też się zmieniła. Intensywność, która kiedyś wyróżniała zespoły Argentyńczyka, jest dziś standardem prawie wszędzie. Trzeba też pamiętać o jednym: w Chelsea pierwsze dobre miesiące przyszły dopiero na wiosnę. W Tottenhamie budowa trwała sezonami. W United od 13 lat nie dają żadnemu trenerowi takiej cierpliwości.

Pochettino doskonale wie, gdzie przychodzi. Ktoś policzył, że w swojej biografii aż 28 razy wymienia nazwisko Fergusona, który zawsze był dla niego wzorem. Nie bez powodu wpisał do kontraktu z US Soccer klauzulę odejścia. Ten Manchester zawsze wokół niego krążył, a on też ciągle miał go z tyłu głowy. Jedyne, czego nie brał pod uwagę, to fakt, jak szybko ten klub będzie osuwał się w dół.

Być może właśnie dlatego ta historia jest tak ryzykowna. Pochettino przez lata czekał na swój pociąg do Manchesteru, ale kiedy wreszcie nadjechał, okazało się, że nie jedzie już do miejsca, które znał z opowieści Fergusona. Argentyńczyk słynie z tego, że zawsze w biurze trzyma miskę albo pudło cytryn, bo wierzy, że pochłaniają one negatywną energię. Idąc tym tropem, w Manchesterze najlepiej byłoby, gdyby założył całą plantację.