Wokół niego trzeba budować reprezentację! A niedawno Urban go gasił. "Ubodzy jesteśmy"

Wokół niego trzeba budować reprezentację! A niedawno Urban go gasił. "Ubodzy jesteśmy"
Mateusz Porzucek / pressfocus
Jan - Piekutowski
Jan PiekutowskiDzisiaj · 19:30
Jeśli z kadencji Jana Urbana wyciągnąć jakiś pozytyw na lata, to powinniśmy mówić o szansie dla Kacpra Potulskiego. Oczywiście pamiętając o tym, że niewiele wcześniej ten sam selekcjoner z niejasnego powodu wrzucił stopera do zamrażarki i postawił na Przemysława Wiśniewskiego. To jednak, jak się wydaje, przeszłość.
Kacper Potulski nie miał łatwego wejścia do drużyny narodowej, jak w sumie większość wyróżniających się młodych zawodników. Do tego grona nie łapie się w gruncie rzeczy jedynie Filip Rózga, bo wychowanka Cracovii Jan Urban zapraszał nawet wtedy, gdy ten dopiero stawiał poważniejsze kroki w lidze austriackiej, a nawet wówczas, kiedy w trzech spotkaniach wybiegał nieco ponad 80 minut, bo wracał po kontuzji. Potulski musiał czekać.
Dalsza część tekstu pod wideo
Chociaż na pozycji środkowego obrońcy mamy spore problemy, łapanie konkretnych minut w Bundeslidze nie robiło na selekcjonerze większego wrażenia. Utalentowanego piłkarza zabrakło w marcu, kiedy miał za sobą pełne spotkania z Freiburgiem, Bayernem, St. Pauli, Heidenheim, FC Koeln, RB Lipsk, HSV i Bayerem - uwzględniając wyłącznie niemieckie podwórko, a przecież Mainz rywalizowało też w Lidze Konferencji. Do tego długi występ z BVB i krótki z Augsburgiem. Z "Die Roten" Potulski zdobył nawet bramkę. Zbierał też mocne recenzje, stopera chwaliły kicker czy Bild. Urban, no cóż, niekoniecznie.
- Uważam, że prezentuje się normalnie. Nic więcej. Normalnie. W meczu z Sigmą grał poprawnie. Nie robił błędów, ale nie było żadnego wow. Gra w Mainz, ma rozegrane 11 meczów i od razu ma być powołany do reprezentacji? To przepraszam bardzo, ale ubodzy jesteśmy. On nie grał nawet w młodzieżówce - mówił selekcjoner w marcu. Powołał wtedy Jana Ziółkowskiego, który w Romie odgrywał rolę nieporównywalnie mniejszą od Potulskiego w Niemczech.
Zmiana spojrzenia na Potulskiego nastąpiła w czerwcu, kiedy, paradoksalnie, obrońca miał za sobą gorszy okres w klubie. Krótko zagrał z Ukrainą, z Nigerią natomiast wyszedł w podstawowym składzie i trafił do siatki. Wystawiliśmy mu wtedy notę sześć w dziesięciostopniowej skali, żaden reprezentant nie wypadł lepiej. Stało się jasne, że 19-latek musi otrzymywać kolejne szanse. Nikogo nie zaskoczyło, że we wrześniu znowu znalazł się w kadrze.
Tamten występ z Bośnią był aż do wtorku najlepszym spotkaniem Potulskiego w narodowych barwach. Sporo faulował, przegrał też kilka mniej istotnych pojedynków, ale podobała się intensywność, zdecydowanie, odwaga. Wyraźnie przyćmił Jakuba Kiwiora, odzyskał pięć piłek, zablokował dwa strzały. Schowanie Kiwiora pomogło w zbudowaniu stopera w oczach kibiców. Oczekiwano, że w kolejnym meczu, kluczowej potyczce ze Szwecją, Potulski znów wyjdzie w podstawowym składzie. Nie było powodu, aby na niego nie postawić.
Urban zastosował jednak swój autorski gambit. Kolejny nieudany, o czym pisałem już TUTAJ. Ze Szwecją postawił na Kiwiora, Jana Bednarka oraz Przemysława Wiśniewskiego. Ostatni z nich zagrał tragicznie, a równie słabo zaprezentował się w pomeczowym wywiadzie. Dostaliśmy lanie od Skandynawów, a Potulski... trafił do zamrażarki. Po trzech cokolwiek niezłych meczach dla biało-czerwonych pauzował w trzech kolejnych. Bo tak.
Widzimisię selekcjonera sprawiło, że przedstawiciel Mainz konsekwentnie lądował na ławce. Ze Szwecją nagle "trzeba" było wrócić do trójki i postawić na Wiśniewskiego. Z Rumunią oraz Bośnią ponownie duet stoperów, ale obok Bednarka pojawił się krytykowany Kiwior. Dopiero klęska z ekipą z Bałkanów oraz problemy Kiwiora z Bednarkiem, poskutkowały odkurzeniem Potulskiego. Ten w rewanżu z Rumunią poradził sobie nieźle (lepiej niż Kiwior), a ze Szwecją zagrał rewelacyjnie. Gdyby nie zrządzenie losu, Urban na taki krok by się nie zdecydował. Nie dał wcześniej argumentu, aby obstawiać inaczej. Miał szczęście, nic więcej. Selekcja w wykonaniu opiekuna drużyny narodowej po prostu nie istnieje.
W następnych miesiącach, mam nadzieję, wybierać będzie ktoś inny. Ktoś, kto zauważy, że wokół Potulskiego powinno się budować obronę na lata. Temu chłopakowi przydarzą się błędy, będzie notował gorsze spotkania, czasami zdarzy się, że bezradnie podniesiemy wzrok do góry. Szkopuł w tym, że Potulski podczas swojej krótkiej przygody z reprezentacją już dał jej więcej energii niż Bednarek z Kiwiorem.
To inny model obrońcy. Gotowy do tego, aby działać, gdy czasy są złe. Kiwior może odnajduje się ze zespołach dominujących, kiedy ma czas na rozegranie piłki, ale w reprezentacji środowisko jest inne. Trzeba powalczyć, pokazać charakter. W już 50 (sic!) meczach miał z tym kapitalny problem. Potulski wręcz przeciwnie. Ze Szwecją dało się odnieść wrażenie, ze buduje go każdy kolejny kontakt z przeciwnikiem, udane zastawienie piłki, pójście na wyprzedzenie. Nie boi się, co właściwie ucina dyskusję, bo duet z FC Porto, przykro pisać, boi się zbyt często.
Mamy materiał na klasowego obrońcę. Bardziej w stylu Kamila Glika czy Marcina Wasilewskiego, jednak znacznie lepszego z piłką przy nodze. Żadne odkrycie, ale, jeśli utrzyma tempo rozwoju, przyniesie dużo pożytku. Warto to wykorzystać i posadzić na ławce kogoś bardziej kompetentnego, dla kogo głównym argumentem na wszystko nie jest brak czasu.

Dyskusja

Przeczytaj również